De Zondvloed

Een allesverwoestende zondvloed moet over de hele wereld het volgende achter hebben gelaten: Miljoenen dode wezens, planten en bomen, begraven in vele door water en vulkanisme afgezette lagen zand, steen en mineralen...
Wat een wonderbaarlijk toeval...
Over de hele wereld vinden we miljoenen dode wezens, planten en bomen, begraven in vele door water en vulkanisme afgezette lagen zand, steen en mineralen...

Wanneer?

Het is heel lastig om buiten de Bijbel om gebeurtenissen in de geschreven geschiedenis te vinden die meer dan 5000 jaar geleden hebben plaatsgevonden. Sumerische kleitabletten zouden volgens sommigen van 3500 voor Christus stammen, maar bij die datering worden enkele aannames gedaan. Veel historici dateren ze niet ouder dan 2600 v.Chr. Volgens de tekst van Genesis 11 in de Alexandrijnse Septuaginta, de meest betrouwbare Griekse vertaling van Genesis heeft de zondvloed ongeveer 5000 jaar geleden plaatsgevonden. Dat is ongeveer 3000 v.Chr. Hier valt de datering van de oudst bekende kleitabletten (volgens die historici) nog binnen. Zie ook deze site over de betrouwbaarheid van de Septuaginta en de datering van de Joodse geschiedenis volgens de Bijbel. In de Bijbel worden ook andere volken beschreven, zoals Egypte en Babylon, zodat interactie met die beschavingen ook gedateerd kan worden. Het synchroniseren van de geschiedenis van Israël met andere volken is een nog lopende studie en er is veel over te vinden. Ik plaats hier bewust geen hyperlinks omdat bij een volgend onderzoek de informatie weer bijgesteld kan zijn. Een feit is dat de chronologieën van de verschillende oude beschavingen over het algemeen goed samenvallen met de Bijbelse chronologie. Met name in de meer recente onderzoeken.
Hoe dan ook, 5000 jaar geschiedenis sinds de zondvloed lijkt niet eens zo lang geleden als je denkt aan de miljoenen jaren waar veel wetenschappers tegenwoordig over praten. Zij denken dat de aarde zo oud moet zijn, omdat op dit moment de afzetting van lagen in de zee en op het land heel langzaam gaat en omdat sommige andere processen, zoals radioactief verval, zo langzaam verlopen. Ze veronderstellen dat het altijd zo langzaam gegaan is en dan is een 'eenvoudig' (hoewel, niet altijd zo eenvoudig) rekensommetje gauw gemaakt, met als uitkomst: miljoenen jaren. Dit idee is populair gemaakt door James Hutton en wordt ook wel het uniformitarisme genoemd, omdat men er vanuit gaat dat de geologische processen die we nu zien door de hele geschiedenis heen uniform zijn geweest (dat alles geleidelijk en langzaam ging, net zoals het nu gaat). Dit vermengen van ideeën met feiten noem ik ook wel eens 'science fiction', omdat wetenschap vermengd wordt met fictie. De berekeningen die uitgevoerd worden kunnen heel ingewikkeld worden en dat maakt het allemaal heel interessant en je kunt je er helemaal in verliezen. Maar als je uitgangspunten verkeerd zijn, dan kloppen de uitkomsten van de berekeningen die gebaseerd zijn op die uitgangspunten ook niet. En als je heel erg intelligent bent - en dat zijn wetenschappers meestal wel - dan kun je heel overtuigend overkomen en het allemaal heel mooi verklaren. Je kunt dan zelfs jezelf overtuigen.
Maar stel nu dat die processen in het verleden wel een keer heel snel zijn gegaan... Bijvoorbeeld in een grote overstromingsramp die de hele aarde omvatte. Vele verschillende lagen die in een vrij korte tijd (ongeveer een jaar, volgens de Bijbel) opgestapeld werden. In die ramp kwamen alle beesten om die niet in de Ark zaten. Grote bossen en enorme hoeveelheden plantaardig materiaal werden ontworteld en gevangen in lagen en kwamen onder grote druk te staan. Zo werden onder andere de olie- en steenkoollagen gevormd. Het is bekend dat de dingen die we nu in de aardbodem vinden allemaal snel kunnen ontstaan. Dus waarom dan niet door de zondvloed?

Grote geulen


Kijk eens naar deze luchtfoto's die ik maakte van canyons in Arizona. Zet je een uniformitaristische bril op, dan zie je een geul die uitgesleten is door miljoenen jaren van sedmentatie en een lange periode van erosie (sommigen zullen zeggen dat de erosie wel in korte tijd heeft plaatsgevonden, maar het vormen van de lagen heeft in dit wereldbeeld zeker miljoenen jaren geduurd). Je kunt ook je 'Bijbelbril' opzetten en zeggen: hier is heel veel water heel snel weggestroomd en heeft een geul achtergelaten in door de zondvloed snel op elkaar gestapelde lagen, die toen nog betrekkelijk zacht waren; en er is nu nog een klein stroompje over. Dit proces is zelfs heel makkelijk na te bootsen. Probeer het maar eens uit op een strand: maak een grote kuil in een platte hoop zand die bestaat uit verschillende lagen en vul hem met water. Dan maak je een klein geultje richting de grote plas en je zult zien dat je een vergelijkbaar resultaat krijgt. Het water in de kuil zal eerst langzaam en dan steeds sneller wegstromen. Uiteindelijk blijft er een geul over die in het klein lijkt op het volgende plaatje:


Deze foto maakte ik na de vlucht over Arizona op Malibu Beach (Californië), waar in zeer korte tijd deze geul is ontstaan in een aantal door eb en vloed op elkaar gestapelde lagen (zoals ik beschreef in bovenstaand experiment). Toen ik de overeenkomsten zag tussen die gigantische canyons en deze 'mini-canyon', was het voor mij zo klaar als een klontje.
De zee heeft op dit strand een aantal lagen afgezet, die vervolgens doorsneden zijn door een plotselinge waterstroom. Dit kan een overlopend meertje geweest zijn, of een afwatering na hevige regenval in de bergen. Hoe dan ook, het is snel gegaan, het heeft geen miljoenen jaren gedruurd. Nu stroomt het water er rustig tussendoor, net zoals we dat nog zien bij andere canyons.
De zondvloed heeft die lagen in Arizona neergelegd. Ze zijn alleen veel harder omdat ze lang onder grotere druk hebben gestaan. Grote ingesloten meren die na de zondvloed ontstonden liepen op een bepaald moment over hun rand leeg richting een oceaan, waarbij ze grote geulen in de pasgevormde lagen veroorzaakten. Mede door de grotere omvang krijg je iets andere vormgeving van de geul, maar de overeenkomsten zijn duidelijk zichtbaar.

Mt. St. Helens

In 1980 werd bij Mt St. Helens in een paar dagen een canyon gevormd van 150m diep.




Hier hetzelfde verhaal, maar dan iets groter. Je ziet het voor je ogen gebeuren. Toch willen veel wetenschappers niet van het idee af dat de Grand Canyon en andere geulen miljoenen jaren nodig hebben gehad om te vormen. Zijn ze overmoedig geweest in hun berekeningen en dateringsmethoden? Missen ze bepaalde informatie? Vinden ze het verslag in Genesis onbetrouwbaar? Zo ja, waarom? De apostel Petrus zei:
"Ze willen bewust niet weten dat de aarde eens door water vergaan is en spotten met het geloof in een Verlosser die terugkeert om mensen te oordelen." (2 Petrus 3:3-7)
Misschien vinden mensen het wel te beangstigend om te overwegen dat die zondvloed een oordeel van God was.
En dat terwijl de Bijbel ons duidelijk laat zien dat al het oordelen van God voorbij is.
De Bijbel toont ons een liefdevolle God en Vader, die een uitgebreid plan heeft uitgevoerd, om elk oordeel van mensen te laten betalen door één persoon: Jezus Christus. Hij kwam op het juiste moment in de geschiedenis (waarom dat precies op die tijd moest, weten we misschien pas wanneer we hem ontmoeten) en nam elke schuld van ieder mens voor Zijn rekening. Het mooiste verhaal em de rode draad van de Bijbel.

Gebogen lagen

Op veel plaatsen vind je gebogen lagen. Probeer je maar eens voor te stellen dat die lagen gedurende miljoenen jaren, laagje voor laagje ontstaan zijn. De lagen zouden na zo'n lange tijd al helemaal hard geworden zijn en dan zou het buigen van het lagenpakket resulteren in breukvlakken en andere duidelijke tekenen van de frictie die zoiets teweegbrengt. Nu zou een uniformitarist daar vast wel een 'verklaring' voor hebben, maar niet zo'n goede als de meest voor de hand liggende: De lagen waren nog zacht toen het gebeurde, en dat was vlak na, of tijdens de zondvloed, waarin de lagen vrij snel na elkaar gevormd zijn. Door de enorme omvang van de zondvloed en de verschuiving van de continenten, werden sommige stukken land tegen elkaar aangedrukt. En net als en los vloerkleed, als je het verschuift, gaat bobbelen, ging de aarde opbollen en indeuken. Je kunt natuurlijk processen bedenken die hetzelfde doen over miljoenen jaren, maar is dat dan niet een geforceerde manier om de meest logische conclusie (gebaseerd op een ooggetuigenverslag in Genesis 7) te omzeilen? Daar is tenslotte niemand bij geweest om het op te schrijven.

Het buigen gebeurde niet alleen op kleine schaal, zoals we kunnen zien bij dit 'plooiingsgebergte'. Het is niet zo moeilijk om je een voorstelling te maken van wat hier gebeurd is, lijkt mij. De zondvloed heeft een dik pak lagen afgezet. De aarde komt in beweging en begint op te stuiken. Er ontstaan grote bobbels en in al dat natuurgeweld zakt de nieuw gevormde berg aan één kant in elkaar, waardoor dit grote stuk bloot komt te liggen. Hier zijn geen miljoenen jaren voor nodig.

De fonteinen

In Genesis 7:11 lezen we: "In het zeshonderdste jaar van het leven van Noach, in de tweede maand, op de zeventiende dag van de maand, op diezelfde dag zijn alle fonteinen van de grote afgrond opengebroken, en de sluizen van de hemel geopend." We zien rondom de hele aarde een soort 'scheur'.


De scheur begint ergens in Israel, en splitst midden in de Indische Oceaan in tweeën. Rechtsaf, onder Australië door, de Grote Oceaan in en langs Noord Amerika omhoog. Linksaf, de Atlantische Oceaan in en helemaal naar boven. Langs de grootste scheuren zie je links en rechts allemaal water. We zien vandaag de dag nog steeds dat er op die plaats magma omhoog komt dat het water opwarmt. Ging dat tijdens de zondvloed heel hard? Werd het water daar superheet en kwam het als stoom omhoog? Was er water onder de aarde dat omhoog geperst werd? Is de aarde toen snel gaan schuiven en veroorzaakte dat de zogenaamde 'continental drift' die we nu nog zien (zij het langzaam)? De rode gebieden zijn de plaatsen waar de aardkorst is opgestuikt. Die kwam daar door de enorme druk van de schuivende aardplaten omhoog en vormde bergen. Op andere plaatsen deukte de aarde juist in (de donkerblauwe gebieden langs de continenten, vaak vlak bij de rode gebieden), waardoor de troggen gevormd werden. In plaatjes als deze kun je goed zien dat de aarde behoorlijk gehavend is.
Hoe de zondvloed precies verliep is nog iets dat verder onderzocht kan worden. Maar dat het heeft plaatsgevonden staat voor mij als een paal boven water (bewuste woordspeling ;-)