Bij International Business Machines (de werkelijke betekenis van de afkorting IBM) wil men een machine maken die het menselijk brein imiteert (zie het onderzoeksrapport van IBM en dit artikel waar het in het kort wordt uitgelegd).
Ze zijn er tot nu toe in geslaagd om 4,5% van het menselijk brein te benaderen in het aantal kunstmatige neuronen en synapsen. Hiermee hebben ze naar eigen zeggen het brein van de huiskat overtroffen. Dit simuleren van het aantal bewerkingen en verbindingen betekent natuurlijk niet dat ze ook maar in de buurt zijn gekomen van de efficiëntie en flexibiliteit van onze hersenen. In onze hersenen zijn 20 miljard neuronen verbonden in een extreem complex netwerk van 200 biljoen synapsen. De computer van IBM heeft nu een fractie van die complexiteit gesimuleerd met 147.456 parallelle processoren, met elk 1GB werkgeheugen. Ze hopen nog eens 732,544 processoren toe te voegen en in 2019 het hele menselijke brein te evenaren.
De onderzoekers van IBM hebben hun computer de science-fictionachtige naam "C2" gegeven (ik vraag me af: zal één van de volgende versies "C3-PO" genoemd worden?...) C2 heeft geen ogen, maar wel een soort 'hersencamera', waarvan de gegevens kunnen worden geconverteerd naar een MPEG filmpje, dat kan worden afgespeeld. De makers claimen dat ze de hersenen van een muis, een rat en een kat hebben kunnen simuleren.
Dit is natuurlijk fantastisch als je kijkt naar de specificaties van de computer, maar vergeleken bij de hersenen van levende wezens is het nog maar het begin van een gigantisch complex geheel. Te beweren dat de hersenen het resultaat zijn van miljoenen jaren aanpassingen en natuurlijke selectie, en dat 'het werkt' omdat de vorige generatie die niet goed functioneerde is uitgestorven, lijkt volkomen onhoudbaar. Men is er heel trots op dat de rekenkracht van een kattenbrein is geëvenaard, maar de computer is nog niet in staat om een muis in het gras te bespringen, waarbij de precieze afstand moet worden berekend en de signalen in een fractie van een seconde naar een systeem van spieren moet worden gestuurd, dat daar zeer nauwkeurig op reageert. De computer kan nog niet de gigantische hoeveelheid data verwerken die een kat in één beweging van zijn kop door ogen, oren en snorharen in zich opneemt, om daar vervolgens zonder erbij na te denken op te reageren. Laat staan dat hij er bij zou kunnen overwegen waarom en hoe hij iets gaat doen, zoals wij mensen dat doen. De computer heeft er geen belang bij, noch vindt hij enige vreugde of voldoening in het verorberen van een stukje vlees. Hij kent geen emotie, maakt zich geen zorgen, hij kan daarvoor ook geen extra neuronen toevoegen als hij die daarvoor nodig zou hebben. Het is maar de vraag of de mensen bij IBM er überhaupt ooit in zullen slagen ook maar enigszins in de buurt te komen van een computer die zich ergens druk over maakt, of dit op z'n minst kunnen simuleren. Evengoed hebben deze briljante mensen ondertussen al een lange tijd heel intensief gewerkt en nagedacht om 4,5% van de structuur en een fractie van de vermogens van onze hersenen te simuleren. En ze hebben zichzelf nog acht jaar gegeven om de rekenkracht van een compleet menselijk brein te evenaren. Toch zal hun computer zelfs dan nog niet in de buurt komen van de efficiëntie van de biologische realiteit.