Het slakkenhuis, dat spiraalvormige orgaan in je oren (nr. 10 op het plaatje), is gevuld met vloeistof. In die vloeistof bevinden zich over de hele lengte van het orgaan piepkleine gebundelde haartjes, die de door het trommelvlies (4) en de gehoorbeentjes (6,7 en 8) doorgegeven trillingen opvangen. Elke bundel, die lijkt op een rij orgelpijpen, is afgestemd op een bepaalde frequentie en geeft die elektrisch door aan de gehoorzenuw (11), die op zijn beurt de signalen doorgeeft aan de hersenen. De vloeistof heeft echter een bepaalde weerstand (een ‘stroperigheid’) die een vertraging oplevert. Wetenschappers van het Howard Hughes Medical Institute¹ zijn er nu achter hoe de bundeltjes dat probleem oplossen. De groepen haartjes bewegen tegelijkertijd en staan heel dicht bij elkaar (samen staan ze sterk, zeg maar), waardoor hun gevoeligheid groter wordt en de vertraging die ontstaat door de stroperigheid sterk verminderd wordt. Maar ze staan ook weer niet zo dicht bij elkaar dat ze elkaar bij hun beweging in de weg zitten. Het is dus precies goed afgesteld. En dat niet alleen; ze maken zelfs gebruik van die stroperigheid van de vloeistof om de gevoeligheid voor geluid te versterken. De haartjes zijn namelijk aan de bovenkant met elkaar verbonden met kleine horizontale verbindingsstukjes, waardoor hun stabiliteit nog meer vergroot wordt en ze al met hele kleine bewegingen een optimaal resultaat kunnen bereiken. Omdat ze geen 'grote slagen' hoeven te maken, wordt het probleem van de stroperigheid overwonnen. Die verbindingsstukjes zijn op hun beurt weer verantwoordelijk voor het openen en sluiten van de signaalpoortjes in de haartjes, zodat er een stroompje kan gaan lopen.
  Optimaal ontwerp dus. De schrijvers deden dan ook geen poging om verklaren hoe dit mechanisme geëvolueerd zou moeten zijn.

1. Koslov, Baumgart et al., “Forces between clustered stereocilia minimize friction in the ear on a subnanometre scale,” Nature  474   (16 June 2011), pp. 376–379, doi:10.1038/nature10073.