Het probleem van de linkshandige (of linksdraaiende) aminozuren in de eiwitten van het leven is al lang een moeilijk verteerbaar element in het evolutieverhaal (zie ook het boek Evolutie: Mogelijk of Onmogelijk?). Er is weer eens een groep onderzoekers met het probleem bezig geweest. Science Daily vertelt ons wat hun bevindingen waren. De redenatie ging als volgt: “Wat is de oorsprong van een dergelijke asymmetrie in biologisch materiaal? Er zijn twee concurrerende hypothesen.” Kort samengevat: De ene stelt dat het leven voortgekomen is uit een mengeling van 50% linksdraaiende en 50% rechtsdraaiende aminozuren en dat de linkshandige moleculen geleidelijk de overhand kregen. De andere hypothese stelt dat de linksdraaiende moleculen in de ruimte ontstaan zijn en vóór het ontstaan van het leven aangeleverd zijn door primitieve meteorieten. Een Frans team wist uit ijs, dat van kometen afkomstig zou kunnen zijn, linkshandige aminozuren te produceren die voor ongeveer 1,3% de overhand hadden. De lichte overhand kan verklaard worden doordat gepolariseerd licht in stellaire nevels op deze moleculen zou hebben ingewerkt. Voor de basisbouwstenen van het leven is echter 100% nodig. Of kometen in het verleden wel alle benodigde linkshandige aminozuren aan hebben gevoerd kan alleen maar verondersteld worden. De onderzoeksresultaten wijzen in ieder geval niet uit of kometen ooit puur links- of rechtsdraaiende moleculen geleverd hebben.

Zweedse wetenschappers hebben ontdekt dat de vleugels van vliegen en andere insecten specifieke patronen bevatten, in alle kleuren van de regenboog, aldus Live Science. Ze hebben mogelijk zelfs een doel. Deze regenboogkleuren ontstaan door dunne-laaginterferentie. Het zijn geen willekeurige patronen; ze worden namelijk bepaald door de genen van de dieren; ze zijn dus erfelijk. Ze noemen ze 'vleugelinterferentiepatronen' (mooi woord voor galgje). Biologen hebben er al die tijd overheen gekeken, hoewel het al sinds voor Darwins tijd bekend was. Toch lijken de patronen functioneel en zeer specifiek te zijn. Het is zelfs zeer waarschijnlijk dat de insecten elkaars patronen kunnen herkennen, omdat de kleuren vallen binnen het spectrum dat ze kunnen zien. De kleurpatronen zijn erg stabiel en worden in stand gehouden door membraandikte en andere structuren in de vleugels zoals pigmentatie, adertjes en haartjes. Maar ook de vorm van de cellen draagt er aan bij. De kleurpatronen werden ook een functie toegerekend in de sexuele selectie van de soorten (evolutie dus).

Scientific American promoot een stripboek over evolutie. Met hier en daar wat geforceerde humor en een hoop fantasie. Ze publiceren het zesde hoofdstuk van het stripboek “Evolution: The Story of Life on Earth,” getiteld “Getting a Leg Up on Evolution.” Ze nemen ons mee op een tour door de ‘evolutionaire geschiedenis’ van de mens, gezien door de ogen van de fictieve buitenaardse wezens Bloort en Floorsh.
Het verhaal van het leven op aarde... Hoe kwamen toch de pootjes tevoorschijn? Die vraag is natuurlijk alleen maar interessant als het daadwerkelijk zou hebben plaatsgevonden, maar wie zegt dat dat zo is? Lees de pagina’s eens door en zie hoeveel er eigenlijk wordt toegeschreven aan magische gebeurtenissen als het ‘verschijnen’ van poten en longen om op het land te kunnen leven of het plotseling hebben van ‘adaptaties’ die een ‘evolutionair voordeel’ opleveren. Het geheel wordt ‘wetenschappelijk’ onderbouwd door onder andere skeletten van verschillende (al dan niet uitgestorven) diersoorten met elkaar te vergelijken en daar een verband tussen te zoeken, alsof ze aan elkaar verwant zouden zijn.