Het idee voor deze site komt uit het briljante brein van David Coppedge. Een aantal van deze artikelen zijn dan ook (met toestemming) gebaseerd op de newsfeeds van zijn Creation Evolution Headlines. Nadruk toegevoegd in alle aanhalingen, tenzij anders aangegeven.
[Meer artikelen...]Hersenen zitten knap in elkaar
Geplaatst: 28 november 2010
Er is veel om ons over te verwonderen in de schepping. Neem bijvoorbeeld hersenen. Een nieuwe animatie van een reis door de hersenen van een muis, laat ons meer details zien dan ooit tevoren. De animatie bij een artikel op CNET News vertegenwoordigd jaren werk van wetenschappers aan de medische universiteit van Stanford. De onderzoekers kwamen superlatieven tekort om het allemaal onder woorden te brengen. "Bijna niet te geloven... meer schakelingen dan alle computers en routers en internetverbindingen op aarde, " waren enkele uitspraken. Elke synaps (niet groter dan een duizendste millimeter) heeft wel een stuk of 1000 schakelingen. Een menselijk brein heeft zo'n 200 miljard zenuwcellen, die via honderden triljarden synapsen met elkaar verbonden zijn. Elke synaps werkt als een microprocessor en tienduizenden daarvan kunnen een enkele neuron verbinden met andere zenuwcellen. Elke neuron kan 1000 signalen per seconde versturen. Werkelijk ontzagwekkend. Tijdens de vroege ontwikkeling groeien er zo'n half miljoen hersencellen per minuut.
Het oude verhaaltje dat we maar 10 procent van onze hersenen gebruiken is niet waar, maar het is wel zo dat slechts tien procent van onze hersenen daadwerkelijk neuronen zijn. De andere cellen zijn gliacellen (lijmcellen - zie ook dit artikel en dan het gedeelte over Astrocyten). Die gliacellen werden voorheen gezien als het 'spul' dat de neuronen bij elkaar houdt, waardoor men dacht dat 90 procent van onze hersenen ongebruikt blijft. Dit is echter niet waar; de hersenpan bruist van activiteit. De neuronen en synapsen zijn veel complexer dan men dacht. De gliacellen verwerken afval, bieden bescherming, ondersteunen en helpen de synapsen in groei en functie.
Het ziet er allemaal ongeorganiseerd uit wanneer je naar het filmpje kijkt, maar er worden continu zeer gericht gecodeerde boodschappen verzonden tussen de 'zenders' en 'ontvangers'. Die codes worden aan de ene kant 'ingepakt' en aan de andere kant weer 'uitgepakt'. Denk maar aan het versturen van informatie in een 'gezipt' bestand. En dat gebeurt allemaal bliksemsnel. En bedenk ook dat het in de animatie slechts om een muizenbrein gaat. Het menselijk brein is vele malen complexer. Probeer je eens voor te stellen dat er in die grijze massa van anderhalve kilo meer gebeurt dan in alle computers op aarde en het hele internet bij elkaar! En dat alles is voor ieder van ons gegroeid uit één cel en het draait op aardappelen en hamburgers. Het is letterlijk onvoorstelbaar dat dit allemaal ontstaat uit enkele tienduizenden genen. En toch gebeurt het. En dan weten we nog niet eens alles van wat er plaatsvindt in ons lichaam. Elke dag worden er nieuwe diepten van rijkdom en kennis aangeboord. Evolutie? Veel succes met verklaren hoe dit allemaal vanzelf ontstaan zou moeten zijn.
[Meer artikelen...]Oudste garnaal helemaal garnaal
Geplaatst: 18 november 2010
Bij een artikel op de site van PhysOrg zien we een plaatje van een fossiele garnaal, gevonden in Oklahoma, naast een hedendaagse garnaal. Ze zien er vrijwel identiek uit. Toch beweert men in het artikel dat het fossiel 360 miljoen jaar oud is - tot nu toe het oudste fossiel van een tienpotige (daaronder vallen de garnalen, kreeften en krabben). De fossiele garnaal vertoont zelfs een gedetailleerde structuur van de spieren in de staart en dat is "zeer zeldzaam bij fossielen", volgens het artikel. "Toen dit beest stierf, belandde het op de zeebodem. De spieren werden vervolgens geconserveerd door een combinatie van zuur water en een laag zuurstofgehalte, terwijl het beest snel begraven werd... Dit fossiel is een erg belangrijke stap in het ontrafelen van de evolutie van decapoda," zei een van de wetenschappers van Kent State University, "hoewel er meer vondsten nodig zijn."
Dit complexe dier een "belangrijke stap in het ontrafelen van de evolutie van decapoden" noemen, is net zoiets als een compleet gebouw met verwarming, koeling, verlichting, aangekleed en gemeubileerd een "belangrijke stap in het ontrafelen van de evolutie van gebouwen" noemen. En dan beweren dat er meer vondsten nodig zijn om het hele verhaal te ontrafelen. Het enige wat hier ontrafelt is het evolutieverhaal. Volgens dat verhaal is er een tijdlijn die grofweg 3-4 miljard jaar geleden begint en waar op gezette tijden een nieuwe levensvorm ontstaat. Wordt er een fossiel gevonden van een tot dan toe hoogste (veronderstelde) ouderdom, dan kan de veronderstelde ontwikkeling van deze soort ergens voor die tijd geplaatst worden. Zo groeit schijnbaar het begrip van het ontstaan van de soorten. Dat deze zogenaamde 'stamboom van het leven' veel ingewikkelder in elkaar zit dan men oorspronkelijk dacht is allang duidelijk (zie eerdere artikelen over deze fictieve stamboom), maar er blijven ook nog fundamentele vragen onbeantwoord. Als alle soorten geleidelijk door evolutie ontstaan zouden zijn, waarom is vrijwel elk gevonden fossiel (ook 'de oudste') van een volledig gevormde soort? Waarom zijn er geen duizenden fossielen die de geleidelijke vorming van bijvoorbeeld de garnaal laten zien? Zolang duidelijke aanwijzingen van geleidelijke ontwikkeling uitblijven, lijkt het evolutieverhaal meer op een verzameling stukjes van verschillende legpuzzels, waarvan een aantal mensen zijn overeengekomen dat ze bij dezelfde puzzel horen en die veronderstelde puzzel vervolgens proberen in elkaar te leggen. Het totaalplaatje lijkt op een afstandje misschien op een mooi kunstwerk, maar het lijkt in de verste verte niet op de oorspronkelijke afbeeldingen. Houden we de stukjes (fossielen e.d.) echter voor het 'plaatje' dat de Bijbelse geschiedenis ons toont, dan passen ze perfect.
[Meer artikelen...]Mensen kunnen 1000 jaar oud worden
Geplaatst: 4 november 2010
Wel eens gelachen om de leeftijden van de mensen in Genesis 1 t/m 11? Een nieuw onderzoek heeft uitgewezen dat mensen naar schatting mogelijk 1000 jaar oud kunnen worden. Zo gek zijn die leeftijden in Genesis dus eigenlijk nog niet. Laten we eens kijken wat geneticus dr. Richard Cawthon en zijn collega's van de universiteit van Utah ons te vertellen hebben:
In het midden van onze cellen (de celkern) zitten 46 stukken DNA, die we chromosomen noemen. De uiteinden van die stukken DNA noemen we telomeren. Deze telomeren beschermen de genen in het DNA, maken het mogelijk dat cellen delen en het blijkt dat ze ook invloed hebben op het ouderdomsproces en het krijgen van kanker. Ze worden wel eens vergeleken met de uiteinden van schoenveters, omdat ze ervoor zorgen dat chromosomen niet gaan rafelen of aan elkaar gaan zitten. Hierdoor zou het genetisch materiaal in de war raken en krijgen we kanker of gaan we dood. Toch worden de telomeren bij iedere celdeling korter. Wanneer ze te kort worden kan de cel niet langer delen en wordt hij inactief of gaat hij dood. Dit proces wordt in verband gebracht met ouder worden, kanker en een hoger overlijdensrisico. Telomeren worden dan ook wel eens vergeleken met een lont van een bom. Bij de geboorte zijn de telomeren ongeveer 8000 eenheden lang, bij oude mensen daalt het aantal tot ongeveer 1500 (de totale lengte van een chromosoom varieert van 50 miljoen tot 250 miljoen eenheden). Elke keer wanneer een cel deelt, verliest hij 30 tot 200 eenheden van het uiteinde van de telomeren. Cellen kunnen 50 tot 70 keer delen voordat ze merkbaar beschadigd raken. Bij sommige cellen in ons lichaam (zoals in de hartspier) worden de telomeren niet korter, omdat ze niet steeds delen.
Als deze telomeren er niet zouden zijn, zouden de genetische informatie op de chromosomen zelf korter worden bij elke celdeling en zouden ze aan elkaar 'smelten', waardoor de cel niet meer goed functioneert. In de cel zitten ook nog repareermechanismen, die zouden proberen de uiteinden te repareren, terwijl er niet echt iets te repareren valt, wat weer tot problemen leidt. Nu is er wel een 'machientje' (een enzym) in de cellen die telomeren weer langer maakt, maar die raken op naarmate we ouder worden. Ze blijven echter wel actief in sperma en eicellen, die moeten worden overgedragen op de volgende generatie. Als dat niet zo was zou een soort heel snel uitsterven.
Telomeren spelen ook een belangrijke rol bij kanker, waar ze juist wel weer snel aangroeien. Als wetenschappers er achter zouden kunnen komen hoe ze de aanmaak van telomeren kunnen stoppen, zouden ze kankercellen kunnen laten afsterven. In een laboratorium is dit al gelukt bij borstkankercellen. Er zijn echter nog te veel risico's. Het blokkeren van het enzym kan vruchtbaarheid, genezen van wonden en productie van bloedcellen en immuunsysteemcellen negatief beïnvloeden.
Cawthon ontdekte dat kortere telomeren ook verband houden met een korter leven. Maar als telomeren kankercellen 'onsterfelijk' maken, zou dat dan ook bij normale cellen kunnen? Of als we dat proberen, veroorzaakt het dan juist kanker? Daarover hebben de wetenschappers nog geen zekerheid. In laboratoriumexperimenten hebben ze cellen wel veel vaker kunnen laten delen dan normaal, zonder een kankercel te worden. Als het lukt om gewone cellen 'onsterfelijk' te maken, zou het theoretisch mogelijk zijn om mensen met diabetes, spierdystrofie, artritis en ernstige (brand)wonden te genezen.
Helaas is het iets ingewikkelder dan het lijkt, want langere telomeren betekent nog niet altijd langer leven. Muizen hebben bijvoorbeeld langere telomeren dan mensen en ze leven toch veel korter. Uit Cawthons studie blijkt dat mensen met langere telomeren ongeveer 5 jaar langer kunnen leven. Hij denkt dat als de telomeren helemaal niet korter zouden worden, mensen wel 10 tot 30 jaar ouder kunnen worden. Andere factoren die ouderdom bepalen zijn: risicofactoren (ongelukken e.d.), oxidatiestress (beschadiging van DNA, eiwitten en vetten) en glycosylatie (een proces waarbij suikergroepen gekoppeld worden aan een eiwit). Hiervan is de oxidatiestress (veroorzaakt door oxidanten) de grootste boosdoener, maar ook suiker speelt een belangrijke rol. Het vermeiden van alcohol, sigaretten en calorierijk eten verlengt het leven al aanzienlijk, maar onsterfelijk worden heeft toch nog iets meer voeten in de aarde. De ontwikkeling van onze kennis op dit gebied zal de levensverwachting op korte termijn misschien naar een gemiddelde van 90 jaar kunnen brengen. Cawthon zei echter dat als alle processen van ouder worden zouden kunnen worden geëlimineerd en alle schade zou kunnen worden gerepareerd, dat "mensen 1000 jaar zouden kunnen leven."
Hier hoeven we weinig aan toe te voegen. "Zie je nou wel," klinkt zo kinderachtig. Maar toch. De Bijbel laat ons zien dat de mens zichzelf onttrok aan Gods beschermende autoriteit. Als gevolg daarvan zou hij sterven. Toen er nog niet zoveel mutaties en andere beschadigingen waren, werden mensen nog ruim 900 jaar oud. Later werd dat steeds minder, tot zelfs een dieptepunt van gemiddeld 30 jaar in de middeleeuwen. Nu 'krabbelen we weer een beetje op' en worden we gemiddeld zo'n 80 jaar, door betere hygiëne en medische welstand. De uitspraak van Cawthon is in ieder geval geen verrassing voor ons en is weer een bevestiging van de betrouwbaarheid van de Bijbelse Geschriften.
