Geologen stonden versteld. Gesteente dat over een afstand van bijna 5000 kilometer werd verplaatst. Ze vonden daarvoor bewijs in Azië en in Amerika. Hoe ga je dat nou verklaren? Hun lijst van mogelijke verklaringen miste er één. Toch kunnen al hun verklaringen makkelijk samengevat worden onder één noemer. Je raadt het al: een wereldwijde overstroming. Grote hoeveelheden water kunnen met gemak grote stenen en rotsblokken meesleuren.
  Een internationaal team schreef in het Geological Society of America Bulletin over een "buitengewoon transport en vermenging van sediment" langs het Himalaya gebergte, over een afstand van 3000 tot 5000 kilometer. Dit konden ze vaststellen door sporen van zirkonium te volgen in lagen die geassocieerd worden met het hypothetische supercontinent Gondwana, waaruit door plaattektoniek de continenten van het zuidelijk halfrond zouden zijn gevormd. Hun conclusie was dat deze sporen in een korte tijd moeten zijn ontstaan. Op z'n zachtst gezegd een interessante ontdekking. Transport over een dergelijke afstand vraagt om bijzondere omstandigheden. Ze verwezen ook naar een eerdere ontdekking dat veel sediment van de Grand Canyon bij de Appalachen vandaan komt, duizenden kilometers naar het oosten. Ook een enorme afstand. De verklaringen die ze hiervoor geven zijn: 1- een gebrek aan begroeiing, 2- dat de continenten ooit aan de evenaar dicht bij elkaar zaten, 3- toename van verwering van continenten, 4- gebergtevorming en erosie op grote schaal en 5- reliëfvorming die stroming van grote riviersystemen bevorderde. Geen van deze mechanismen sluit een wereldwijde zondvloed uit; in tegendeel, ze zijn er juist een logisch gevolg van.

De beste chemici van de wereld kunnen het vermogen van planten, om water op te splitsen in waterstof en zuurstof, nog niet optimaal imiteren. Ze komen niet eens in de buurt van de bijna 100% efficiëntie van de 'groene machines'. Er is een ware veldslag aan de gang: wie krijgt het voor elkaar om 'schone' energie te produceren op de manier zoals planten en bomen dat doen. Fotosynthese is nog niet zo eenvoudig na te bootsen, dat blijkt wel. Het ontwerpen en verbeteren van zonnecellen is "een van de meest vitale gebieden van de wetenschap", volgens een BBC News artikel, "deels omdat zonlicht verreweg de meest overvloedige herbruikbare energiebron van onze planeet is." Er zijn verschillende manieren waarop we het licht van de zon kunnen omzetten in energie. In het genoemde artikel wordt een methode besproken waarbij gebruik wordt gemaakt van de fotosynthetische enzymen van planten, die op een raamwerk van koolstof nanobuizen worden geplaatst. Hiermee is nog geen echt werkende zonnecel gebouwd, maar het is een goede eerste stap in de richting van een zonnecel die zichzelf kan repareren. Helaas is zuurstof erg schadelijk voor deze zonnecellen en aan een zonnecel die je na een maand weer moet vervangen heb je niet zo veel. Tot nu toe laat het rendement ook nog veel te wensen over. Op dit moment kan slechts een fractie van de zonne-energie worden omgezet. De beste zonnecellen die nu verkrijgbaar zijn, halen slechts een rendement van 27%, terwijl planten een rendement van bijna 100% halen. Toch zijn het juist deze planten die de wetenschappers hoop geven dat er nog meer uit zonnecellen te halen is, door "de concepten te lenen uit de natuur."
  Een andere benadering is het zelf maken van fotosynthetische cellen. Een artikel op de site van New Scientist gaat over wetenschappers die proberen om de bestaande technologie op het gebied van watersplitsing te verbeteren door de kosten te drukken, het rendement te verhogen en de levensduur te verlengen. Een ander team is bezig met een proces dat echt waterstofgas produceert in plaats van waterstofionen. Ondanks alle inspanningen van de knapste koppen op dit gebied is het nog niet gelukt om het rendement van deze nieuwe zonnecellen boven de 12% te krijgen en dan blijven ze ook nog maar een paar dagen goed. De natuur nabootsen blijkt nog niet zo eenvoudig te zijn. Zonlicht op water laten schijnen is niet voldoende, er moet een knap ingewikkeld apparaat tussen gezet worden om er op efficiënte wijze bruikbare energie uit te halen. Planten doen het al een poosje, met een gigantisch hoog rendement, hoe zouden ze toch aan dat vermogen gekomen zijn?
  De pakkende openingszin uit het artikel van New Scientist klinkt in eerste instantie veelbelovend, maar helaas: "Neem zonlicht, voeg water toe, en daar is het: gratis energie. Planten doen dit al een hele lange tijd, waterstof en zuurstof afsplitsen van water, maar onze inspanningen om ze na te doen en water om te zetten in een gratis waterstofbrandstof hebben geen vruchten afgeworpen."