Het idee voor deze site komt uit het briljante brein van David Coppedge. Een aantal van deze artikelen zijn dan ook (met toestemming) gebaseerd op de newsfeeds van zijn Creation Evolution Headlines. Nadruk toegevoegd in alle aanhalingen, tenzij anders aangegeven.
[Meer artikelen...]Mensheid is door flessenhals gegaan
Geplaatst: 27 januari 2010
Een interessant artikel op Nu.nl informeert ons over een onderzoek dat verricht werd aan de universiteit van Utah. Ze berekenden dat er 1,2 miljoen jaar geleden slechts tussen de 18.500 en 26.000 vruchtbare voorouders van de mens op aarde rondliepen. Raad eens op basis waarvan deze berekening gedaan werd...? Juist, op basis van een wereldbeeld dat uitgaat van een miljoenen jaren oude aarde en niet op basis van een Bijbels wereldbeeld. Volgens een natuurlijke lezing van Genesis (als geschiedenis, zoals bijvoorbeeld de geslachtsregisters aangeven), komen we uit op een ouderdom van de aarde die ergens rond de zes tot achtduizend jaar ligt. Deze onderzoekers hebben berekeningen gedaan op basis van bepaalde veranderende delen van het DNA. Ze gaan er hierbij vanuit dat ze de huidige snelheid van verandering van deze delen kunnen gebruiken als maatstaf voor de hele geschiedenis. Dit is een denkfout, want dat hoeft helemaal niet het geval te zijn. De natuur is namelijk wel uniform, dat wil zeggen dat natuurwetten overal en altijd hetzelfde zijn, maar de omstandigheden zijn niet altijd hetzelfde geweest en zullen ook niet altijd hetzelfde zijn. Dat houdt in dat processen in het verleden wel eens veel sneller gegaan kunnen zijn. In het Bijbelse wereldbeeld is dit een logische zaak. God maakte levende wezens perfect, met de mogelijkheid om zich snel en efficiënt over de aardbodem te verspreiden en zich snel aan te passen aan de verschillende omstandigheden waar ze in terecht zouden komen. Nu is die snelheid niet meer nodig en ook niet meer mogelijk, omdat ons DNA niet meer alle elementen bevat die de eerste mensen hadden (de genetica bevestigt dit - de informatie in het genoom wordt alleen maar minder bij verspreiding van soorten). De berekening voor het tijdstip van de 'bottleneck' zou bij iemand met een Bijbels wereldbeeld eerder op duizenden jaren uitkomen dan op een miljoen. Logischerwijs kan ook het aantal mensen dat leefde tijdens die mensarme periode anders ingeschat worden. Waarom zouden dat er ongeveer 18.500 geweest moeten zijn, zoals de onderzoekers hebben berekend? Volgens hen waren het er in ieder geval minder dan 26.000, maar waarom zouden het er geen 8 geweest kunnen zijn, zoals we in de Bijbel lezen? Het aantal dat berekend is hangt af van een aantal aannames, dus als we de aannames bijstellen volgens Bijbelse maatstaven, kunnen we mijns inziens zonder problemen iets anders concluderen. Dit onderzoek sluit de mogelijkheid zeker niet uit dat er ongeveer 4400 jaar geleden een wereldwijde overstroming was, waarbij 4 mannen, 4 vrouwen en een aantal dieren (zoals beschreven in het Bijbelboek Genesis) in een enorme boot aan de ramp ontsnapten. Het is eerder een bevestiging, als je maar de bril met de juiste kleur op hebt en helder denkt.
Helder denken, daar ga ik het de komende tijd meer over hebben. Het is heel belangrijk welk wereldbeeld je hanteert bij het interpreteren van de feiten. De vraag is niet zozeer wie de meeste feiten op zijn hand kan krijgen, maar welk wereldbeeld de meest betrouwbare resultaten geeft bij de observatie van de fysieke werkelijkheid.
Je moet eerst doorhebben dat we overtuigingen hebben... Iedereen heeft overtuigingen, zelfs als je denkt dat je geen overtuiging wilt of kunt hebben, want dat is op zich al een overtuiging. Ook mensen die menen dat je niets zeker kunt weten hebben een overtuiging: dat je niets zeker kunt weten. Maar je moet wel een goede reden hebben voor die overtuigingen, anders houd je jezelf voor de gek. Zoals mensen die niets zeker denken te kunnen weten: hoe weten ze dat zeker? Als je zegt zeker te weten dat je niets zeker kunt weten, hoe kun je daar dan zeker van zijn? Dat is onsamenhangend. Wees dan eerlijk en zeg dat je onvoldoende kennis hebt om te kunnen zeggen dat je iets zeker weet en geen zin hebt om meer informatie in te winnen. Of iemand beweert: "er is geen absolute waarheid." Is die bewering absoluut waar? Op basis van de overtuiging dat er geen absolute waarheid bestaat, moet die persoon concluderen dat zijn eigen stelling niet waar is. Dan moet er volgens die persoon toch een absolute waarheid zijn. Dus klopt de bewering niet. De persoon spreekt zichzelf tegen; de bewering weerlegt zichzelf. Er zijn mensen die ervan overtuigd zijn dat er een God is (op zich een redelijke overtuiging), maar er zijn ook mensen die menen te kunnen beweren dat er geen God is. Dat laatste is niet te bewijzen. Als je dat zou willen doen, moet je overal tegelijk zijn (want God zou ergens kunnen zijn waar jij op dat moment niet bent) en je zou tegelijkertijd altijd moeten zijn (om te zien of God ergens in het verleden, heden of de toekomst bestaat). Deze twee eigenschappen bezit geen enkel mens (zelfs niet de gehele mensheid tezamen, door de gehele geschiedenis), waardoor het onmogelijk is te bewijzen dat God niet bestaat. Sterker nog: als je deze twee eigenschappen zou bezitten (altijd en overal tegelijk zijn) dan ben je zelf God en heb je het bestaan van God bewezen in je poging te bewijzen dat er geen God is. Kortom: wanneer je ergens van overtuigd bent, moet je dat ook logisch kunnen onderbouwen, anders denk je niet helder. Het bestaan van God de Schepper en de betrouwbaarheid van de Bijbelse Geschriften (de overtuigingen die op deze site worden gehanteerd) zijn overigens goed te onderbouwen, zoals ik de komende tijd zal aantonen.
Een wereldbeeld is nu de gehele verzameling van basisovertuigingen die iemand heeft. Alle dingen om je heen worden in het licht van die basisovertuigingen bekeken. Het is, zoals ik hierboven zei, een beetje vergelijkbaar met het dragen van verschillende gekleurde brillen. Iemand met groene brillenglazen ziet alles groen, iemand met een roze bril ziet alles roze. Je wereldbeeld wordt grotendeels bepaald door de omgeving waarin je opgroeit. Later in je leven wordt het verder bijgesteld of aangepast door dingen die je leert en de ervaringen die je opdoet. Iemand kan bijvoorbeeld gelovig opgevoed zijn, maar later tot de overtuiging komen dat je alleen kunt geloven wat je met je zintuigen waarneemt. Heel veel mensen denken zo. Je kunt atheïstisch opgevoed zijn (ervan overtuigd dat er geen God bestaat) en later toch tot de overtuiging komen dat er wel een God is. Zo kun je er ook van vertuigd zijn dat de aarde al miljarden jaren bestaat en mensen miljoenen jaren geleden uit aapachtigen voortkwamen, ook al kun je dat niet bewijzen.
Het blijkt dat het voor de meeste mensen heel moeilijk is om na een bepaalde leeftijd hun wereldbeeld nog te veranderen - het is als het ware ‘vastgeroest’. Je kunt dus het beste zo jong mogelijk een gezond wereldbeeld vormen. Toch is het ook op latere leeftijd mogelijk en zelfs nodig, wanneer je wereldbeeld gebreken vertoont. Helaas hebben heel veel mensen, al of niet bewust, een gebrekkig wereldbeeld gevormd dat nodig gerepareerd moet worden, of zelfs aan vervanging toe is. Waarom zou je het moeten veranderen? Omdat het bepaalt hoe je naar het leven, de natuur, de mensen om je heen en jezelf kijkt, dus uiteindelijk ook hoe je er mee omgaat.
Ik zal hier in toekomstige artikelen nog op terugkomen en op aansluiten, teneinde een gedegen filosofische bewijsvoering te geven voor de juistheid en het belang van een Bijbels wereldbeeld. Ik ben er van overtuigd dat je niet om de juistheid van dit wereldbeeld heen kunt. Stay tuned...
Waarom ziet Enceladus er zo jong uit? Dat is een vraag die astronomen al een poosje bezig houdt. Nu hebben wetenschappers een nieuwe theorie gevormd die moet verklaren waarom Enceladus nog zo actief is na 4,5 miljard jaar: Onder het oppervlak bouwt de spanning langzaam op en ontlaadt zich op catastrofale wijze, "eens in een miljard jaar of zo", aldus een artikel op PhysOrg.com. Op een of andere manier komt er meer energie uit de maan dan hij kan opnemen, "wat de wetten van de thermodynamica zou tarten", aldus de wetenschappers. Maar dat is alleen maar zo als je er vanuit gaat dat hij zo oud is als men denkt (4,5 miljard jaar). Hun conclusie is gebaseerd op een computersimulatie, die laat zien hoe ijsplaten als gletsjers bewegen en hitte actieve geisers veroorzaakt. In een persbericht van het Jet
Propulsion Laboratory werden meer details gegeven over het model. De auteurs zeggen dat de actieve perioden 10 miljoen jaar duren en de 'stille' perioden 10 tot 200 maal langer. Als bewijs gebruikten ze de huidige vorm van het oppervlak en een ouderdom, gebaseerd op tellingen van kraters. De sterkte van het ijs aan de oppervlakte en de kern van de maan werden aangenomen en in het model verwerkt. De geisers produceren een hoeveelheid energie die drie keer zo groot is als een vergelijkbaar gebied op aarde, ondanks de geringe grootte van Enceladus. (We hebben het al eerder over deze maan gehad: 20-06-2008 en 14-03-2007). Enceladus is volgens grootte de 6de maan van de planeet Saturnus, die volgens de laatste telling 56 manen heeft.
Toch wel knap hoor: er vanuit gaan dat de maan oud is, een computer programma schrijven dat daarop gebaseerd is en dan tot de conclusie komen dat het klopt... Ik weet zeker dat dit ook met een ouderdom van bijvoorbeeld 10.000 jaar lukt, wedden? Wat is de meest logische conclusie, wanneer we naar de feiten kijken? Er gaat meer energie uit dan hij opneemt; in 4,5 miljard jaar had hij al afgekoeld moeten zijn; dan zou hij dus jonger moeten zijn. "Hun model wekt de suggestie dat de actieve perioden slechts 1 tot 10 procent van de tijd hebben geduurd dat Enceladus heeft bestaan..." Dat stukje in het JPL-bericht is opmerkelijk. Ze gaan er dus gewoon vanuit dat Enceladus 10 tot 100 keer zo lang heeft bestaan als de feiten aangeven. De aangenomen ouderdom van Enceladus en ons zonnestelsel wordt hier duidelijk weer eens niet in twijfel getrokken. Het tellen van kraters levert ook niet per definitie een hoge ouderdom op, gezien de frequentie waarmee de objecten in ons zonnestelsel op dit moment door meteorietinslagen geraakt worden (23-05-2008 en 01-04-2007).
Waarom moet die computersimulatie gevoerd worden met miljarden jaren? Waarom niet gewoon kijken waar de feiten ons heen leiden?
En even tussen neus en lippen door, zijn wij niet ontzettend bevoorrecht dat wij nu leven, net op het moment dat Enceladus zich van zijn meest expressieve kant laat zien, net nu wij technologisch zo ver zijn dat we er met een ruimtevaartuig als Cassini een kijkje kunnen gaan nemen? De vorige uitbarsting zou niet erg veel interesse hebben gewekt bij de microben die een miljard jaar geleden in de oersoep rondzwommen. En dan zijn er nog astronomen die beweren dat we niet op een bijzondere plek in het heelal zitten en dat we hier niet op een bijzonder tijdstip zijn. Maar denk hier eens over na: spanning die zich opbouwt en in korte tijd een verandering van het hele oppervlak teweeg brengt... Zouden we dat ook op de aardkorst kunnen toepassen? Wat dacht je van een wereldwijde overstroming? Laten we eens wat parameters in een computermodel stoppen... (voor wie engels kan lezen: In the Beginning: Compelling Evidence for Creation and the Flood, 8th Edition (2008), by Dr. Walt Brown)
[Meer artikelen...]Neanderthalers maakten zich op
Geplaatst: 14 januari 2010
Misschien is dit wel de laatste slag voor het oude imago van de Neanderthalers als brute, domme grotbewoners. BBC News vertelt ons over de ontdekking van cosmeticaproducten onder overblijfselen van deze mensen uit de oudheid. Er zijn ingewikkelde recepten van pigmenten gevonden, die bewaard werden in schelpen. Er waren ook beschilderde schelpen bij, die schijnbaar gebruikt werden als sierraad. Het verbeteren van het uiterlijk is een zeer menselijke eigenschap en dit nieuwe bewijs is vernietigend voor het standaard beeld van de knotszwaaiende, brullende bruten. De vondst bewijst dat deze mensen "in staat waren symbolisch te denken", aldus het artikel. Volgens de gangbare tijdsrekening leefden deze mensen 10.000 jaar voor het contact met 'moderne mensen'. Op PhysOrg werd bevestigd dat het opmaken tot nu toe steeds gezien werd als een eigenschap van moderne mensen en niet van Neanderthalers. In de afgelopen decennia zijn er meer bewijzen aan het licht gekomen dat we ons beeld van Neanderthalers moeten bijstellen, zoals de ontdekking dat ze joegen, schilderden en waarschijnlijk zelfs konden spreken zoals wij (zie ook het artikel op New Scientist).
Waarom laat de BBC News dan nog steeds een plaatje zien dat het klassieke beeld in stand houdt?
Misschien hadden ze beter het linker plaatje (van Wikipedia) kunnen nemen. Op de betreffende Wiki-pagina wordt overigens nog getwijfeld over de precieze classificatie van deze mensen als Homo neanderthalensis of als Homo sapiens neanderthalensis. Als de veronderstelling dat deze mensen 50.000 jaar geleden leefden en dat ze evolutionaire voorlopers zijn van de moderne mens blijft bestaan, zal er nog wel een poosje gedebatteerd worden over hun status.
Hier zien we weer eens dat visualisatie enorme kracht heeft als middel om een bepaalde suggestie over te brengen. Als een plaatje eenmaal in het publieke bewustzijn gegraveerd is en de associatie met een naam bevestigd is, kom je er haast niet meer van af. Wanneer we de 'standaard' (lees 'evolutionistische') tijdsrekening loslaten, dan passen deze mensen perfect in de periode beschreven in het Bijbelboek Job. Hier worden de barre omstandigheden beschreven van vlak na de zondvloed, waar mensen als nomaden en in grotten leefden. De kou en het gebrek aan licht (en dus vitamine D) maakten deze mensen ontvankelijk voor ziektes als rachitis, maar zeker niet minder menselijk. Als de Neanderthalers vandaag de dag nog onder ons zouden zijn, zouden ze zeker een beroep doen op de antidiscriminatiewet. Het wordt hoog tijd dat de Neanderthalers worden gerehabiliteerd: in de schoolboeken, musea en de media.
[Meer artikelen...]De kleinste motor ter wereld beter bekeken
Geplaatst: 8 januari 2010
Alle cellen handelen in energiepakketjes die ATP genoemd worden (Engels: adenosine triphosphate). ATP wordt gemaakt door moleculaire machines met draaiende motoren. Deze minuscule motortjes hebben al de benodigde delen, waaronder een rotor, een stator en energietoevoer. Ze genereren een 'koppel', ook wel 'moment' genoemd; dat is een samenstel van twee even grote maar tegengesteld gerichte krachten op een voorwerp, waarbij een rotatie ontstaat. Ze bevinden zich in de membranen van mitochondriën, die onze cellen hiermee dus van energie voorzien. De ATP-machines werken zelf op een stroom van protonen (uit de kern van waterstofatomen). Voor zover we nu weten zijn dit de kleinste motortjes in ons universum; slechts 10 bij 20 miljoenste van een millimeter groot. Nu hebben wetenschappers in Canada ze nog beter in beeld gebracht, door 19.825 van deze machientjes met een resolutie van 0,16 miljoenste millimeter te bekijken. Hun bevindingen zijn gepubliceerd in PNAS.1
De motors bestaan uit twee delen, één deel zit in het membraan en het andere steekt uit in het cytoplasma. Het genereren van de ATP energiepakketjes gebeurt in de helft die uitsteekt. Het deel in het membraan bestaat weer uit twee delen, die de tegengestelde krachten op elkaar uitvoeren. Uit hun onderzoek leidden de wetenschappers af dat een proton door een kanaaltje naar een negatief geladen glutaminezuur (een aminozuur molecuul dat als schakel voorkomt in de eiwitketens waaruit de machine bestaat) in de twaalfkantige rotor wordt getrokken. Hierdoor wordt het glutaminezuur geneutraliseerd, waardoor het gaat draaien en het proton via een ander kanaaltje naar boven wordt afgevoerd naar het cytoplasma. Het glutaminezuur wordt dan aangetrokken door een nabijgelegen arginine molecuul in de rotor en een arginine molecuul in de stator, waardoor er een rotatiestap ontstaat. Het volgende proton veroorzaakt een volgende stap in de L-ring van de twaalfkantige rotor, enzovoort. Net als bij de door ons gemaakte motoren veroorzaken de ten opzichte van elkaar verschoven krachten de ronddraaiende beweging. De stator en de rotor raken elkaar niet, maar zijn heel precies gepositioneerd zodat de efficiëntie tot wel 100% oploopt. Geen verlies dus. De auteurs waagden zich er niet aan om een verklaring te geven hoe dit zou moeten zijn geëvolueerd.
De werking werd al eerder vermoed en er is ook al een aantal filmpjes van te vinden op YouTube. Het zijn natuurlijk wel computermodellen, in meer of minder vereenvoudigde vorm. Hoe het er werkelijk uitziet beginnen onderzoekers nu pas te ontdekken. Ik vermoed dat er binnen afzienbare tijd wel betere filmpjes zullen komen; misschien zelfs duidelijke foto's en filmpjes van 'the real thing'. Vol verwachting klopt ons hart...
1. Lau en Rubenstein, "Structure of intact Thermus thermophilus V-ATPase by cryo-EM reveals organization of the membrane-bound VO motor," Proceedings of the National Academy of Sciences USA, 6 januari, 2010, doi: 10.1073/pnas.0911085107.
Probeer je de verbazing en verwondering voor te stellen die gepaard gaat met dit soort onderzoek. In 1993 werd voor het eerst gesuggereerd dat er werkelijk draaiende motors in onze cellen zaten. Sindsdien is er zoveel ontdekt. Het is werkelijk schokkend hoe enorm onze kennis over de cel is toegenomen in de afgelopen jaren. Deze minimotoren zitten in alles wat leeft, en zorgen voor de energie die ons in leven houdt. Zelfs de meest eenvoudige microbe van het vorige artikel heeft deze onherleidbaar complexe motor nodig. Onherleidbaar complex betekent dat het alleen maar kan werken wanneer alle losse onderdelen van het begin af samenwerken. Een geleidelijke stapsgewijze ontstaansgeschiedenis is uitgesloten. De onderdelen van deze echte motors zijn met een bepaald doel samengesteld. De stator, de rotor, de stroom van protonen, veroorzaken een beweging in de 'kop', waar de energiepakketjes worden geproduceerd. En dat allemaal zonder aantoonbaar verlies. Hoe moet een primitieve voorloper van het leven op aarde zich hebben kunnen ontwikkelen zonder deze energiebron? Chemicaliën hebben gerichte energie nodig om iets zinnigs te kunnen doen, anders reageren ze alleen maar met elkaar, totdat er een evenwicht bereikt wordt. Bedenk ook dat de uitlijning en afstelling van elk onderdeel zeer precies is, tot aan de lading van afzonderlijke aminozuren toe (net als bij onze zelfgemaakte elektromotoren). Deze machine bestaat uit tientallen eiwitten, die elk weer uit honderden aminozuren bestaan. Dat dit allemaal door toeval zou zijn ontstaan is een absurde gedachte. We hebben het hier over de basiseenheden van het leven, die optimaal ontworpen zijn. Wie had dit voor mogelijk gehouden? Zeker niet de materialistisch georiënteerde theoretici uit het Victoriaanse Engeland van 150 jaar geleden... Maar een goed geïnformeerde onderzoeker, die niet kan ontkennen dat hij zijn bestaan te danken heeft aan zijn uitermate creatieve en liefdevolle Vader en Schepper zal dit alles aanschouwen met een stijgende bewondering voor de grootste Meester-ontwerper aller tijden.
