De meest eenvoudige cellen worden prokaryoten genoemd. Dat zijn de bacteriën en de archaea, die geen kern hebben en meestal als 'primitief' gezien worden. Wetenschappers hebben echter ontdekt dat ze veel van dezelfde trucjes kennen als de complexere eukaryoten, die wel een kern hebben. Een verslag op de site PhysOrg informeert ons over het in kaart brengen van een Mycoplasmasoort, dat onder de kleinste onafhankelijk levende bacteriën valt en waarvan de onderzoekers nu moeten toegeven dat het complexer is dan ze hadden gedacht. Het in kaart brengen van deze cel gebeurde aan het Europees Moleculair Biologielaboratorium (EMBL) in Heidelberg. Er zijn nieuwe inzichten opgedaan, zoals de ontdekking dat prokaryoten meer op eukaryoten lijken dan men voorheen veronderstelde. Men vond het ook opmerkelijk dat het gedeelte in de cel dat de genetische informatie uit het DNA vertaalt, veel meer lijkt op dat van de eukaryoten dan men dacht. Nog een verassing: hoewel het genoom (de complete informatie in de cel) in verhouding erg klein is, blijkt de cel toch "extreem flexibel" te zijn en kan het zich goed aanpassen aan grote veranderingen in zijn leefomgeving, zoals veranderingen in het beschikbare voedsel en stressfactoren, net als de complexere eukaryoten. Er zijn zo'n 200 moleculaire machines gevonden in deze kleine microbe. Minstens 90% van de eiwitten zijn betrokken bij op z'n minst één eiwitcomplex. Dat is een zeer onverwachte complexiteit. Dit organisme is uitermate geschikt voor onderzoek naar wat een levend organisme minimaal nodig heeft om te kunnen voortbestaan. Het blijkt dat een organisme minimaal 689 genen moet hebben. Maar veel van de eiwitten die de cel produceert aan de hand van die genen, zijn multifunctioneel. Ze functioneren als spelers in een grotere hiërarchische structuur. Op Science Daily wordt nog een specifieke moleculaire machine besproken met de naam HdeA, die de E. coli bacterie beschermt tegen maagzuur. Het gebruikt een uniek mechanisme dat op een soort timer werkt wat ervoor zorgt dat zijn eiwitten niet gaan klonteren. Het onttrekt energie uit de omgeving als een soort windmolen of waterrad.

Biomimetica: de natuur inspireert ontwerpers en bouwers. Er is op deze pagina's al vaker melding van gemaakt. Zo is er een zeer aërodynamisch zaadje, nou zeg maar 'zaad', want ze zijn soms wel 15 cm breed en wegen tot wel 300 gram. De dikte van de vleugels is slechts 1 mm. De BBC News (volg de link voor een heel mooi filmpje) rapporteert over de Alsomitra klimplant. De zaden worden geproduceerd door een zaaddoos ter grootte van een voetbal. Ze zweven dan soms wel honderden meters ver. Na de landing verrotten de vleugels en brengen ze een nieuwe klimplant voort, die via de stam van een boom de weg naar het licht zoekt, om zelf ook weer van die 'hanggliderzaden' te produceren. De aërodynamica van deze zaden is al meer dan 20 jaar geleden ontdekt door twee Japanse ingenieurs. De zaden zijn zo goed ontworpen dat ze afdalen onder een hoek van slechts 12 graden en een valsnelheid hebben van 0,4 meter per seconde, waardoor ze uitstekend gebruikt kunnen worden voor het ontwerpen van vliegtuigen.
  Bepaalde schelpdiertjes graven zich met de snelheid van ongeveer een centimeter per seconde in, in het zand van de zeebodem. Zo'n beestje gebruikt daarvoor twee bewegingen: hij duwt naar boven, waardoor de modder mengt met het water erboven en duwt zichzelf tegelijk naar beneden. Zo creëert hij een drijfzandlaag om zichzelf heen, waardoor hij heel weinig weerstand heeft en weinig energie gebruikt bij het graven. Hierdoor geïnspireerd hebben ingenieurs een robot ontworpen die deze techniek imiteert: licht, klein en efficiënt. Live Science vertelt ons erover. Eén van de ontwerpers was verbaasd over hoe robuust het mechanisme is. Het apparaat zou gebruikt kunnen worden om zeemijnen te detoneren en het onder water bevestigen van installaties en kabels. Ze hechten zich in de bodem en kunnen ook zo weer losgemaakt worden.
  Het "lotuseffect" (zo noemde Science Dayly het), werd al gebruikt om vuil en zelfs bacteriën te weren van bepaalde oppervlakken. Heel handig in de ruimtevaart, waar je niet zomaar even naar buiten stapt om je ramen te lappen. Nu heeft men ontdekt dat de lotusplant ook nog eens de efficiëntie van zonnepanelen met 25% kan vergroten. New Scientist meldt nu dat de detectors meer licht zouden kunnen ontvangen door minuscule koepeltjes, gebaseerd op de structuur van het oppervlak van de lotusbladeren. Hierdoor komen er meer fotonen bij de detector en worden er niet meer zoveel gereflecteerd, zoals nu het geval is. Ook hierbij is het afweren van water en vuil een belangrijk voordeel. De waterdruppels krijgen geen grip: ze kunnen geen contacthoek bereiken waarbij hun oppervlaktespanning gebroken wordt. Daardoor worden ze ronder en rollen van het oppervlak af, waarbij ze licht blokkerend stof meenemen. Een soortgelijk effect werd beschreven door PhysOrg, waar verteld wordt van onderzoekers die gebruik maken van peptiden om een waterafstotend oppervlak te maken. Onze toekomst ziet er stralend uit met zelflappende ramen!
  Ook op PhysOrg, een heel artikel over biomimetica. Naast de regelmatige denkfout van het personifiëren van de natuur en het onnodig verwijzen naar miljarden jaren, krijgen we toch veel interessante informatie over natuurlijke biotechnologie. Zoals bijvoorbeeld dat slangsterren kristallen kunnen produceren die licht zonder vervorming doorgeven en een uitzonderlijk goede focus hebben. Ze zijn ook nog eens vreselijk sterk. Hierdoor hebben we nu instelbare microlenzen.
  De enorme informatierijkdom in de natuur roept regelmatig de verbazing en het enthousiasme van onderzoekers op. Het inspireert en brengt ons vele verbeteringen van producten die ons leven aangenamer maken. Van technologie, tot de medische wetenschap, overal profiteren we van het ontwerp in de natuur. Sterker nog: heel veel van onze huidige technologie had veel beter, efficiënter en milieuvriendelijker kunnen zijn als we eerst naar de natuur hadden gekeken. Nagenoeg verliesloze motoren die vrijwel geen schadelijke stoffen achterlaten, bevestigingsmaterialen die 1000x sterker zijn dan wat we nu hebben en loslaten zonder een spoor na te laten, oppervlakken die zichzelf schoonhouden, optimale aërodynamica, perfecte optiek, micro-microcomputers, superdunne beeldschermen die nauwelijks energie verbruiken, constructies die vele malen sterker zijn dan staal en noem maar op. De mogelijkheden zijn eindeloos.