Schepper en Zoon
Archief augustus 2008
Voorpagina Waarom deze site? Feiten Helder Denken Links
De meeste artikelen zijn gebaseerd op de newsfeeds van Creation Evolution Headlines, met toestemming gebruikt. Nadruk toegevoegd in alle aanhalingen, tenzij anders aangegeven.

1. De jacht op het God-deeltje is geopend
2. Exploderende chromosomen
3. Hoe oud is ver?
4. Mensen en dino's naast elkaar in de Sahara
5. Blinden hebben juichen van apen geleerd
6. Nieuwe camera imiteert oog
7. Water in woestijngrot verrast wetenschappers
8. Zacht weefsel weer eens door de mangel




[Meer artikelen...]

De jacht op het God-deeltje is geopend
Geplaatst: 29 augustus 2008
Bijgewerkt: 30 augustus 2008

 
Tot nu toe hebben ze het niet kunnen vinden, maar wetenschappers zijn er zeker van dat het Higgs-boson (bijgenaamd het "God-deeltje") bestaat. Op dit moment wordt een apparaat klaargemaakt dat dit deeltje zou moeten gaan detecteren. De Schotse natuurkundige Peter Higgs, die het deeltje in de zestiger jaren al voorspelde verwacht veel van het experiment. Hij is overigens niet zo blij met de naam God-deeltje. Aangezien de nu 79-jarige professor atheÔst is, maakt deze bijnaam voor 'zijn' boson hem boos, aldus een artikel op News Daily. De LHC (oftewel Large Hadron Collider) is een zogenaamde deeltjesversneller. Het is een 27 km lange 'buis', gevuld met een schat aan hypermoderne apparatuur, die in een grote cirkel onder Frans en Zwitsers grondgebied loopt. Hij moet deeltjes met grote snelheid tegen elkaar aan laten botsen. Dit maakt het mogelijk om andere (kleinere) deeltjes zichtbaar te maken. (Zie ook Kennislink.nl 1 en Kennislink.nl 2.) Op deze manier zijn met de voorloper van deze nieuwe versneller al heel wat deeltjes ontdekt. Maar om het Higgs boson te ontdekken was meer energie nodig. Het project heeft ondertussen zo'n 3,75 miljard euro gekost en op volle toeren verbruikt de versneller bijna 10% van de energievraag van het hele Kanton GenŤve. De wetenschappers willen hiermee een soort mini Big Bang opwekken om de (uiteraard veronderstelde) vroegste stadia van het heelal na te bootsen. Het Higgs-boson wordt verantwoordelijk gehouden voor het feit dat materie en leven kan bestaan. Alle andere deeltjes zijn namelijk massaloos. Zonder dit deeltje (of iets vergelijkbaars) kan niet verklaard worden hoe alles bij elkaar blijft zitten. Vandaar de bijnaam "God-deeltje". Higgs gelooft (hoopt en bidt misschien wel stiekem) dat de LHC het deeltje snel zal vinden. Als de deeltjesversneller het boson niet vindt, "zal ik heel, heel erg verbaasd zijn," zei Higgs.

Waar gaat het hier nou eigenlijk om? De voortgang der wetenschap? Waarom moet dat zoveel kosten? Wat is het resultaat? Een deeltje waarvan niemand weet of het er eigenlijk wel is, en als het er is, wat dan? Hebben we dan bewezen dat God niet nodig is om de boel bij elkaar te houden? Hebben we dan de oorsprong van het heelal beter door? Wat heeft de oorsprong van het heelal te maken met het ontdekken van een deeltje? Als het Higgs boson bestaat, hebben we toch niet bewezen dat een bovennatuurlijke oorsprong van het heelal geen realiteit is? En als het niet bestaat, zouden wetenschappers dan niet gewoon blijven zoeken totdat ze toch voor 'alles' een verklaring hebben? Waarom is het zo moeilijk voor mensen om de Bijbel als ooggetuigenverslag van de gehele geschiedenis te zien? Waarom proberen zoveel wetenschappers God te ontlopen? Is het echt zo moeilijk (of onwetenschappelijk) om te accepteren dat we hier niet voor niets zijn, en dat de Schepper een bedoeling met ons leven heeft? Is wetenschap niet de zoektocht naar waarheid? Ik krijg sterk het idee dat veel mensen de wetenschap misbruiken om hun naturalistische wereldbeeld te bevestigen. Ik durf te beweren dat een eerlijke beoefening van de wetenschap het bestaan van God en de betrouwbaarheid van de Bijbel niet tegenspreekt, maar eerder bevestigt.


[Meer artikelen...]

Exploderende chromosomen
Geplaatst: 25 augustus 2008

 
Voordat een cel deelt moet al het DNA goed worden gekopieerd en ingepakt tot de bekende X-vormige chromosomen. Professors aan de universiteit van Chicago maakten Science Daily duidelijk dat dit lijkt op het "inpakken van een complete garderobe in een schoenendoos". De cel heeft daarbij echter een extra probleempje. Het hele DNA is negatief geladen, waardoor het zichzelf afstoot; het wil dus niet echt lekker opgerold worden. In meercellige organismen wordt dit probleem opgelost doordat er een soort neutraliserende moleculen zijn (histonen genoemd), waar het DNA omheen gekruld wordt. Hierdoor worden nucleosomen gevormd, die worden opgerold en nog eens opgerold, zodat de chromosoomvormen ontstaan. Een klasse van algen (de dinoflagellaten) gebruikt een andere methode: ze neutraliseren de negatief geladen DNA strengen met positief geladen ionen van calcium en magnesium. Het team van onderzoekers was verbaasd over deze uitzondering op de regel. Ze vroegen zich af of "dit misschien de eerste en erg efficiŽnte stap in de richting van het neutraliseren van het DNA was, lang voordat histonen in het spel kwamen."
Dat statement was echter niet meer dan een suggestie, want het verklaart niet waarom dinoflagellaten veel meer DNA hebben dan mensen.
Een interessant detail is de manier waarop ze ontdekten dat de algen van deze ionen gebruik maken. Toen de wetenschappers de positief geladen ionen uit het DNA van de algen verwijderden, gebeurde er iets dramatisch: de chromosomen explodeerden.

Vonden deze wetenschappers een opeenvolging van levensvormen waarin de methode met positieve ionen langzaam overging in een levensvorm waar histonen voor neutralisatie gebruikt werden? Nee. Hun evolutionistische geloof schrijft voor dat ze hun verbeelding gebruiken en speculeren om een verhaal te verzinnen waarin verschillende organismen aan elkaar gekoppeld worden door gemeenschappelijke afstamming. Er zijn zeker nog wel een paar puzzeltjes op te lossen. Waarom hebben deze algen zoveel meer DNA dan mensen? Waarom zouden ze een ander systeem gebruiken om DNA te neutraliseren? Maar laat je door die vraagstukjes niet van de hoofdvraag afleiden: hoe genetische informatie ontstaan is, die systematisch en correct gekopieerd wordt, om vervolgens in een kleine ruimte te worden ingepakt met een zeer grote compressieverhouding. Als je bedacht hebt hoe je een complete garderobe in een schoenendoos kunt krijgen, kun je in ieder geval van ťťn ding zeker zijn: dat het niet door een evolutionistisch proces ging.

Bron: CEH 24 augustus 2008
[Meer artikelen...]

Hoe oud is ver?
Geplaatst: 21 augustus 2008

 
Een artikel op nu.nl zal bij de meeste mensen niet direct deze vraag oproepen, maar probeer de aanhef van het artikel eens kritisch te lezen: "De Leidse astronoom Marijn Franx gaat sterrenstelsels bekijken die 13 miljard jaar geleden hun licht uitzonden. Dat is een half miljard jaar na de oerknal." Want, zo stelt de schrijver van het artikel: "Het heelal is 13,5 miljard jaar oud." Punt. Met behulp van nieuwe telescopen, infrarood camera's en een onderzoekssubsidie van 1,5 miljoen euro, kan Franx zich de komende tijd helemaal uitleven. Wij zijn zeer benieuwd wat het oplevert.

Welke vragen komen er nu in je op? Bij mij gaan er dan gelijk een paar lichtjes branden: Hoe weet je zeker dat het 13 miljard jaar geleden was? Was er iemand bij? Hoe komen ze aan die ouderdom? Staat het in een geschiedenisboekje? Wat is die 'oerknal' eigenlijk precies? Komt daar echt alle materie vandaan? Is dit het begin van alles geweest? Hoe is die oerknal begonnen dan? Was er niets voor die knal? Hoe zijn die sterrenstelsel gevormd, als alles uit elkaar vliegt? Welke verhouding van krachten produceerden de eerste sterrenhopen? Wat gebeurde er met tijd en ruimte in die gigantische elementaire krachtmeting?
Deze vragen zijn natuurlijk allemaal al eens gesteld, maar stelt de gemiddelde krantenkoppensneller die ook? "Er is bewijs dat de vroegste sterrenstelsels 13 miljard jaar geleden ontstonden. Nu kunnen we deze fase eindelijk nauwkeurig onderzoeken", aldus Franx. Dat bewijs zit in de huidige lichtsnelheid en de afstand die het licht in een jaar aflegt (een lichtjaar). Het verste object in de ruimte staat 13,5 miljard lichtjaar hier vandaan, dus is het heelal 13,5 miljard jaar oud, zo redeneert men. Einstein gebruikte in zijn berekeningen de lichtsnelheid (c) als een constante, maar is dat ook zo? De werkelijke afstand van hier naar die sterrenstelsels is niet met honderd procent zekerheid te bepalen, maar daarover wordt eigenlijk niet getwijfeld. Er gaan de laatste jaren echter wel steeds meer stemmen op dat die lichtsnelheid in het verleden wel eens veel hoger geweest kan zijn. Dat zou betekenen dat het heelal niet zo oud is als men nu denkt. Deze manier van ouderdomsbepaling zie je ook terug in de geologie. Er wordt vanuit gegaan dat processen altijd zo snel zijn gegaan als ze nu gaan. Daarbij wordt geen rekening gehouden met een wereldwijde overstroming zoals de Bijbelse zondvloed. Zo gaat het ook met het heelal en de lichtsnelheid. Men wil bewust geen rekening houden met de mogelijkheid dat alles tot stand gekomen is door een Veroorzaker die Zich buiten tijd en ruimte bevindt, zoals de God van de Bijbel. Lezen we Genesis letterlijk, dan zouden de aarde en het heelal 'slechts' ongeveer 6000 jaar oud zijn. Maar sterren staan zeker veel verder dan 6000 lichtjaar bij ons vandaan! Een veel hogere lichtsnelheid bij de schepping zou deze schijnbare tegenstrijdigheid teniet doen. Het verschijnsel van 'roodverschuiving' zou (net als het 'dopplereffect', dat geluiden lager klinken bij geluidsbronnen die van je af bewegen) duiden op een uitdijend heelal, maar de theorie van de 'kwantumroodverschuiving' geeft een alternatief waarbij rekening gehouden wordt met een afnemende lichtsnelheid. Zie voor een nadere uitleg wikipedia, waar deze theorie 'pseudo-wetenschappelijk' wordt genoemd en met een paar vage tegenargumenten wordt afgedaan. De reden voor het woord 'pseudo' is dat de theorie rekening houdt met een bovennatuurlijke oorsprong van het heelal; en dat wordt door de wetenschappelijke gemeenschap niet geaccepteerd. Men wil alles naturalistisch verklaren, dus zonder de mogelijkheid van een God te overwegen. Het is maar net wat je gelooft: is er wel of geen God, Die alles gemaakt heeft? Toch zijn de aanwijzingen voor een afnemende lichtsnelheid heel sterk. Het feit dat vroegere metingen onnauwkeuriger waren, kan niet alles verklaren. Vroeger werd de lichtsnelheid gemeten door directe observatie, waardoor de uitkomsten niet zo precies waren. Maar toch lijkt de lichtsnelheid af te nemen, wanneer je alle waarden achter elkaar in een grafiek zet. Tegenwoordig wordt bij het meten van de lichtsnelheid gebruik gemaakt van atoomklokken. Atomaire processen worden beÔnvloed door de lichtsnelheid; dus als de lichtsnelheid afneemt, zou zo'n atoomklok ook langzamer gaan lopen. Dat is net zoiets als de uitzetting van een koperen staaf meten met een koperen meetlat. Ze zetten allebei evenveel uit door de warmte, dus meet je geen verschil. Dit verschijnsel is ook direct van invloed op het meten van radioactieve vervalsnelheden, waarmee men ouderdom tracht te bepalen. Hiermee zou dus ook (gedeeltelijk, zie het artikel van 4 augustus) verklaard kunnen worden waarom de ouderdom van gesteenten vaak zo hoog geschat wordt.
Lees ook maar eens dit stukje van Rinus Kiel. De afname van 'c' is overigens niet de enige creationistische theorie die het 'probleem' van een jong en tegelijk groot heelal zou kunnen verklaren. Lees voor meer informatie dit artikel en dit artikel (Engelstalig).
We weten eigenlijk nog maar zo weinig over het heelal. Naturalistisch denkende astronomen hebben in de loop der tijd ook regelmatig nieuwe dingen moeten verzinnen om de gangbare (Big Bang) theorie op te lappen: inflatie, donkere energie, donkere materie... Waar het op neerkomt is dit: Welk model geloof jij? Een model dat aan elkaar hangt van menselijke stellingen, waarbij God niet mag meedoen, of een model dat gebaseerd is op het betrouwbare Boek der Boeken, dat je uiteindelijk bij God brengt? Durf je de uitdaging aan, of laat je jezelf meeslepen door het kolkende water van meningen in de media en zie je wel waar je terecht komt?


[Meer artikelen...]

Mensen en dino's naast elkaar in de Sahara
Geplaatst: 15 augustus 2008

Ze zochten naar dinosaurusbotten, maar ze vonden menselijke skeletten en artefacten. Dit lezen we in artikelen van National Geographic en de Los Angeles Times.  Een gedeelte van de Sahara dat nu ook wel de "Groene Sahara" genoemd wordt, was duizenden jaren geleden een vruchtbaar landschap met veel water, bomen en bloemen. De gevonden skeletten duiden op de aanwezigheid van mensen uit twee verschillende stammen. De oudste stam bestond uit grote mensen van rond de 2 meter, die duidelijk zeer gespierd waren. De stam die er volgens de onderzoekers ongeveer 1000 jaar later gebivakkeerd heeft, bestond uit mensen die wat kleiner van stuk waren. De voorwerpen die bij de begraafplaats gevonden zijn, duiden op vissende en jagende mensen.
 
Er zijn ongeveer 200 graven gevonden, waarvan er ťťn een aandoenlijk tafereel laat zien; een stille getuige van een tragisch voorval: "Een vrouw, mogelijk een moeder, en twee kinderen, te ruste gelegd met de handen in elkaar, armen naar elkaar toe, op een bed van bloemen." Dat ze op bloemen gelegd zijn is af te leiden uit de pollen die eronder gevonden zijn. We kunnen alleen maar gissen wat er aan deze begrafenis vooraf gegaan is. (Klik op het plaatje voor een uitvergroting.)
Het gebied, dat officieel Gobero heet, is voor het eerst ontdekt in 2000 door Paul Sereno (Univeriteit van Chicago) en zijn team. Ze hebben de resultaten van het onderzoek gepubliceerd in PLoS ONE na een aantal seizoenen van opgravingen.1  Het Belgische dagblad De Standaard heeft er een Nederlandstalig artikel over. Hierin lezen we dat in diezelfde omgeving ook fossielen zijn gevonden van (naar evolutionistische tijdrekening) 110 miljoen jaar oud. In het artikel lopen perioden van 10.000 jaar en 110 miljoen jaar geleden schijnbaar door elkaar heen. Het is ook een beetje vreemd gegaan. Sereno was op zoek naar dinosaurusbotten, toen hij tot zijn grote verbazing en verrassing op de menselijke resten stuitte. Hij vond in de regio ook een bizarre, koeachtige dinosaurus, genaamd Nigersaurus en een 'superkrokodil', ter grootte van een bus, aldus National Geographic.


1.  Sereno et al, "Lakeside Cemeteries in the Sahara: 5000 Years of Holocene Population and Environmental Change,Ē Public Library of Science ONE, 3(8): e2995 doi:10.1371/journal.pone.0002995.

Dit is een intrigerende ontdekking. De botten van mensen en dinosauriŽrs werden (helaas) niet door elkaar heen gevonden, maar het is wel merkwaardig dat ze bijzonder dicht bij elkaar gevonden zijn. Hier moeten evolutionisten wel een antwoord op geven. Ze willen ons laten geloven dat er 65 miljoen jaar tussen mensen en dino's zat. Ze classificeren de lagen en leiden de ouderdom af van de botten die ze erin vinden. Dit moet dan overeenkomen met hun veronderstelde plaats in het evolutieverhaal. Maar waar zijn nu alle perioden tussen deze twee tijdperken gebleven? Die zijn hier ver te zoeken. Deze vondst past echter heel goed in een Bijbelse context. De dinosaurusbotten zijn wellicht begraven door de zondvloed, maar de menselijke resten zijn duidelijk van na de zondvloed. Toen mensen zich over de aarde verspreidden (na de toren van Babel), settelde een groep migranten zich in deze rijkelijk begroeide, vruchtbare streek. DinosauriŽrs die in dat tijdperk na de zondvloed leefden en deze mensen lastigvielen, zijn mogelijk door hen gedood, resulterend in legenden van 'drakendoders'. Deze mensen kunnen er een aantal eeuwen comfortabel gewoond hebben, alvorens de Egyptische beschaving begon. De vele meren, die na de zondvloed voor vruchtbaar land zorgden, droogden op, waardoor de mensen uit die streek werden verdreven (mogelijk richting de Nijl of andere vruchtbare gebieden). Bij hun vertrek lieten ze de nu ontdekte graven achter. Volgens de onderzoekers duurde het 1000 jaar voordat er weer mensen in die streek woonden. Een opmerkelijk detail is dat de tweede stam de graven van de eerste stam niet verstoord heeft bij het begraven van hun doden. Misschien waren de graven gemarkeerd. Het verschil tussen de groepen moet nog verder onderzocht worden, maar het is de moeite waard om deze ontwikkeling in de gaten te houden. Afgezien van de interpretaties van 10.000 en 110 miljoen jaar, is er niets dat een Bijbels scenario uitsluit. Eerder een aantal dingen die het aannemelijk maken. Kan het hiaat van 65 miljoen jaar tussen de dino's en de mensen gerechtvaardigd worden? Laten we uitkijken naar meer verbaasde gezichten van door evolutiedenken geÔndoctrineerde wetenschappers en hopen dat ze tot inkeer komen... Beter nog: laten we voor ze bidden.

Bron: CEH 14 augustus 2008
[Meer artikelen...]

Blinden hebben juichen van apen geleerd
Geplaatst: 13 augustus 2008

 
"Juichen zit in menselijke genen," lazen we vandaag in een artikel op de nieuwssite Nu.nl. "Het overwinningsgebaar waarbij atleten twee handen in de lucht steken, zit ingebakken in de mens." Amerikaanse onderzoekers zijn tot deze conclusie gekomen door blinde sporters te bestuderen. Blinde atleten tonen na een overwinning precies dezelfde lichaamstaal als atleten die wel kunnen zien: hoofd omhoog, borst naar voren, handen in de lucht. Deze dingen kunnen ze niet afgekeken hebben, omdat velen van hen al sinds hun geboorte blind zijn. Dit heeft de onderzoekers ertoe gebracht te geloven dat dit universele, aangeboren gebaren zijn. Lichaamstaal die bij het verliezen hoort lijkt overigens niet aangeboren te zijn, maar eerder cultuurgebonden. Sporters uit westerse landen tonen na een nederlaag minder vaak gebaren van schaamte. Mogelijk komt dit door de meer individualistische cultuur in het westen.
Tot zover ging het artikel netjes over feiten en logische conclusies. Maar toch bleef een korte evolutionistische geloofsbelijdenis niet uit: "De psychologen beschouwen het juichen met twee handen in de lucht als een 'dierlijke' manier om dominantie te tonen, die we hebben geŽrfd van onze aapachtige voorouders."

Die opmerking vindt zijn oorsprong niet in de voorhanden zijnde feiten, maar in het heersende wereldbeeld van deze tijd. Er is geen wetenschappelijk bewijs dat mensen (en apen) van aapachtige voorouders afstammen. Het is een denkbeeld dat ontstaan is vanuit een evolutionistisch denkkader. Deze manier van denken is de wetenschap ingeslopen, omdat de meerderheid van de wetenschappers met elkaar hebben afgesproken dat verklaringen binnen de wetenschap alleen naturalistisch van aard mogen zijn. Het concept van een scheppende God biedt geen goede verklaring, omdat het bestaan van God niet kan worden aangetoond binnen de door hen zelf bepaalde wetenschappelijke grenzen. Lijkt mij verdacht veel op een cirkelredenatie.
In het fossielenverhaal ontbreekt het benodigde spoor van overgangsvormen tussen aapachtigen en mensen. Er is volgens een aantal wetenschappers wel genetisch bewijs. Echter het zogenaamde 'onomstotelijke' bewijs dat op het moment de ronde doet, is geen bewijs. Het gaat erom dat apen en mensen op bepaalde overeenkomende locaties in hun DNA dezelfde stukken 'ingevoegd virusmateriaal' hebben. Dit zijn gedeelten die geen functie lijken te hebben, maar ze zitten er wel. Bij zowel apen als mensen op dezelfde plek. Dit bewijst volgens de voorstanders van de 'aapachtige vooroudertheorie' dat wij dezelfde voorouders hebben als apen. Die stukken 'virusmateriaal' kunnen wel lijken op een stukje virus, maar hoeven dat natuurlijk niet te zijn. Als ze wel van virussen zijn, kan het best zijn dat apen en mensen tijdens of na de zondvloed getroffen zijn door dezelfde virussen, waarvan stukjes zich op dezelfde locaties in het DNA nestelden. Het kan ook zijn dat deze stukken DNA deel uitmaakten van het oorspronkelijke ontwerp, maar dat ze nu niet meer functioneel zijn. Met andere woorden: een observatie leidt niet altijd tot een enkele eenvoudige conclusie. Er zijn inderdaad overeenkomsten tussen aap en mens, maar daarnaast zijn de verschillen wel zo gigantisch groot. Ongeveer 6% verschil in het DNA (zie de artikelen "Verschil tussen mens en aap verviervoudigt" en "Verschil mens en chimpansee nog groter dan gedacht"). Dit zou neerkomen op zo'n 180 miljoen DNA-letters. Zelfs het voormalig vermeende verschil van 1,5% komt nog neer op zo'n 45 miljoen tekens. Dat verschil in informatie moet door toevallige mutaties toch overbrugd worden (als we aannemen dat mensen van aapachtige wezens afstammen), waarbij elke tussenstap niet door natuurlijke selectie mag worden geŽlimineerd. Dit is zeer onwaarschijnlijk, zo niet onmogelijk. Zelfs het spontaan ontstaan van slechts 1 functioneel gen is nog nooit aangetoond. Hoe je de feiten interpreteert wordt voornamelijk bepaald door je wereldbeeld. En welk wereldbeeld leidt tot de meest bevredigende conclusies? Overweeg eens of dat misschien het Bijbelse wereldbeeld zou kunnen zijn. Volgens mij kun je er niet omheen: Elk facet van het leven ziet er ontworpen uit; het is ontworpen. En alleen de Bijbel geeft een solide rationeel denkkader voor de interpretatie van de feiten.


[Meer artikelen...]

Nieuwe camera imiteert oog
Geplaatst: 08 08 08

 
Wetenschappers zijn erin geslaagd om een flexibele optische sensor te maken die op een gebogen oppervlak kan worden bevestigd. Dit maakt een totaal nieuwe manier van fotograferen en filmen mogelijk. De techniek is afgekeken van de natuur. Het menselijk oog heeft een beeldsensor die gebogen is, waardoor er vrijwel geen vervorming van het beeld optreedt. Dit hebben camerafabrikanten tot nu toe nog niet voor elkaar gekregen. Nu wordt er in Nature1  melding gemaakt van een nieuwe technologie. In de beschrijving van de publicatie staat dat het menslijk oog een opmerkelijk optisch instrument is, met vele aantrekkelijke ontwerpkenmerken, zoals de gekromde vorm van de detector. Het oog is ook in staat om met behulp van betrekkelijk weinig afzonderlijke componenten een heel breed gezichtsveld op te nemen, waarbij weinig vervorming optreedt. Ze vermelden dat een dergelijke configuratie met de huidige technologie zeer moeilijk voor elkaar te krijgen is. Door de optische sensors buigzaam te maken kan deze techniek verbeterd worden. Dit resulteert in toepassingen die tot nu toe nog niet mogelijk waren. In een ander rapport in Nature,2 merkt een wetenschapper op dat huidige technieken ook last hebben van ongelijkmatig verdeelde lichtsterkte. Met de nieuwe techniek wordt ook dit probleem opgelost.
Wat kunnen we van deze uitvinding verwachten? Er zullen zeer compacte medische instrumenten voor kijkoperaties komen. We kunnen denken aan ultracompacte camera's met betere resultaten in bijvoorbeeld mobieltjes, laptops en andere gadgets. Maar ook camera's die een 'fisheye' blikveld van 360 graden hebben. Uiteraard wordt er ook gelijk aan toepassingen in het leger of bij geheime missies gedacht.
De UK Telegraph noemt de mogelijke toepassing van dit soort elektronica in het menselijk lichaam; denkend aan de cyborgs uit sciencefiction verhalen.
Zie ook het bericht op Science Daily voor een plaatje.


1.  Rogers, Ko et al, "A hemispherical electronic eye camera based on compressible silicon optoelectronics," Nature 454, 748-753 (7 augustus 2008) | doi:10.1038/nature07113.
2.  Takao Someya, "Optics: Electronic eyeballs," Nature 454, 703-704 (7 augustus 2008) | doi:10.1038/454703a.

De beschrijvingen die de betrokken wetenschappers geven van het oog, zijn doorspekt van ontwerpprincipes. Evolutionisten houden hier wijselijk hun mond. Als deze uitvinders hun 'siliconenogen' nu 90 jaar goed kunnen laten werken, zelfreinigend, zelfreparerend, zichzelf scherpstellend, richtend en aanpassend aan donker en licht; als ze ervoor kunnen zorgen dat ze automatisch beelden herkennen en verwerken en automatisch focussen op bruikbare informatie; als ze de camera's dan ook nog zo kunnen maken dat ze stereobeelden van twee keer 126 megapixel beeldresolutie combineren, bewegende beelden kunnen laten herkennen en zichzelf kunnen laten reproduceren; dan kunnen ze gaan tippen aan de prachtig ontworpen instrumentatie die de Schepper in onze oogkassen heeft geÔnstalleerd.
Ere Wie ere toekomt!
Trouwens, als we het toch over duurzaamheid hebben: wat dacht je van een dergelijk instrument dat 969 jaar goed blijft functioneren? Volgens de Bijbel werd Methusalem zo oud. We weten niet of hij aan het einde van zijn leven minder goed ging zien, maar dan waren er evengoed nog vele andere knap ontworpen machines en instrumenten in zijn lichaam die het wel zo lang hebben uitgehouden. Denk er maar eens over na.

Bron: CEH 7 augustus 2008
[Meer artikelen...]

Water in woestijngrot verrast wetenschappers
Geplaatst: 4 augustus 2008

De Atacama woestijn in Chili is een van de droogste plekken op aarde. Er valt hooguit 1 mm regen per jaar. Maar wetenschappers hebben zojuist een grot ontdekt waar water in staat, lezen we op Live Science. Hoe komt dat water daar?
Een van de grotten die onderzocht zijn bevat zelfs een grote hoeveelheid fossielen. Honderdduizenden botten waren zichtbaar in de wanden van de grot. De botten waren vermengd met boomtakken. Deze dingen wijzen op een vochtig klimaat dat daar in het verleden geheerst moet hebben. Volgens het onderschrift zijn de botten van hoefdieren (grazende dieren dus). Dan moet er ook gras gegroeid hebben in die omgeving.
De reden dat deze grotten onderzocht worden is omdat het SETI instituut (die zoeken naar buitenaards leven) wil weten hoe de grotten op Mars moeten worden bekeken. Ze hopen daar namelijk leven te vinden, maar ze willen eerst weten met welke instrumenten en hoe ze die grotten het beste kunnen onderzoeken.
Of er leven op Mars is valt nog te bezien, maar in de Atacama woestijn was in ieder geval volop leven. Wat het team nu probeert te bepalen is of de botten daar door prehistorische mensen gedumpt zijn of dat ze het gevolg zijn van een grote overstroming. Ze waren in ieder geval verbaasd over de immensheid van de afzetting.

Honderdduizenden fossielen en boomtakken en een natte grot. En dat in de droogste woestijn van deze aarde. Denk ook eens aan de ontdekking dat Antarctica ooit een tropisch klimaat had. Er zijn nog veel ontdekkingen die gedaan kunnen worden, maar dit soort ontdekkingen laten steeds weer zien dat de Bijbelse visie op de geschiedenis van onze planeet zo gek nog niet is. Stel je maar eens een wereldwijde overstroming voor, die bomen en beesten bij elkaar veegt en begraaft onder een dikke laag sediment. Na die overstroming treden er gigantische veranderingen in het klimaat op, die ijskappen en woestijnen tot gevolg hebben. Ingesloten meren lopen over, door verschuiving en verzakking van de aardplaten, waardoor grote geulen (canyons), troggen en bergruggen ontstaan... Probeer het eens op die manier te zien.
  En dan nog even dit: Er zijn geen miljoenen jaren nodig om het aardoppervlak te vormen tot wat het nu is. Het kan allemaal snel gevormd zijn. Bij dateringsmethoden worden verhoudingen gemeten, waaruit conclusies getrokken worden. Er zijn een aantal verhoudingen te bedenken (bijvoorbeeld van radioactief materiaal) waarmee een ouderdom van miljoenen jaren bewezen zou kunnen worden, als (en dat is een hele grote ALS) de beginverhouding bekend zou zijn geweest. Was er in het begin al minder radioactief materiaal aanwezig dan we vandaag de dag waarnemen bij vergelijkbare processen, dan zou de geschatte ouderdom hoger uitkomen dan de werkelijke ouderdom. Maar er mag ook geen radioactief materiaal uitgelekt zijn, want dan zou de ouderdom ook hoger uitkomen. En stel dat de vervalsnelheid van radioactieve elementen groter geworden is, of misschien tijdelijk groter is geweest. Er zijn echter vele andere processen op deze planeet die de huidige waarden binnen duizenden jaren bereiken en zo een oude aarde onwaarschijnlijk maken. Het bepalen van ouderdom is geen exacte wetenschap. Ik zeg niet dat het bepalen van een ouderdom onwetenschappelijk is, begrijp me goed, maar ik wil wel de gangbare opvattingen over het verleden van deze planeet aan de kaak stellen. De enige manier om zeker te zijn van de ouderdom van een object is wanneer je er een geschiedenisboek naast kunt leggen. En we hebben een geschiedenisboek dat terug gaat tot aan het begin van tijd en ruimte: Feiten.

Bron: CEH 21 juli 2008
[Meer artikelen...]

Zacht weefsel weer eens door de mangel
Geplaatst: 1 augustus 2008

 
In het Nederlands Dagblad stond gisteren een artikel waarin de ontdekking van zacht weefsel in dinosaurusbotten in 2005 in twijfel wordt getrokken. Renť Fransen denkt met stelligheid te kunnen beweren dat het 'zachte weefsel' een bacteriŽle vervuiling blijkt te zijn. "De vondst van zacht weefsel in fossiele botten van een Tyrannosaurus rex was in 2005 groot nieuws." Zo schrijft hij. "De botten waren naar schatting 68 miljoen jaar oud en het was de vraag hoe het zachte weefsel al die tijd intact kon blijven. Creationisten stelden dat het zachte weefsel een bewijs was dat de fossielen nooit miljoenen jaren oud konden zijn."
Dit zou inderdaad het geval zijn, maar we zijn nog niet klaar...
Hij gaat verder: "Gisteren publiceerden Amerikaanse onderzoekers in het internettijdschrift PLoS ONE1  dat het niet gaat om echt dinosaurusweefsel, maar om vervuiling door bacteriŽn." Ze zouden een soort 'biofilm' hebben afgezet. Het onderzoek werd geleid door Thomas Kaye van het Burke Museum of Natural History in Seattle. Hij en zijn collega's vonden structuren in het bot, die hier en daar loslieten. Die kwamen overeen met wat de onderzoekers verwachten van een biofilm. Het collageen dat in de fossiele resten aanwezig was kan volgens de onderzoekers ook door bacteriŽn gevormd worden. Met behulp van de koolstof-14 methode werd het zachte materiaal op zo'n vijftig jaar oud geschat.
Helaas voor ons creationisten dus... of toch niet?
Aan de bezwaren en de verdediging tegen die bezwaren is al eens uitvoerig aandacht besteed in het artikel Zacht weefsel in dinosaurusbotten betwijfeld en verdedigd, van 11 november 2006. Dit artikel van PLoS voegt daar niet veel nieuws aan toe. De nieuwssites Science Daily, PhysOrg en Reuters besteedden er ook aandacht aan.
New Scientist vermeldt echter ook nog dat de ontdekster van het zachte weefsel, Mary Schweitzer, nog niet overtuigd is. Haar onderzoeken wezen uit dat het dinosauruscollageen leek op dat van kippen en het collageen van de mammoet leek op dat van olifanten. Kaye gaf daar volgens haar geen goede verklaring voor. Kaye gaf toe: "Wij zijn geen experts op dit gebied. We gaan ook niet in tegen het feit dat hun instrumenten eiwitten hebben gedetecteerd. We bieden een alternatieve verklaring."
De originele publicatie ging wat dieper in op de aanwijzingen dat de eiwitten van hedendaagse bacteriŽn afkomstig zijn. Ze zijn ook in staat om structuren te produceren die op bloedvaten lijken. Dit is echter niet eenvoudig te zien door ze onder een microscoop te leggen en de methoden die gebruikt zijn om het te bepalen of dit bij de fossielen ook het geval is geweest, kunnen op verschillende manieren geÔnterpreteerd worden. Maar omdat bacteriŽn in staat lijken te zijn om deze structuren te produceren menen ze toch een goede alternatieve verklaring te hebben voor het zachte materiaal en dat het niet van de oorspronkelijke dinosaurus afkomstig hoeft te zijn.
National Geographic rapporteert dat Mary Schweitzer bij haar standpunt blijft. Ze geeft daarvoor de volgende tegenargumenten: (1) Er zijn geen biofilms gevonden met vertakkende holle buisjes zoals ze die vond in het T-Rex bot. (2) De zwaartekracht zou ervoor zorgen dat de buisjes aan de onderkant dikker waren, wat niet het geval was bij hun vondst. (3) BacteriŽn die methaan ademen zijn nog nooit in bot waargenomen. (4) Het team van Keye is nog niet ingegaan op de chemische bewijsvoering die zij voor het zachte weefsel heeft aangedragen.
Keye wilde niet ontkennen dat er echt dinosauruseiwit in het bot zit. Hij vroeg zich alleen af waarom er dan zo weinig van is.
Een paleontoloog van het National Museum of Natural History vond dat er voor beide argumenten iets te zeggen was en dat hij niet wist waar hij zijn geld op moest inzetten als hij erom moest wedden.


1.  Kaye, Gaugler and Sawlowicz, "Dinosaurian Soft Tissues Interpreted as Bacterial Biofilms," Public Library of Science One 3(7): e2808 doi:10.1371/journal.pone.0002808.

Je moet inderdaad afgaan op wat de feiten te bieden hebben. En als zou blijken dat het zachte weefsel niet of nauwelijks van de dino zelf afkomstig is, dan moeten we ons daar bij neerleggen.
Er blijven echter nog steeds vragen openstaan. Er zouden nog steeds delen van het oorspronkelijke weefsel aanwezig kunnen zijn. De argumenten die naar voren gebracht zijn in het artikel van 11 november 2006 blijven nog steeds van kracht. Het bacterie-argument wordt daar ook al in behandeld. Waarom zouden bacteriŽn het wel 68 miljoen jaar in dat bot kunnen uithouden? Als de biofilms jong gedateerd worden en bacteriŽn er nog steeds in rondzwemmen, zou dat betekenen dat ze daar al die tijd hebben gezeten. Hoe waarschijnlijk is het dat de biofilm al die miljoenen jaren de vorm van het originele dinosaurusweefsel heeft kunnen behouden? En zelfs zo dat het onderzoekers voor de gek kan houden? Zelfs al zou Keye gelijk krijgen, dan nog zijn er goede argumenten dat het bot jong is en geen miljoenen jaren oud.
En zelfs al zouden we deze slag verliezen, het creationisme is hier niet van afhankelijk. Het zou interessant zijn, maar we hebben geen zacht weefsel nodig om de miljoenen jaren te ontkrachten. Evolutionisten hebben die miljoenen jaren wel keihard nodig. Zonder die lange perioden wordt evolutie van microbe naar microbioloog erg ongeloofwaardig. Daarom zullen evolutionisten hun miljoenen jaren ook altijd vurig blijven verdedigen en elke kans benutten om creationisten belachelijk te maken.

Bron: CEH 30 juli 2008
[Meer artikelen...]