Stop een keten van aminozuren in deze "zwarte doos" en hup, in een handomdraai produceert hij een eiwit. Hoe doet hij dat? Een moleculaire machine, beschreven in artikel op Science Daily laat wetenschappers versteld staan met haar trucje. Misschien is deze 'chaperonine' daarom wel 'TRiC' genoemd. TRiC is onderdeel van een klasse van moleculaire machines die polipeptiden (zoals de ketens ook wel genoemd worden) begeleiden, wanneer ze loskomen uit het ribosoom (de vertaalmachine) waar ze zijn samengesteld. De meeste aminozuurketens kunnen zichzelf opvouwen, maar ongeveer 10% heeft een chaperonine nodig, die dienst doet als een soort privé kleedkamer. De vorm van een eiwit is van essentieel belang voor de functie die het heeft. Het artikel laat zien dat TRiC lijkt op een ton met twee deuren, die open en dicht gaan als de sluiter van een camera. Wetenschappers kunnen echter nog niet zien wat er van binnen precies gebeurt, wanneer de magische doos gesloten is. Ze noemen het een "vouwmachine" waar "ruw eiwit" ingaat en dat zich daarbinnen "de mysteries van moleculair origami ontvouwen of, beter gezegd, opvouwen." Na dit onzichtbare, mysterieuze proces wordt het goed opgevouwen eiwit aan de andere kant naar buiten geduwd. Een "zeer complex mechanisme." Het is opmerkelijk dat er veel meer onjuiste manieren zijn om het eiwit op te vouwen dan (de enige) juiste. Hoe deze machine het voor elkaar krijgt om elk eiwit op de juiste manier op te vouwen is vergelijkbaar met het oplossen van een Rubik's Cube... in het donker, zonder handen. Niet alleen de vorm van de doos is belangrijk, maar de twee deuren moeten ook nog eens precies op tijd open en dicht gaan, zodat het eiwit precies een bepaalde tijd binnen is, anders krijg je een misvormd product. Judith Frydman van Stanford ontdekte TRiC al in 1992 en probeert sindsdien uit te vinden hoe het werkt. Frydman omschrijft TRiC als een "zeer grote machine" (voor moleculaire begrippen natuurlijk) waarin alles met elkaar verbonden is. Elk deel van de machine communiceert met andere delen. Eerst dachten zij en haar team dat de deuren openden als flappen van een kartonnen doos, maar later ontdekten ze het irismechanisme. Ze denkt dat de draaiing van de deur invloed heeft op het vouwproces, maar tot nog toe blijft het geheim van de werking een groot mysterie, verborgen in deze intrigerende 'zwarte doos'.

Sinds de ontdekking van erupties op Enceladus (het kleine maantje van Saturnus met zijn diameter van nog geen 500 kilometer) in 2005, hebben wetenschappers geprobeerd om die activiteit te verklaren. Ze hebben zich te pletter gezocht naar een mogelijke energiebron voor de geisers, maar hebben er geen gevonden. Het lijkt alleen maar moeilijker te worden voor ze. Een artikel op Space.com bericht ons dat dit kleine maantje helemaal bevroren had moeten zijn. Het enige dat ze kunnen zeggen is dat de geisers slechts 30 miljoen jaar actief hebben kunnen zijn. Dat is minder dan 1% van de veronderstelde leeftijd van het zonnestelsel (4,6 miljard jaar). Een mogelijke energiebron, die de geisers weer zou kunnen oppeppen kan niet gevonden worden. Noch getijdenwerking, noch radioactief verval kunnen voor voldoende energie zorgen, gezien de grootte van Enceladus en de aard van zijn omloopbaan. Volgens James Roberts is er geen enkele mogelijke combinatie van parameters die toestaat dat er zich een oceaan met een stabiele temperatuur onder het ijs van Enceladus bevindt. Wetenschappers moeten terugvallen op imaginaire excentrieke omloopbanen, die niet door observaties, nog door de huidige feiten ondersteund worden. Aan de andere kant moeten ze ook nog verklaren waarom grotere manen (zoals Mimas) geen activiteit vertonen, hoewel ze aan grotere getijdenwerkingen blootstaan.

Een zaadje, begraven onder puin van het fort van Herodes de Grote heeft wortel geschoten en groeit nu uit tot een palmboom. Science Now en National Geographic News brengen ons dit verbluffende nieuws. Hoe kan een zaadje dat zo oud is, toch nog wortel schieten? Dit is echt een wereldrecord. Het Israëlische onderzoeksteam heeft de boom Metusalem genoemd, naar de man die volgens het verslag van Genesis de hoogste leeftijd ooit bereikte en 969 jaar oud werd. Met de C14 methode zijn andere zaadjes uit dezelfde voorraad op leeftijden van 1995-2110 jaar geschat.

Zijn naam is Antony Flew. Hij was gedurende 50 jaar een zeer invloedrijke atheïst en heeft nu een boek geschreven (Amazon.com: THERE IS NO A GOD) waarin hij openlijk afstand doet van zijn voormalige overtuiging. Atheïsten als Richard Dawkins en Christopher Hitchens stonden op zijn schouders bij hun pogingen om God onderuit te halen. Nu gelooft hun voorganger echter in een Schepper. Antony Flew is een 'ouwe rot in het vak' van de filosofie en heeft in 1950 zelfs nog gedebatteerd met C.S. Lewis. Uit die tijd stamt een principe dat hem uiteindelijk, na meer dan 60 jaar atheïst te zijn geweest, van gedachten deed veranderen, zo zegt hij: "de bewijzen te volgen waar ze heen leiden". Hij beschrijft de debatten die hij met gelovigen gevoerd heeft. Sommige van die debatten werden door duizenden bijgewoond. In die debatten werd hij steeds meer geconfronteerd met de bewijzen voor een Intelligente Ontwerper van het universum. Hij is er nu van overtuigd dat recente wetenschappelijke ontdekkingen wijzen op een Creatieve Intelligentie, Die verantwoordelijk is voor de oorsprong van het leven. Over DNA zei hij: "...intelligentie moet betrokken geweest zijn om deze buitengewoon diverse elementen te laten samenwerken." Hij is er nu absoluut van overtuigd dat een heleboel tijd en een reeks 'toevalligheden' geen leven kunnen produceren. De kans dat leven spontaan ontstaan is zo absurd klein dat het flauwekul genoemd kan worden. Flew noemt zijn ontdekking van het Goddelijke een 'pelgrimstocht van de rede', niet van geloof. Hij zegt ook geen bovennatuurlijke ervaring of wonder te hebben ervaren. Wel heeft hij een appendix opgenomen met een artikel van bisschop Tom Wright, met argumenten voor de opstanding van Jezus. "Verreweg de beste verdediging die ik ooit heb gezien voor het accepteren van het christelijke geloof." Volgens Flew is het christendom de religie die het meeste respect verdient. De andere appendix van het boek is een kritische beschouwing door Roy Abraham Varghese van het "nieuwe atheïsme", vertegenwoordigd door mensen als Dawkins, Sam Harris, Lewis Wolpert en anderen. Varghese beschuldigt deze 'atheïstische evangelisten' ervan dat ze de dingen negeren die juist relevant zijn voor de vraag of God bestaat. Zoals daar zijn: rationaliteit, bewustzijn, het kunnen denken in concepten (het vermogen om onszelf uit te drukken in taal en dat ook te begrijpen) en de menselijke persoonlijkheid, het centrum bewustzijn en acties. Alle bewijzen die we nodig hebben zijn volgens Varghese direct beschikbaar voor ons. Alleen een opzettelijke weigering om ernaar te 'kijken' is verantwoordelijk voor atheïsme in elke vorm.
Het boek van Flew is een grote uitdaging voor iedereen, om te gaan 'kijken' en de bewijzen te volgen waar ze heen leiden.

IBM heeft de petaflops barrière doorbroken. Pardon? Wat is dat nu weer? Het is computertaal en het betekent dat ze een computer hebben gemaakt die duizend maal miljoen maal miljoen berekeningen per seconde kan maken. Hiermee is de rekenkracht van onze hersenen geëvenaard. Beter gezegd: sommige complexe berekeningen die plaatsvinden in onze hersenen kunnen nu nagebootst worden. Het woordje peta past in het rijtje: kilo (duizend), mega (miljoen), giga (miljard), tera (triljoen), peta (quadriljoen) en dan zijn er nog de termen exa, zetta en yotta; telkens duizend keer meer dan de vorige. FLOPS staat voor floating point (drijvende komma) berekeningen per seconde. De computer heeft de naam "Roadrunner" gekregen, kostte tot nu toe ongeveer 120 miljoen dollar en staat in het Los Alamos National Laboratory. Het zou nu mogelijk moeten zijn om zeer complexe problemen op te lossen. In een artikel op Science Daily lezen we over een toepassing. Roadrunner kan namelijk met een speciaal ontwikkeld programma visuele informatie verwerken die tot nu toe nog geen enkele computer aankon. Wij kunnen met behulp van onze ogen en hersenen een vriend in een menigte herkennen, of een complexe verkeerssituatie overzien. Met het testprogramma PetaVision kan men in Roadrunner een dergelijk proces imiteren. Een onderzoeker zei dat de machine nu al berekeningen doet die voorheen slechts in onze verbeelding mogelijk waren. Hij zei er niet bij hoeveel petaflops hun hersenen hebben moeten uitvoeren voor die verbeelding. Misschien wel exaflops, zettaflops of yottaflops, als je je nog iets kunt voorstellen bij zulke grote getallen.

Uitvinders gebruiken vaak van alles en nog wat om hun hersenkronkels in iets tastbaars om te zetten. Lege blikjes, legoblokjes, luciferhoutjes, oude fietsen, vuilniszakken, noem maar op. Elk los onderdeel, nuttig of afgedankt, bruikbaar of onbruikbaar wordt aangewend om een nieuw, werkend, nuttig of slim ding te maken. Er zijn mensen die geloven dat evolutie ook in staat is om dat te doen. Hoewel het uitvinden van iets nieuws normaal gesproken logisch denkwerk vereist, gelooft een evolutionist dat nieuw biologisch vernuft door een niet-denkend proces kan ontstaan. Maar wat zou de uitvinder denken als we hem zouden vertellen dat zijn brein het gevolg is van dit breinloze proces? De denker is ontstaan door gedachteloze processen. Dat is wat evolutionisten ons vaak in hun artikelen proberen wijs te maken. Science Daily en PhysOrg geven ons weer een paar koekjes van dat deeg. (Zie ook het originele persbericht). Hun conclusie was dat herseninhoud alleen niet de beslissende factor is bij het menselijk denkvermogen. Eerst moesten er meer complexe synapsen (de koppelingen tussen neuronen) evolueren. Sommige van deze complexe overgangen vinden we gek genoeg ook in gist, dat als een primitief organisme gezien wordt. Het denkt tenslotte niet. Maar mensen, die ook gebruik maken van deze dingen, wel. De eerste keer dat synapsen zouden zijn geëvolueerd, was bij het ontstaan van meercellige dieren, een miljard jaar geleden, zeiden ze. "Het aantal en de complexiteit van eiwitten in de synapsen explodeerde voor het eerst toen meercellige dieren opkwamen, zo'n miljard jaar geleden." Dat zou dan nog voor de Cambrische explosie zijn geweest, toen al het leven nog ééncellig was. Een volgende explosie deed zich volgens hen voor bij de komst van gewervelden. Darwinistische evolutie zou "verbetering" hebben "gegenereerd" van een verzameling eiwitten in gist tot complexe synapsen in zoogdieren die kunnen denken en leren. Deze conclusie trokken de onderzoekers, gebruik makend van hun 'gegenereerde' hersenen, en waanden zich "één stap dichter bij het begrijpen van de logica achter de complexiteit van menselijke hersenen." Hoeveel stappen er precies hebben plaatsgevonden en welke stappen nog zouden kunnen volgen, werd niet verder uitgewerkt.

De prachtige kleuren van vlinders, kevers en vogels (zoals de pauw) worden niet veroorzaakt door pigment, maar door microscopisch kleine, zwarte vlakjes. Hoe en waarom ze dit doen is iets dat zowel wetenschappers als computerontwerpers bezighoudt. Susan Milius schreef hierover deze week in Science News.¹
    Het effect zelf berust op een soort optische illusie. De vlakjes op de vleugels van vlinders en de veren van vogels breken het licht zodanig dat sommige frequenties worden weerspiegeld en andere niet. Onderzoekers hebben een kever onderzocht die, vanuit alle richtingen bekeken, alleen groen licht weerkaatst. Science Daily en PhysOrg rapporteren hierover. Door steeds een klein beetje van een stukje van het schild 'af te schaven' en er met een elektronenmicroscoop een foto van te maken, konden ze achterhalen hoe de driedimensionale kristalstructuur van het oppervlak eruit ziet. Iriserende oppervlakken vertonen normaal gesproken verschillende kleuren, maar bij deze kever is de weerkaatsing van het licht in alle richtingen vrijwel alleen maar groentinten die qua golflengte heel dicht bij elkaar liggen. Ze waren verbaasd dat het op de structuur van diamant leek en verwonderden zich over de "ingenieuze ontwerpstrategie" van de kever. (Een kever als 'ontwerper'? Er zijn mensen die kevers als goden zien, maar om een dergelijke uitspraak uit de mond van een wetenschapper te horen is wel wat vreemd.) "De natuur gebruikt eenvoudige strategieën om structuren te ontwerpen," werd ook ronduit beweerd. "Moeder Natuur" wordt op deze manier blijkbaar ook als een soort godheid gezien. Hoe al die prachtige structuren zichzelf (of elkaar collectief) zouden hebben ontworpen wordt echter nooit uitgelegd. Het blijft een 'raadsel' en 'toekomstige ontdekkingen' zullen 'meer licht werpen' op dergelijke moeilijke vraagstukken. Met andere woorden: de bewering dat "de natuur" of "de kever" het gedaan hebben is niets anders dan bluf. Meestal worden dergelijke evolutionistische opmerkingen ook tussen neus en lippen door gemaakt en gaat men vaak snel over op mogelijke technologische toepassingen die ons leven aangenamer moeten maken. Want het is toch wel 'zo slim ontworpen', dat wij er zelf nog niet achter zijn hoe we het moeten reproduceren. Het produceren van een synthetisch kristal met dergelijke eigenschappen zou uiteindelijk kunnen leiden tot computers die vele duizenden malen sneller zijn dan de computers die we nu hebben, omdat ze dan werken met licht in plaats van elektriciteit. Op dit moment is onze technologie echter nog niet zover dat we dergelijke computers binnenkort in de winkel kunnen verwachten. Er zijn volgens de onderzoekers nog legio andere toepassingen te bedenken. Deze ontdekking zou dezelfde impact kunnen hebben als de uitvinding van de laser.
    In haar artikel speculeerde Susan Milius over mogelijke redenen waarom dieren dit soort kristallen gebruiken. De simplistische benadering is het aantrekken van de andere sekse. Het lijkt echter tamelijk kostbaar voor pauwen en motten om een grote hoeveelheid van deze precies uitgelijnde structuren op te bouwen, alleen maar om er wat flitsender uit te zien. Hoe groot is de kans dat door het opvallende uiterlijk juist vijanden worden aangetrokken? Het is ook niet duidelijk of al die mooie kleuren wel door het eenvoudige brein van de wederhelft worden opgemerkt. Een bioloog die in het artikel aan het woord gelaten wordt, gaf toe dat het misschien niet zo zeer een betekenis had, als wel gewoon mooi was.

"Wanneer planten hetzelfde 'denken'" is de titel van een persbericht op de site van het National Science Foundation. We vinden het verhaal ook op ScienceDaily. In het vorige artikel zagen we evolutionisten zonder verdere uitleg beweren dat "levendbarendheid" 12 keer onafhankelijk kon ontstaan. Hoe dat precies werkt krijgen we hopelijk te horen in dit verhaal, want hier is een "fundamentele bouwsteen" slechts twee keer 'ontstaan'. Lignine is een complex molecuul dat verantwoordelijk is voor de sterkte van hout. Het wordt gemaakt door complexe enzymen in planten, maar de evolutionaire stappen die vooraf zouden moeten zijn gegaan aan het ontstaan van dit molecuul, zijn niet bekend. Het is niet eens precies bekend hoe het molecuul nu wordt gemaakt. Kijkend naar de complexiteit van dit proces is het al moeilijk voor te stellen hoe een dergelijk molecuul één maal vanzelf moet zijn ontstaan, laat staan twee keer. Toch is dat wat de onderzoekers beweren. Volgens de evolutietheorie komen verschillende soorten uit verschillende 'takken' van de 'Stamboom van het Leven'. Dit complexe molecuul 'verschijnt' in twee van die takken, schijnbaar zonder 'voorouders'. In hun eigen woorden: "Fundamenteel bouwsteen in bloeiende planten evolueerde onafhankelijk, maar toch bijna identiek in oerplanten." Kijk voor een paar prachtige plaatjes van dit wonderlijke goedje op de site van NSF.
Zoals in het vorige verhaal, vinden we ook hier geen uitleg. Hoe het gegaan zou moeten zijn is blijkbaar niet zo belangrijk als hun verbazing dat het twee (of zelfs twaalf) keer op nagenoeg dezelfde manier gebeurd is. In beide voorbeelden wordt Darwins Stamboom van het Leven niet in twijfel getrokken, ondanks de feiten en ondanks de afwezigheid van een antwoord op de vraag of het wel op die manier heeft plaatsgevonden. In het artikel wordt alleen een parallel getrokken met het onafhankelijk ontstaan van vliegmechanismen in vogels en vleermuizen (ze vergaten de insecten nog, waar ook verschillende vormen van vlucht voorkomen).