Een artikel in het dagblad Trouw gaat over een vis die 380 miljoen jaar geleden geleefd zou hebben en levende jongen ter wereld bracht. "Het meest opmerkelijk van de vondst is de leeftijd: 380 miljoen jaar. Dat is 200 miljoen jaar ouder dan het tot nu toe oudste bewijs van levend baren." Dat is een behoorlijke bijstelling! Lars van den Hoek Ostende, paleontoloog van Natuurhistorisch Museum Naturalis zei: "Zo’n mooi fossiel, zo mooi intact, prachtig driedimensionaal bewaard, daar doe je als museum een moord voor." Maar ondanks dat kon hij zijn geloof in macro-evolutie toch levend houden: "Levendbarendheid heeft Moeder Natuur wel vaker uitgevonden. Alleen al bij de vissen zeker twaalf keer, onafhankelijk van elkaar." Dat is nog eens een voorbeeld van een groot geloof. Het is niet één keer, maar wel twaalf keer vanzelf gegaan. En elke keer "uitgevonden" door Moedertje Natuur (met hoofdletters!) Het fossiel toont een vis met een klein visje erin, die met een navelstreng aan de moedervis vastzit, maar volgens Van den Hoek Ostende moeten we niet meteen aan een placenta denken: "De onderzoekers suggereren wel dat de navelstreng aan een soort dooierzakje vastzat, maar dat is allemaal niet gefossiliseerd, dus daar zit heel veel interpretatie in.”

Regelmatig duiken er anti-Bijbel artikelen op. Dit maal meent Alister Doyle, in een artikel op de site van Reuters, het op zich te moeten nemen om de betrouwbaarheid van het zondvloedverhaal te betwijfelen. Het ontdekken van miljoenen 'nieuwe soorten' is daarvoor de aanleiding. Verder worden nog moderne zeetransportregels aangehaald. De miljoenen soorten zouden nooit in de boot gepast hebben (op zich een juiste deductie). De 'expert' die aangehaald wordt om dit verhaal te dragen is James Edwards, hoofd van een project dat soorten in kaart brengt. "Het is natuurlijk fysiek onmogelijk," waren de woorden van Edwards. Waarbij je jezelf zou kunnen afvragen of meneer Edwards eigenlijk wel bekend is met de argumenten van bekende creationisten als John Woodmorappe en Tim Lovett, die zich bezig hebben gehouden met de vraag of de geschiedenis van de zondvloed en de Ark wetenschappelijk houdbaar is. Dat de aarde op dit moment mogelijk wel 100 miljoen soorten dieren herbergt is voor Doyle en Edwards blijkbaar reden genoeg om aan te nemen dat het 'dus niet kan'. De hoeveelheid ruimte die volwassen koeien, olifanten en neushoorns nodig hebben wordt aangehaald als reden dat de Ark al snel vol gezeten zou hebben. Ze kijken bijvoorbeeld ook naar de verschillende omstandigheden waarin dieren nu leven en gaan eraan voorbij dat de basistypen waar de huidige soorten van afstammen wel eens in een veel gelijkmatiger klimaat konden hebben geleefd. Na de zondvloed veranderde het klimaat en daarmee ook de kenmerken van de soorten die over de hele aarde migreerden. Het vreemde van het geval is dat in het artikel een heel stuk gewijd wordt aan een interview met David Menton, emeritus professor anatomie van Washington University, die werkt bij de creationistische organisatie Answers in Genesis. Hoewel hij een aantal goede argumenten aanhaalt, worden de beste argumenten niet genoemd. Het valt te betwijfelen of Menton deze punten niet duidelijk genoemd heeft.
De belangrijkste argumenten zijn: 1) Noach hoefde alleen ademende landdieren en vogels mee te nemen, geen insecten, wormen, vissen en andere zeedieren. 2) Noach hoefde alleen hoofdtypen mee te nemen, waaruit later weer alle soorten zouden kunnen ontstaan (denk aan soorten honden, paarden, kippen en dergelijke). God wist welke dieren (basistypen) hiervoor het beste konden worden meegenomen. 3) Noach kon jonge dieren meenemen, die minder ruimte innamen, minder aten, meer sliepen, en uiteindelijk voor meer nakroost zorgden. 4) Berekeningen van de oppervlakte van de ark gaan gauw mank omdat Noach vele kooien voor vogels en andere kleinere dieren opgestapeld kon hebben, waardoor de totale laadcapaciteit aanmerkelijk groter was dan je op het eerste gezicht zou denken. Denk aan knaagdieren, die toch een groot deel van alle zoogdieren vertegenwoordigen. 5) God wilde de beesten redden, dus Hij kan ze in een winterslaap gesust hebben, zodat de overlevingskans optimaal was. De Bijbel sluit dat niet uit (denk aan Daniël in de leeuwenkuil, waar een engel de muilen van de leeuwen sloot, terwijl ze zeer hongerig waren). 6) Voedsel en temperatuur waren geen probleem want alle dieren en mensen waren vegetariërs voor de zondvloed en het klimaat was gelijkmatig. Mutaties na de zondvloed resulteerden in een gevarieerder eetpatroon en verandering van klimaat liet dieren diversifiëren en zich aanpassen aan extreme leefomstandigheden. 7) De hele bewoonde wereld was één groot continent. Alle dieren konden naar de ark lopen of vliegen en werden door God gestuurd, dus Noach had daar geen omkijken naar.
Dit zijn de argumenten die de grootste bezwaren het hoofd kunnen bieden. Verder wordt wel eens spottend gezegd dat acht mensen nooit een jaar lang voor 16.000 beesten konden zorgen (het maximum aantal dieren dat in de ark zat, rekening houdend met de ruimste schatting van alle basistypen). Daarbij wordt meestal geen rekening gehouden met de vindingrijkheid van Noach en zijn zonen. Ze konden bij de bouw van de ark allerlei handige systemen geïnstalleerd hebben voor ventilatie, mestverwerking, voedseltransport, opvang en distributie van regenwater en noem maar op. Dan gaan we er wel vanuit dat de beesten continu gevoed en verschoond moesten worden en dat ze niet in een soort winterslaap verkeerden. Veel beesten konden in groepen gehouden worden, wat ook weer ruimte bespaart. Een vraag die je ook vaak hoort stellen is of er ook dinosauriërs in de ark zaten en hoe die gigantische dieren allemaal meekonden. Geen probleem, als je beseft dat jonge dino's niet zo groot waren en het aantal basistypen niet zo omvangrijk was als paleontologen (die graag een dinosaurussoort op hun naam willen hebben) beschrijven. Denk wederom aan de grote hoeveelheid hondenrassen die toch allemaal afstammen van één soort. Er is nog veel meer over te zeggen, maar mensen die echt geïnteresseerd zijn kunnen de boeken van John Woodmorappe en Tim Lovett lezen, of bij andere creationistische sites naar gelijksoortige artikelen zoeken. Die zijn er genoeg.

De kraters op de maan lijken heel oud. Astronomen proberen eruit op te maken hoe lang geleden de maan door inslagen geteisterd werd. Amateurastronomen beweerden regelmatig flitsen gezien te hebben, maar werden door serieuze astronomen uitgelachen. "Nu niet meer", lezen we in een artikel op Space.com en op PhysOrg. Astronomen van de NASA besloten om het eens wat nader te bekijken en zagen in de afgelopen 2,5 jaar meer dan 100 flitsen. Er zijn meer inslagen tijdens meteorietenregens, maar ze komen het hele jaar door voor. De explosies zijn inderdaad makkelijk te zien met een amateur-telescoop in de achtertuin en soms behoorlijk krachtig. Je kunt je afvragen waarom er nooit eerder naar gekeken is, maar NASA wil graag weten wat het risico is bij een eventuele nieuwe missie naar de maan. De kans dat een astronaut iets op z'n kop krijgt is vrij klein, maar een dergelijke inslag slingert behoorlijk wat stof in het rond. En dat gaat niet bepaald zachtzinnig. Het is vergelijkbaar met het afschieten van kogels in alle richtingen. Aangezien er op de maan geen luchtweerstand is en de aantrekkingskracht van de maan slechts 1/6 van de aarde is, kunnen afgeschoten objecten heel ver reiken. Dit is een aardige domper op de feestvreugde voor maanmissie-planners. Het roept nog een vraag op: hoe groot was het risico bij de eerste maanlanding? Hebben ze geluk gehad, of valt het wel mee? Of hebben maanlander-complottheorie-denkers toch gelijk? Zie ook deze video van een heldere explosie (inzet).

Volgens evolutionisten zijn 'rudimentaire organen' nog in ontwikkeling, of zijn het nutteloze overblijfselen van ons evolutionaire verleden. Laura Spinney heeft echter een nieuwe toepassing gevonden voor een stel rudimentaire organen: ze kan er creationisten mee om de oren te slaan. Dit lezen we in een artikel op de site NewScientist.com. Zijn er echt lichaamsdelen waar je zonder kunt? Ja hoor. Sommige mensen redden het aardig zonder vingers, tanden, benen of zelfs hersens (in figuurlijke zin dan). Sommige mensen denken dat het in onbruik raken van een lichaamsdeel een bewijs is voor evolutie, in plaats van te laten zien hoe ze überhaupt ontstaan zijn door mutaties en natuurlijke selectie. Spinney is er blijkbaar een van. Ze gaf een lijst van "vijf dingen die mensen niet meer nodig hebben" als bewijs voor de theorie van Darwin. Ze vindt dat het argument onterecht is aangevallen door "creationisten die zo graag willen ontkennen dat rudimentaire organen (en dus ook evolutie) bestaan..."
Is dat wel zo? Zij denkt blijkbaar van wel. (Een Bijbels wereldbeeld laat wel degelijk ruimte voor het mogelijk in onbruik raken van organen, die oorspronkelijk goed geschapen zijn door God, maar later hun functie verloren hebben door degeneratie als gevolg van de vloek die de mens over zich gehaald heeft.) Ze noemt onder andere kippenvel, het bobbeltje bovenaan de oorschelp, het stuitje (als ex-staart) en verstandskiezen. Elk van deze structuren is volgens haar een bewijs dat wij afstammen van dieren en dat we niet geschapen zijn. Spinney moet wel belijden dat de appendix waarschijnlijk niet meer op de lijst thuishoort. Die lijkt toch een functie te hebben in het regelen van de darmflora. Een vergelijkbare functie moet waarschijnlijk ook toegerekend worden aan de amandelen, die nog niet zolang geleden (zestiger jaren) op grond van evolutionistische veronderstellingen resoluut verwijderd werden bij chronische keelaandoeningen (zoals dat bij ondergetekende ook gebeurd is). Kippenvel heeft volgens Spinney misschien een nieuwe rol toebedeeld gekregen, zoals het signaleren van emoties of het verhogen van het plezier bij het luisteren naar mooie muziek.

Regelmatig komen er onderzoeksresultaten naar voren die veel beter passen in een Bijbels wereldbeeld dan in een naturalistisch wereldbeeld. Dit zien we ook weer in een aantal recente artikelen van Science Daily.
  Artikel 1: Wetenschappers hebben altijd aangenomen dat de pauwmevrouw zich meer tot de pauwmeneer aangetrokken voelt naarmate hij 'mooier' is. Mooiere mannetjes worden gekozen, minder mooie mannetjes sterven uit en de pauw wordt gedurende miljoenen jaren van evolutie steeds 'mooier'. Maar we weten helemaal niet of de pauwmevrouw al dat moois van de pauwmeneer ziet. Wetenschappers aan de universiteit van Uppsala ontdekten roet in het eten van die evolutionistische veronderstelling. Want in 39% van de gevallen die ze bestudeerden namen de vogels kleuren anders waar dan wij. Deze resultaten betekenen dat onderzoeken met betrekking tot seksuele selectie in meer dan een derde van de gevallen anders moeten worden geïnterpreteerd omdat men er vanuit ging dat vogels hetzelfde zien als wij. Zou het ook kunnen zijn dat pauwen gewoon altijd mooi geweest zijn? Of zelfs mooier? Zie ook het gedeelte over de pauw. Het is veel waarschijnlijker dat God de pauw zo mooi gemaakt heeft zodat wij ervan kunnen genieten.
  Artikel 2: Een moleculaire machine, genaamd myosine-2, die in onze spieren verantwoordelijk is voor de samentrekkende beweging, komt in twee diersoorten voor die evolutionair gezien uit totaal verschillende takken voortkomen: de kalkoen en de Sint Jakobsschelp. In mensen komt dit motoreiwit ook voor en zou ernstige ziekte veroorzaken, of zelfs de dood, wanneer er ook maar iets aan zou mankeren. In het kerstmaalgevogelte heeft het een andere functie dan in het zeebanketschelpje, maar de structuur is hetzelfde. De ontdekking werd "raadselachtig" en "verbazingwekkend" genoemd. Een professor aan de universiteit van Leeds weet blijkbaar meer over evolutie dan dat wat hij voor zijn neus ziet gebeuren: Hij legt uit dat ze niet verwacht hadden dat het eiwit in het schelpdier nog dezelfde functies had. Omdat niet alle functies nodig zijn, hadden ze verwacht dat evolutie ze eruit zou hebben geselecteerd. "Het feit dat de Sint Jakobsschelp alle functies van zijn myosine-2 gedurende honderden miljoenen jaren heeft behouden, zegt ons dat deze manier van vouwen (eiwitten worden 'opgevouwen' - red.) van fundamenteel functioneel belang is in spieren en dat we er niet zoveel vanaf weten als we zouden moeten weten." Zou het ook zo kunnen zijn dat God met myosine gewoon zo'n goed werkend systeem had bedacht dat Hij het in meerdere levende wezens op verschillende manieren heeft ingezet? Dat zou iedere slimme constructeur doen. Je hoeft toch ook niet twee keer het wiel uit te vinden? Voor geïnteresseerden: kijk maar eens naar deze filmpjes op YouTube (vooral deze). Probeer je daarbij eens voor te stellen hoe zoiets om een of andere vage reden vanzelf zou moeten zijn ontstaan, vervolgens 'schijnbaar' vakkundig ingebed is in verschillende systemen en hoe dat honderden miljoenen jaren zo gebleven is, terwijl de rest van de DNA-wereld vrolijk doormuteerde van vis naar visser.
  Artikel 3: Genetisch verschillen mensen en muizen maar 15% van elkaar. Toch blijkt dat de interactie tussen de eiwitten die uit die genetische informatie voortkomen enorm moet verschillen. Experimenten aan de universiteit van Michigan hebben uitgewezen dat ze 22% van 120 genen die bij mensen van essentieel belang zijn konden 'uitzetten' in muizen, zonder dat ze daar zichtbaar last van hadden. Hieruit kan worden opgemaakt dat het blijkbaar veel belangrijker is hoe eiwitten op elkaar reageren, dan hoe het DNA in elkaar zit. Dit opent een hele nieuwe tak van mogelijke onderzoeken: Hoe reageren eiwitten op elkaar en wat voor effect heeft dat op het uiteindelijke resultaat? Wat bepaalt nou echt hoe we eruit zien en hoe we functioneren? En hoeveel weten we nou eigenlijk echt? Hoeveel wonderbaarlijke geheimen herbergt Gods prachtige schepping nog voor ons wetenschappelijke oog? Welke rijkdommen van kennis en inzicht liggen nog op ons te wachten?
  Artikel 4: Mensen hebben slechts 72% meer genen dan een fruitvliegje. Maar het aantal eiwitinteracties is wel 10 keer zoveel. Hierdoor wordt het idee dat dieren op grond van genetische verschillen kunnen worden vergeleken zeer twijfelachtig. "Het begrijpen van het menselijke genoom is bij lange na niet genoeg om te verklaren wat ons zo laat verschillen van eenvoudiger schepselen," verklaarde een onderzoeker van het Imerial College in Londen, "onze studie wijst uit dat eiwitinteracties een van de sleutels zouden kunnen bevatten om uit te pluizen hoe het ene organisme verschilt van het andere." Maar hoe weten we wanneer we alle sleutels hebben? Hoe kunnen we weten of nieuwe evolutionistische aannames, gebaseerd op dit soort onderzoeken, toekomstige onderzoeken zullen overleven?

Een Professor in de biologie en geologie, Charles Marshall, heeft 29 april een nieuwe theorie gelanceerd, die moet verklaren waarom het 'vroege leven' zo snel is geëvolueerd van wezens met alleen maar zachte delen naar dieren met tanden en botten. Hij gelooft dat harde delen ontstonden uit de behoefte om van zich af te kunnen bijten, volgens een artikel van Science Daily. We hebben het wel vaker gehad over het 'plotseling' verschijnen van vrijwel alle belangrijke diergroepen. Dit wordt ook wel de 'Cambrische Explosie' genoemd, omdat die basis 'bouwplannen' al in één van de diepste aardlagen voorkomen: het Cambrium. (Volgens evolutionisten was dat 542 - 490 miljoen jaar geleden; geologisch gezien een vrij korte periode - derhalve een 'explosie'). Marshall beweerde al eerder dat 'noodzaak' (zoals de drang om te overleven) een goede drijfveer was voor evolutie. Maar is noodzaak alleen voldoende? Moet er geen intelligentie bij te pas komen om die noodzaak te interpreteren en er actie op te ondernemen? Hebben blinde, onintelligente cellenkolonies wel de behoefte om te overleven? Kan het ze wat schelen? En als die drang er dan toch is, waar komt dan de informatie vandaan om ogen, poten of tanden te ontwikkelen?
  Volgens Marshall was het "een toename van interacties tussen soorten, zoals predatie, waardoor een escalerend evolutionair proces gedreven werd, dat leidde tot de ontwikkeling van tanden, klauwen en een grote verscheidenheid aan kenmerken die we vandaag de dag onder de dieren van de aarde zien." Hij gelooft dat "... de explosie gedreven werd door het prille begin van interacties tussen volwassenen... Misschien de evolutie van kaken of ingewanden die groot genoeg waren, of de evolutie van iets als chitine, zodat ze konden bijten in plaats van alleen maar gemeen zuigen."
  Marshall erkende in ieder geval wel dat in het Cambrium alle hoofdgroepen zonder tussenvormen gevonden worden en noemde de Cambrische Explosie 'uniek'. Hij gebruikte een computerprogramma, waarin hij 6 genetische basisregels en 4 vormen van selectiedruk op een "eenvoudige voorouder" losliet. Het model produceerde 20 verschillende typen die volgens het artikel door onderzoekers werden teruggevonden in het fossielenverhaal; wat dat dan ook moge betekenen. Er werd niet vermeld hoe die 'typen' eruit zagen en wat de overeenkomsten met de realiteit waren. De vraag is echter in hoeverre computerprogramma's gezien kunnen worden als een betrouwbare weergave van wat er in het verleden gebeurd is. Je kunt met een computer immers elke denkbare (fictieve) situatie creëren die je wilt. En in hoeverre kun je de uitkomst van het programma vergelijken met levende wezens, die vele malen complexer zijn? Dit brengt ons opnieuw bij de vraag hoe een noodzaak kan leiden tot nieuwe functionaliteit.

In een artikel op Science News lezen we dat de bacterie die de pest veroorzaakt maar twee mutaties verschilt van zijn relatief onschuldige voorganger. Hieruit blijkt dat er niet veel voor nodig is om een bacterie gevaarlijk te maken. Biochemicus Michael Behe schreef in zijn boek The Edge of Evolution hoe onwaarschijnlijk het is dat twee mutaties samen een nieuwe functionaliteit opleveren. In dit geval is er echter geen nieuwe functionaliteit ontstaan, maar heeft de bacterie iets verloren, waardoor hij zich kwaadaardig gaat gedragen. De balans is blijkbaar heel makkelijk te verstoren. Maar waarom horen we nooit iets over mutaties die een nieuwe functie opleveren?

Ons DNA zit goed in elkaar. Een artikel op Nu.nl geeft ons wat interessante details. En ik vraag me af hoe mensen bij het lezen van deze dingen nog kunnen denken aan evolutie. De ruimtelijke organisatie van het DNA is een ongelooflijk complex gebeuren en is iets waar wetenschappers al tientallen jaren mee bezig zijn.
  DNA bestaat uit een aantal slierten met een totale lengte van wel twee meter en zit in een 'behuizing' (de celkern) van slechts een honderdste millimeter. Dat is net zoiets als proberen een draad van 4 kilometer in een knikker te proppen, aldus het artikel. "Bas van Steensel en zijn collega's van het Nederlands Kanker Instituut - Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis (NKI-AVL) in Amsterdam geven deze week de resultaten van hun onderzoek weer in het wetenschappelijk tijdschrift Nature." Van Steensel heeft al eens aangetoond dat het zogenaamde 'junk' (afval) in het DNA waarschijnlijk toch geen afval is, maar een belangrijke rol speelt bij het oprollen van de slierten (zie NRC.nl, waar ze aan deze verbluffende feiten toch nog een evolutie-draai weten te geven).
  Voordat de cel zich deelt, worden de slierten DNA opgerold, opgerold en nog eens opgerold totdat ze de karakteristieke X-vorm hebben. Dat zijn de vormen die we chromosomen noemen. Nu blijkt dat de binnenwand van de celkern bij de organisatie ook een belangrijke rol speelt. Uit het recente onderzoek "blijkt dat scherp afgebakende blokken met uitgeschakelde genen zich aan de binnenwand van de celkern binden."
  "De onderzoekers laten zien dat de DNA-keten in de menselijke celkern zich in delen aan de nucleaire lamina bindt. Dat is een netwerk van eiwitten aan de binnenkant van de celkern, dat dienst doet als kapstok. Zij ontdekten bovendien dat zich aan die lamina geen willekeurige stukjes DNA binden, maar zeer grote, duidelijk afgebakende blokken met daarin uitgeschakelde genen."
  Deze duidelijke afbakening van blokken DNA "doet vermoeden dat achter de organisatie van het DNA een gecodeerd bouwplan schuilgaat."
  Dat klinkt bekend he? Die zin zou zo van deze site kunnen komen, maar nee, hij komt rechtstreeks uit het artikel van Nu.nl. En hoe meer men ontdekt op dit gebied, hoe minder waarschijnlijk of aannemelijk het evolutieverhaal wordt. Van Steensel "vindt het een fascinerende gedachte dat de positionering van genen niet willekeurig is. Kennelijk worden genen die in een bepaald celtype geen functie hebben aan de rand van de kern geparkeerd en daar inactief gemaakt, terwijl de actieve genen zich in het midden van de kern bevinden."

"Orchideeën kunnen beschouwd worden als het toppunt van plantenevolutie," schreven David Roberts [Royal Botanic Gardens, Kew] en Kingsley Dixon [Kings Park and Botanic Garden, Australie] in Current Biology.¹  Maar sommige feiten die ze deelden met betrekking tot deze wonderbaarlijke planten, zijn lastig te passen in de evolutietheorie. Er zijn 880 geslachten en misschien wel 25.000 soorten. Ze vertegenwoordigen 6-11% van de bloeiende planten in de wereld. Darwin schreef er in 1862 een boek over, waarin hij schatte dat de hele aardbol in drie generaties bedekt zou zijn met orchideeën, als al hun nakomelingen zouden overleven. Ze produceren enorme hoeveelheden kleine zaadjes die door de wind over lange afstanden kunnen worden meegenomen en komen bijna overal op de wereld voor. Sommigen overleven in woestijnen, velen in de tropen en sommigen zelfs zonder vaste grond (op andere planten of bomen). Bij sommigen vindt er geen fotosynthese meer plaats, omdat ze leven van hun gastheer. Er zijn er zelfs die een ondergronds bestaan leiden.
Orchideeën onderhouden een opmerkelijke symbiose met hun bestuivers. Sommigen belonen hun bestuivers met nectar, maar een derde van de soorten 'misleiden' hun bestuivers door ze te lokken zonder een beloning te geven. Er is een soort met een uitsteeksel dat op een stukje van een vrouwelijke wesp lijkt. Als er een mannetjeswesp op landt, wordt hij door de bloem op zijn rug gegooid, waarbij de stamper wordt bevrucht met het stuifmeel dat de wesp heeft verzameld. Orchideeën zijn vaak ook op een complexe manier afhankelijk van andere planten en schimmels. De diversiteit in grootte, vorm, leefomgeving en onderlinge afhankelijkheid is echt enorm bij deze plantengroep. En vanwege die diversiteit zijn orchideeën zeer geschikt voor onderzoek naar evolutie. Je zou dan ook verwachten dat er veel over bekend is. Roberts en Dixon noemden echter een aantal problemen:
 - De verwantschap met andere bloeiende planten uit de hoofdgroep waartoe ze behoren, kan niet echt goed bepaald worden.
 - Ze kunnen ook niet bepalen in welk deel van de wereld de planten oorspronkelijk moeten zijn ontstaan.
 - Er is niet voldoende fossiel bewijs. De enige fossiele overblijfselen van orchideeën zijn enkele stuifmeelklompjes die gevonden zijn op de rug van een bij, gevat in amber, waarvan men beweert dat het 76-84 miljoen jaar oud is. Maar die ouderdom is een aanname, gebaseerd op de veronderstelde ontstaansgeschiedenis van bijen.
 - Van het 'toppunt' van plantenevolutie zou je mogen verwachten dat ze zichzelf een stabiele plaats in het ecosysteem zouden hebben verworven. Echter, orchideeën "vallen triest genoeg onder de meest bedreigde van alle bloeiende planten."
 - Om de hoge mate waarin orchideeën 'verleiding' toepassen te verklaren zijn "vele hypothesen naar voren gebracht." Dit doet vermoeden dat het Darwinisme hier geen pasklaar antwoord op heeft.
  Kortom, er is nog steeds veel te leren over de orchideeën. We weten nu veel over patronen, maar wat nodig is voor een evolutionistische verklaring voor de oorsprong, is hoe de diversificatie precies werkt, aldus de schrijvers.