Nog even dit: op 21 december kwam Kennislink.nl nog met een 'eigen versie' van het kwallenverhaal, met de opmerking: "Kwallen blijken nog ouder dan gedacht". Opmerkelijk is weer hoe men in evolutionistische kringen dergelijke vondsten meestal omschrijft:
  "Nog belangrijker is echter dat de vondsten ook meer inzicht verschaffen in de wijze waarop binnen korte tijd veel soorten ontstonden bij de Cambrische explosie van leven (ca. 540 miljoen jaar geleden). De nieuw ontdekte fossielen laten zoveel details zien dat de diversiteit in soorten van de moderne kwallen al in het Midden-Cambrium ontstond. Deze diversiteit moet snel moet [sic] zijn ontstaan of de kwallen kwamen nog eerder dan deze 500 miljoen jaar tot tot [sic] ontwikkeling. Hier zijn echter nog geen vondsten van."
  Sinds halverwege de negentiende eeuw de 'geologische tijdschaal' bedacht werd, is er niet veel van die veronderstelde 'tijdschaal' terecht gekomen. Het had zo mooi kunnen zijn voor evolutiegelovigen, maar tot nu toe heeft die geologische kolom met fossielen alleen maar bevestigd dat er in het verleden levende wezens in verschillende lagen begraven zijn, dat er geen geleidelijke overgang te bespeuren is en dat alle basisvormen 'plotseling' in de onderste lagen verschijnen. De meest logische conclusie is mijns inziens dan toch, dat alle levende wezens inderdaad in een zeer korte tijd ten tonele verschenen (schepping) en dat er een duidelijke scheiding tussen de soorten bestaat (naar hun aard geschapen). De zogenaamde 'missing links' worden maar niet gevonden en hedendaagse organismen worden steeds lager in de geologische kolom gevonden, tot in de onderste laag. Dat zet je wel aan het denken.

Als je nu de indruk krijgt dat die wetenschappers heel wat gepresteerd hebben door 308.428 woorden op een chipje van 0.5 mm te zetten, moet je maar eens bedenken dat God de informatie om een heel mens te maken (de ongeveer 3 miljard basenparen van het DNA) in een celletje van 3 micrometer heeft gestopt. Toch hoop ik dat deze toch wel heel knappe wetenschappers de boodschap van die Bijbel niet zullen missen: "Want een Kind is ons geboren, een Zoon werd ons gegeven en de heerschappij zal op Zijn schouders rusten. Dit zullen Zijn koninklijke titels zijn: Wonderbare Raadgever, Machtige God, Vader der eeuwen, Vorst van de vrede." Jesaja 9:5 (Het Boek)
Gezegende kerstdagen en een gelukkig en voorspoedig 2008!

Dit is geen voorbeeld van evolutie, maar variatie binnen een soort. Er is een groot verschil tussen 'natuurlijke selectie', die dagelijks plaatsvindt in de natuur, en 'evolutie'. Mensen blijven mensen.
  De Bijbel beschrijft ook een dramatische bevolkingsexplosie in Genesis 11. Na de zondvloed moesten de mensen zich vermenigvuldigen op aarde, maar ze bleven liever bij elkaar hangen, bouwden een stad met een soort religieus centrum (de toren van Babel, wat 'verwarring' betekent). God vond dat niet goed en verwarde hun spraak, zodat ze elkaar niet meer begrepen. Daardoor werden de mensen gedwongen om zich te verspreiden over de aarde, resulterend in de bevolking van de continenten, die toen nog via landbruggen en ijsvlakten te bereiken waren. Omdat de mensen nog vrij dicht bij het oorspronkelijke ontwerp zaten, was er ruimte voor zeer snelle diversificatie: Mensen veranderden onder invloed van verschillende omstandigheden in snel tempo in de typen die we vandaag de dag zien (Europeanen, Aziaten, Aboriginals, Indianen, Afrikanen, enzovoort). Op dit moment verandert er niet zo veel meer in de genen, maar het huidige tempo van verandering wordt door wetenschappers wel als een soort 'biologische klok' gebruikt om terug te rekenen naar het verleden. Daaruit trekken ze conclusies. Uiteraard zijn die conclusies mede gebaseerd op de aanname dat de mens gedurende een lange tijd geëvolueerd is vanuit een aapachtige voorouder. Binnen het Bijbelse wereldbeeld kan een soort 'naar zijn aard' eindeloos variëren (kijk maar eens hoeveel verschillende hondenrassen er zijn). Na de zondvloed ging dat uiteraard heel snel, omdat alle genetische informatie die nu verspreid is over alle mensen van de wereld, aanwezig was binnen een kleine groep mensen. Als je op dit moment de snelheid van genetische verandering in mensen meet, om het dan terug te rekenen naar het verleden, komen je ouderdomsbepalingen veel te hoog uit. Die 'biologische klok' is daarom ook helemaal niet betrouwbaar en de interpretatie ervan volkomen afhankelijk van het wereldbeeld van de wetenschapper die ermee werkt. Vaak begint men in dit verband als afleidingsmanoeuvre te piepen over de definitie van 'soort', maar die discussie leid af van de kern van de zaak. De oorspronkelijke honden, mensen, kippen of olifanten hebben geen evolutionaire voorloper en zullen ook nooit verder evolueren in iets dat 'beter', 'groter', 'slimmer' of 'sterker' is. Mensen verzamelen wel steeds meer kennis, maar dat is (alweer, ook en nog steeds) geen evolutie. Voor evolutie is een toename van genetische informatie nodig (niet alleen verdubbelingen, recombinatie en genetische migratie), maar dat is nog nooit waargenomen. Verbeteringen in functionaliteit (bijvoorbeeld van lichtgevoelige cel naar een volledig werkend oog) en overgang van de ene soort naar de andere (betere) soort gebeurt alleen maar in de fantasie van de evolutiegelovige. Verbeter me maar als het niet zo is.

Helaas hebben we nu even geen miljarden jaren de tijd om te controleren of deze uitspraak waar zal blijken te zijn. CEH vermeldt nog dat er grote problemen zijn bij deze nieuwe theorie, die al gelijk door een aantal sites werd rondgebazuind (zie PhysOrg, BBC News, National Geographic, Space.com en Yahoo). En o, wat zijn ze blij dat er weer een wetenschapper met een mogelijke verklaring voor hoge ouderdom komt. Want dat is toch de 'kapstok' waar de hele evolutiefilosofie aan hangt. Esposito geeft echter alleen maar een mogelijke oplossing voor verjonging van de ijsbrokken, alle andere effecten worden gemakshalve vergeten. Saturnus heeft ook meer dan alleen de F-ring. Dat de totale massa van die ring hoger is dan gedacht, geeft misschien wat mogelijkheden om te speculeren, maar de andere ringen (net als de ringen van Jupiter, Uranus en Neptunus) zijn dunner en zien er nog jonger uit. "De eerste close-ups van de Saturnus-ringen stammen uit 1980 en 1981. Toen scheerden de ruimtesondes Voyager 1 en 2 langs Saturnus. Uit de foto's maakten sterrenkundigen op dat de ringen er verdacht jong uitzagen - alsof ze 'maar' 100 miljoen jaar geleden waren ontstaan tijdens de vernietiging van een kleine maan. Een oogwenk voor het zonnestelsel, dat zelf 4,5 miljard jaar oud is" Aldus Kennislink, met de 'nodige' aannames van miljoenen en miljarden jaren. Maar hoe weten ze dat nou allemaal? Ze waren er toch niet bij? Hebben ze de vernietiging van die maan gezien? Er staat geen bordje bij met "hier was eens een maan". Wetenschappers worden al sinds de Voyagers geplaagd door de waarneming dat de ringen er jong uitzien. Waarom niet gewoon de conclusie trekken dat ze jong zijn? En dan kunnen we nog eens gaan praten over hoe jong, en wat (of Wie) ervoor nodig is om het allemaal zo mooi te maken.

Onderzoekers die zich bezig houden met de oorsprong van het leven gooien af en toe een stuk vlees in de kooi om te kijken of er iemand hapt. Maar het is slechts een manier om het publiek te laten geloven dat er met onze belastingcentjes toch iets zinnigs gebakken wordt in de steriele keukens, waar de mannen en vrouwen met witte jassen en haarnetjes druk in de weer zijn met hun glazen potjes en pannetjes. Dit 'nieuwe' idee lost natuurlijk niets op. Men probeert steeds een soort 'veilige, beschermende omgeving' te bedenken voor het ontstaan van het eerste leven, want zonder die bescherming vallen de benodigde kwetsbare moleculen voor het laten ontstaan van al dat heerlijke voedsel, dat nu overal op deze prachtig begroeide aarde rijpt en gedijt, al snel weer uit elkaar en kunnen we die lekkere biologische sandwich voorlopig wel op onze steeds slanker wordende buik schrijven. Nee, voor het ontstaan van leven is wel iets meer nodig dan dat. Het ontstaan van 'biomoleculen' is slechts de eerste en, als het erop aankomt, de meest eenvoudige stap in het hele proces: het verzamelen van de ingrediënten. Maar dan moet er nog een Meesterkok aan te pas komen om er, aan de hand van een knap bedacht recept, een heerlijke maaltijd mee te bereiden. Het zal de beste mevrouw Hansma, gezien haar evolutionistische wereldbeeld, echter zwaar vallen om een recept te bedenken dat uit zichzelf een maaltijd bereidt. Dat zou trouwens wel een gat in de markt zijn, zeg!

Voor plotselinge opkomst en diversificatie is geen evolutionistische verklaring. Het zal altijd een mysterie voor ze blijven. De onderzoekers schudden wel een paar verklaringen uit hun mouw, maar een solide en geloofwaardig verhaal over hoe zoiets stap voor stap heeft kunnen gebeuren zul je niet van ze horen. Ze schijnen tevreden te zijn met een paar vage uitspraken en de 'wetenschap' dat het in een ver, grijs verleden, gedurende een voor ons niet te bevatten lange tijd heeft plaatsgevonden. Ergens, op een of andere manier, zijn ingewikkelde cellulaire machines langzaam maar zeker tot ontwikkeling gekomen. Hoe meer tijd hoe beter lijkt het motto, want dat maakt het aannemelijker. Maar als er zelfs volgens hun eigen begrippen eigenlijk niet genoeg tijd is geweest, waar moeten ze dan op vertrouwen? Het feit dat dit soort 'explosies' van leven en diversiteit in het hele fossielenbestand voorkomen is sowieso totaal tegenstrijdig met de evolutionistische verklaring van het ontstaan van het leven. Toch maar ergens iets van een godheid toelaten? Of gewoon negeren en eroverheen kletsen? Dat laatste lijkt het geval te zijn.

Nee, ga nou niet direct je LCD (Liquid Crystal Display) scherm slopen om te kijken of er misschien kevertjes rondkruipen of een amoebe aan het ontstaan is, zover kun je dit 'nieuwe' idee niet doorvoeren. Het klinkt allemaal best wel interessant hoor, maar dat er onder bepaalde geconditioneerde omstandigheden spontaan een 'stukje DNA' ontstaat zegt op zich niets. De werkelijke omgeving waarin dergelijke moleculen zouden moeten vormen is vaak ook nog vijandig voor ze, waardoor het hele proces niet eens de kans krijgt om plaats te vinden. In een lab kun je wel van alles 'laten ontstaan', maar HET LEVEN is veel meer dan een stukje DNA. Er moet nog veel meer gebeuren en dat wordt gemakshalve altijd vooruit geschoven. "Daar komen we nog wel een keer achter..." Mooi niet dus.
Het belangrijkste is nog verre van verklaard: het stukje DNA moet iets 'betekenen'. Er moet een mechanisme 'ontstaan' dat de code 'begrijpt', vertaalt en er iets nuttigs van maakt. Dit onderzoek richt zich alleen maar op de chemische interacties van het DNA, niet op de werkelijke oorsprong en vooral niet op de informatie die erin zit; laat staan hoe die informatie moet worden gelezen en verwerkt. Kortom, het ontstaan van leven volgens een evolutionistisch scenario is en blijft een kwestie van geloof. Een heel groot geloof mag ik wel zeggen.