Science Now kwam met een leuk artikel, waarin de schrijver schijnbaar verbaasd uitroept dat het lijkt alsof astronomen telkens wanneer ze hun telescopen op de nachtelijke hemel richten wel weer iets raars zien. Zo ook met de recente ontdekking van negen witte dwergsterren. De chemische samenstelling voldoet totaal niet aan de verwachting. Sterker nog, ze zouden niet eens mogen bestaan. Klinkt sprookjesachtig nietwaar? Theorieën zijn nuttig, zolang ze maar een bruikbaar model bieden waarmee je verder kunt werken. Maar volgens de schrijver van het artikel kan deze vreemde observatie niet met de huidige theorieën verklaard worden, en kan het zelfs een hele nieuwe tak binnen de astronomie ontketenen. De sterren gaan misschien in tegen al onze verwachtingen, maar de astronoom Patrick Dufour is er van overtuigd dat "de natuur een manier gevonden heeft die wij niet kenden, om witte dwergsterren te maken zonder de gebruikelijke waterstof of heliumlagen aan de oppervlakte."
  Voor de theorie die de veronderstelde evolutie van sterren moet verklaren is dit een grote uitdaging en astronomen krabben zichzelf achter hun oren. De aankondiging van dit raadselachtige fenomeen werd gedaan in Nature.¹ 

Het blijkt soms moeilijk te zijn om onderscheid te maken tussen soorten. Zeker als je te maken hebt met fossielen. Een publicatie in Science laat zien dat drie 'soorten' dinosauriërs eigenlijk verschillende groeistadia van één soort zijn.¹  Ze waren Pachycephalosaurus, Stygimoloch en Dracorex genoemd, maar die namen zullen waarschijnlijk moeten worden veranderd.
  Het opnieuw classificeren van deze fossielen gaat niet zonder slag of stoot. Jack Horner stelt voor om de drie exemplaren te zien als één soort, maar Robert Bakker vindt dat niet, omdat ze er zo verschillend uitzien. Horner en anderen zijn er echter van overtuigd dat het gaat om exemplaren van eenzelfde soort, in de stadia van jong, adolescent en volwassen, gebaseerd op verandering van structuren in de schedel. De vergroeiingen in het bot, die de schedels zo verschillend maken, kunnen volgens hem het gevolg zijn van mutaties. Hoewel ook vandaag de dag skeletten van eenzelfde soort behoorlijk kunnen verschillen, blijven onderzoekers hun vondsten classificeren als een "unieke vondst" en "een compleet nieuwe soort" (zie bijvoorbeeld dit artikel van National Geographic, waarin een oude, vergeten schedel uit een museum wordt toegekend aan een "hele nieuwe familie"). Science Daily beschrijft hoe onderzoekers in Australië proberen om hun dinosaurusbotten een plaats te geven naast die uit andere delen van de wereld, wat ze blijkbaar veel moeite kost. Australische dinosauriërs zijn zijn namelijk heel anders.

De dagen worden korter en de maan laat zich weer sneller zien. Als je dit weekend omhoog kijkt, en daar in een heldere lucht die mooie fel verlichte bal ziet hangen, moet je er maar eens over nadenken hoe dat bijna perfect ronde hemellichaam daar gekomen is. Volgens een recent bericht is er toch wel iets bijzonders aan de hand. In een persbericht van het Jet Propulsion Laboratory wordt gesteld dat onze maan eigenlijk een heel zeldzaam verschijnsel is in het heelal. Ze beweren dit naar aanleiding van observaties die gedaan zijn met NASA's Spitzer Space Telescope.  Met die telescoop is onlangs gezocht naar indicaties van botsingen tussen hemellichamen in andere zonnestelsels. Van die zonnestelsels wordt verondersteld dat ze de leeftijd hebben die ons zonnestelsel had toen de planeten en manen zich vormden. (Er vanuit gaande dat dit op de veronderstelde manier gebeurd is natuurlijk.) De meest dominante theorie op dit moment is dat onze maan gevormd werd door een botsing van onze Aarde met een object ter grootte van Mars. Dit was dan volgens die theorie 30 miljoen jaar na het ontstaan van onze planeet. Vervolgens, zo veronderstelt men, werd uit de vrijgekomen brokstukken, gruis en stof onze maan gevormd. Nu blijkt dat slechts 1 op de 400 geobserveerde sterren tekenen vertoont van het 'benodigde' stof. Uit die informatie, en rekening houdend met de tijd dat het stof 'blijft hangen', en de periode waarin manen zouden kunnen vormen, berekenden de wetenschappers dat de kans op het ontstaan van manen in zo'n zonnestelsel hooguit 5 tot 10% is. Als je al dat gefilosofeer leest, bespeur je wel een heel hoog 'als-gehalte'. New Scientist heeft hier ook een artikel over.

Wetenschappers hebben een extreem plakkerig plakkertje gemaakt. Het is twee keer zo plakkerig als gelijksoortige plakdingetjes. Het nieuwe lijmvrije plakspul plakt ook op stoffige oppervlakten, kan worden gewassen met zeep en water en kan meerdere keren worden hergebruikt. En hoe zijn ze daar nou opgekomen? Dit product heeft zijn oorsprong in een vrij nieuwe wetenschappelijke methode die 'biomimetica' genoemd wordt. Dit is het 'nadoen' (mime) van het leven (bios). Wetenschappers en uitvinders komen steeds vaker tot de ontdekking dat in de natuur toch de beste ideeën te vinden zijn... En hoe zou dat nou toch komen? Nu zijn ze dus met een 'insecttape' gekomen. In een artikel op Physorg.com staat een prachtig plaatje van een keverpoot, gemaakt met een elektronenmicroscoop. Het nieuwe plakspul is gebaseerd op de werking van zulke pootjes. Om de beste kandidaat te vinden hebben de onderzoekers 300 verschillende soorten insecten bekeken. De 'winnaars' mochten model staan voor het nieuwe product, zodat de eigenschappen optimaal zouden zijn. De 'plakkerigheid' kan worden omgedraaid (zodat het weer loslaat) en dat kan tot wel duizend keer herhaald worden. En als het, na bijvoorbeeld een paar honderd keer plakken vies wordt, kan het gewassen worden, waarna de volledige kleefkracht weer beschikbaar is. Het spul is getest op de poten van een radiografisch bestuurbare robot van 120 gram, die vervolgens succesvol tegen een glazen wand opklom. Er zijn vele toepassingen te bedenken, zoals bij het behandelen van lenzen en Cd's, maar het zal volgens de onderzoekers niet snel een vervanging worden voor Scotch(TM) tape, omdat het niet zo goedkoop en toch ook niet zo sterk is. En ondanks alle inspanningen kan op dit moment slechts 60% van de kleefkracht van insecten worden bereikt.

Ze konden het weer niet laten om hun evolutionaire propaganda te spuien. Een persbericht van de universiteit van Illinois laat ons een sterk staaltje van intelligent ontwerp zien, maar er wordt gepraat over evolutie. Het gaat helemaal over evolutie, en niet zomaar evolutie, nee, deze evolutie kan supercomputers programmeren en intelligente beslissingen nemen. Verwarrend? Dat is nog zwak uitgedrukt. Het opschrift van het artikel toont ons het verbluffende feit dat het onderzoekers gelukt is om fotosynthese te simuleren, om een beter blad te maken. Een betere plant, die efficiënter gebruik maakt van het licht en meer bladeren en fruit produceert, zonder extra kunstmest. Ze maakten daarbij gebruik van "een computermodel dat het proces van evolutie nabootst". Het artikel vertelt in geuren en kleuren hoe ze met veel moeite alle complexe chemische reacties van de fotosynthese, waarbij meer dan honderd ingewikkelde eiwitten, enzymen en andere chemische elementen betrokken zijn, in een computerprogramma hebben geprogrammeerd. Vervolgens lieten ze er een aantal knap verweven differentiaalberekeningen op los, die naar hun bescheiden mening het evolutieproces vertegenwoordigen; "evolutionaire algoritmen" werden ze genoemd. Daarbij pasten zij het model constant aan, zodat het uiteindelijk het gewenste resultaat gaf. De schrijfster van het stuk, Diana Yates, had er geen problemen mee om dit door hoge intelligentie gedreven proces 'evolutie' te noemen. Maar wie bepaalt er nu eigenlijk welke mutaties er zouden kunnen plaatsvinden? En waar 'natuurlijke selectie' vervolgens voor 'kiest'? Op de vraag waarom planten hier zelf niet opgekomen zijn (die dubbele productiviteit), antwoordt Onderzoeker Steve Long: "Het antwoordt ligt misschien in het feit dat evolutie selecteert op overleving... wij selecteerden op hogere productiviteit... "

Een deeltjesversneller, 100 meter onder Genève, 27 kilometer aan peperdure supergeleidende magneten (van een half miljoen euro per stuk), een koelsysteem met ruim 40.000 lekvrije lassen, dat 10.000 ton vloeibare stikstof en 130 ton vloeibaar helium verbruikt, om de elektromagneten op hun bedrijfstemperatuur van 271,3 graden onder nul te houden; beter dan andere deeltjesversnellers, een heleboel geld, jaren werk... en het doel? De "diepe vragen over de aard van materie op te lossen". Dit doet men o.a. door met de 44 meter lange en 22 meter hoge Atlas-detector te zoeken naar "het Higgsdeeltje", dat nog nooit eerder is waargenomen, maar moet verklaren waarom er massa is. Meer info in dit artikel van Kennislink. Een opmerkelijke stukje was dit: "...detectoren in de ring moeten verklaren waarom er in het heelal alleen maar normale materie voorkomt; de in principe even waarschijnlijke anti-materie moet je met een vergrootglas zoeken. Wetenschappers denken dat materie en anti-materie vlak in de begintijd van het heelal evenveel voorkwamen, maar dat de natuur een lichte voorkeur heeft voor de soort deeltjes waar sterren, planeten en alles op aarde uit zijn opgebouwd." Dit is opmerkelijk, omdat al in 1998 is vastgesteld¹ dat de verwachte bewijzen voor die zogenaamde "anti-materie" er gewoon niet zijn (zie ook AiG, december 1998). Waar al die "anti-materie" uit "de begintijd" naartoe gegaan is, moet die nieuwe deeltjesversneller dus gaan bepalen. Ze hopen ook metingen te kunnen doen aan deeltjes die met hoge snelheid tegen elkaar botsen. Zo tracht men een situatie te reconstrueren die zou lijken op de (nog altijd hypothetische) Big Bang.

¹Cohen, A.G., De Rújula, A., and Glashow, S.L., A matter-antimatter universe?, The Astrophysical Journal, 495, 1998.

De eerste levensbehoefte van een evolutiegelovige is tijd, heel veel tijd. Er zijn voor de evolutie van slijm naar slak en van mineraal naar generaal nou eenmaal miljoenen jaren nodig. Dus zonder die tijd verliest de theorie elke vorm van geloofwaardigheid. Voor de rechtvaardiging van hun geloof, doen ze vaak een beroep op ouderdomsbepalingen met behulp van radioactief materiaal. Hoe werkt dat eigenlijk? Verschillende elementen in de natuur kunnen radioactief zijn. We weten allemaal wel dat bijvoorbeeld uranium een radioactief element is. Door die radioactieve straling raken de atomen van de stof af en toe een deeltje kwijt. Het klinkt misschien gek voor een leek, maar uranium verandert daardoor na een lange tijd in lood. (Nee, lood verandert helaas niet in goud...) Zo is er ook een instabiele versie van koolstof, die in alle levende wezens voorkomt, C-14 geheten. Planten nemen deze radioactieve vorm van koolstof op uit de atmosfeer. Mensen en dieren die de planten eten, krijgen zo C-14 binnen. Mensen en dieren eten ook weer elkaar op, en zo krijgen alle levende wezens in hun lichaam nagenoeg dezelfde verhouding tussen C-14 en C-12 als die in de atmosfeer. Wanneer een organisme sterft, stopt het met het opnemen van koolstof en vanaf dat moment gaat die verhouding veranderen. C-14 gaat dan langzaam verdwijnen (het verandert in stikstof). Met de huidige vervalsnelheid verdwijnt in 5736 jaar de helft van het radioactieve koolstof. Dat wordt de 'halfwaardetijd' genoemd. Daarom is het slechts geschikt voor het bepalen van een ouderdom tot ongeveer 60.000 jaar (in sommige laboratoria is heel nauwkeurige apparatuur aanwezig en meent men tot boven de 75.000 jaar te kunnen komen). Daarna worden de metingen onbetrouwbaar, omdat er nog te weinig radioactief materiaal aanwezig is. Daarbij wordt er gemakshalve wel vanuit gegaan dat de verhouding tussen C-14 en C-12 vroeger niet anders was dan nu en dat de vervalsnelheid altijd zo geweest is als hij nu is. Als er vroeger minder C-14 was en de vervalsnelheid ooit hoger geweest is, geven de metingen allemaal alsnog een te hoge ouderdom. Van andere radioactieve elementen, zoals uranium, en hun 'dochterelementen' (bij uranium is dat dus lood) weet men al helemaal niet hoeveel er oorspronkelijk in de gesteenten aanwezig was. Over de onbetrouwbaarheid van die metingen wil ik het nu niet hebben. Er is namelijk een ander feit boven water gekomen dat de hele zaak sowieso aan het wankelen brengt. Er zijn namelijk diamanten onderzocht door een zekere R.E. Taylor (van het Departement van Antropologie aan de universiteit van Californië–Riverside en van het Cotsen Archeologisch Instituut aan de universiteit van California–Los Angeles), samen met J. Southon (aan het Keck Accelerator Mass Spectrometry Laboratory van het Department of Earth System Science aan de universiteit van California–Irvine). De in totaal negen natuurlijke diamanten, die gevonden zijn in Brazilië en geacht werden een paar honderd miljoen jaar oud te zijn, bevatten nog radioactief koolstof. De metingen gaven volgens de onderzoekers 'leeftijden' van 64,900 tot 80,000 jaar. De negende diamant werd ook nog eens in zes afzonderlijke stukjes onderzocht en varieerden in ouderdom van 69,400 tot 70,600 jaar. Daaruit kan worden opgemaakt dat de hoeveelheid C-14 gelijk verdeeld was over de diamanten, en dat er geen 'verontreiniging' heeft plaatsgevonden. Er zijn ook grafietmonsters van precambrisch gesteente (dat door uniformitaristisch denkende geologen op 1 miljard jaar oud geschat wordt) geanalyseerd, en die gaven 'leeftijden' van 58,400 tot 70,100 jaar oud. Hiermee worden de resultaten van het (creationistische) RATE team bevestigd, dat er nog radioactief koolstof in diamanten te vinden is. Ze kunnen daarom onmogelijk miljoenen jaren oud zijn.

Genetici van de Case Western Reserve universiteit in Cleveland, Ohio, hebben met de genen van muizen zitten 'knoeien', waardoor ze nu vijf of zes kilometer kunnen rennen (twee keer zo ver als hun soortgenoten), met een snelheid van 20 meter per minuut (1,2 km/u). Sommigen houden het wel 6 uur vol. Stel je voor: zo'n klein monstertje naast je bed, dat de hele nacht doorrent in een piepend molentje. BBC News breng ons dit schokkende nieuws. Professor Richard Hanson vertelde dat hun prestatie vergelijkbaar is met Lance Armstrong die de Pyreneeën opfietst. Ze eten twee keer zoveel maar zijn slechts half zo zwaar als normale muizen. Ze leven ook langer en paren later dan normaal. Ze krijgen nog jongen rond hun derde levensjaar. Dat is vergelijkbaar met een vrouw van 80 die nog een baby krijgt. Het geheim zit in het feit dat deze muizen meer energie produceren doordat ze ongeveer 10 keer zoveel mitochondriën in hun cellen hebben dan hun medemuizen. Mitochondriën zijn kleine motortjes in cellen; een soort 'krachtcentrales' van ongeveer 1/1000 millimeter 'groot', die de cel van energie voorzien.

Gaan we schelden? Nee hoor, maar evolutionisten moeten nu wel heel glad gaan praten om hun gezicht te redden (als dat nog lukt). Er is namelijk alweer een modern beest gevonden in de onderste lagen van het Cambrium (zie ook eerdere berichten: 8 oktober, 9 september en 12 juli). Het Cambrium is een aardlaag die door evolutionisten honderden miljoenen jaren oud geschat wordt. Onder die laag komen vrijwel geen fossielen voor, maar in het Cambrium worden 'ineens' allemaal verschillende soorten fossielen gevonden. Dit is heel vervelend voor de mensen die willen aantonen dat het leven begon met een eenvoudig celletje, dat geleidelijk uitgroeide (evolueerde) tot meer ingewikkelde vormen van leven. Men redeneert dat levende organismen in de loop der geschiedenis geleidelijk aan begraven werden in aardlagen en dat er zo een opeenstapeling van lagen ontstond, waarin we een oplopende complexiteit van levende wezens zouden moeten terugvinden. Dat er vrij 'plotseling' allemaal ingewikkelde levensvormen verschijnen in een van de 'oudste' aardlagen, is voor die theorie natuurlijk funest. Dit blijkt echter steeds weer het geval te zijn. En het is weer raak: het blijkt namelijk dat kwallen ook deel uitmaakten van die zogenaamde 'Cambrische explosie'. National Geographic News heeft een paar plaatjes van goed geconserveerde en gedetailleerde kwallenfossielen uit Utah. Volgens evolutionaire standaarden moeten deze fossielen 500 miljoen jaar oud zijn. Dat maakt deze kwallen bijna 'twee keer zo oud' als de 'oudste' fossielen die tot nu toe van kwallen gevonden zijn (de betrokken wetenschappers schatten ze 205 miljoen jaar ouder). Dat niet alleen, ze lijken ook nog eens tot drie verschillende groepen te behoren.
  Wat betekent dit voor de evolutietheorie? Volgens het artikel moeten kwallen 500 miljoen jaar geleden snel geëvolueerd zijn, of ze zijn langzaam geëvolueerd en bestaan al veel langer dan we dachten. Ten overvloede kan nog vermeld worden dat er geen bewijs gevonden is voor eventuele overgangsvormen of mogelijke voorouders van deze kwallen. We kunnen in ieder geval weer enkele soorten toevoegen aan de lange lijst van organismen waarvoor geen mogelijke voorouder uit het fossielenbestand kan worden aangewezen.