We hebben piepkleine haartjes (cilia) op de cellen in ons lichaam. Veel van die cilia kunnen bewegen, zodat de cel ze als een soort "moleculaire flippers" kan gebruiken om zich ermee te verplaatsen. Het was al bekend dat cilia signalen kunnen ontvangen, maar nu blijkt dat ze veel meer functies hebben dan men dacht. In een persbericht van Johns Hopkins University lezen we dat onderzoekers hebben ontdekt dat cilia ook een belangrijke rol spelen bij de tastzin; en dan met name de gevoeligheid voor warmte. Sterker nog, cilia zijn betrokken bij zeker drie van de vijf zintuigen. Volgens het artikel kunnen sommige mensen met psychische problemen mogelijk last hebben van een aandoening aan de cilia. Ze zijn 'langzaam' of lijken autistisch, maar dat hoeft niet aan hun brein te liggen. Het kan zijn dat hun cellen de prikkels niet goed doorgeven, omdat de cilia niet goed werken.
  In een ander persbericht van Johns Hopkins komt naar voren dat de cilia als kleine antennes werken die de ontwikkeling van het lichaam beheersen, door 'af te stemmen' op een 'sleutelsignaal' dat de instructies uitzendt die hun uiteindelijke vorm bepalen. De eiwitten die in de cel zitten en betrokken zijn bij de ontwikkeling, 'luisteren' naar het signaal dat van buitenaf komt. Ze veroorzaken dan een hele reeks reacties die uiteindelijk de vorm van bijvoorbeeld het oog of de trilhaartjes in het oor bepalen. Ze zorgen er zelfs voor dat armen en benen op de juiste plek ontstaan, aldus het artikel.

"Programmamaker Jan van Friesland presenteert volgende week zijn documentaire 'Het evangelie van Caesar'", zo begint een bericht in de Metro van vandaag. "De voormalig eindredacteur van Buitenhof betoogt hierin dat het verhaal van Jezus Christus eigenlijk over Julius Caesar gaat." Van Friesland beweert dat het verhaal van Jezus volledig gebaseerd is op het leven van Julius Caesar. Het evangelie zou een verschrijving van de gebeurtenissen van Caesars leven zijn. Alle wonderen van Jezus worden gezien als de zegenrijke veldtochten van Caesar en alle grote uitspraken van Jezus zouden we kunnen terugvinden bij de Romeinse veldheer.
De overeenkomsten tussen Jezus en Caesar zijn puur linguïstisch van aard, niet historisch. Julius lijkt op Jezus en Caesar op Christus, bijvoorbeeld. Jezus werd verraden door Judas en Caesar door Brutus, maar de werkelijke situaties rond die twee overeenkomstige vormen van verraad zijn totaal anders. Jezus werd door Judas overgeleverd aan de Joodse leiders, Caesar werd vermoord door Brutus. Pilatus zou een verbastering van Lepidus zijn en Nazareth moet Ravenna voorstellen. Caesar trok de Rubico over en Jezus liet zich in de Jordaan dopen. Cleopatra viel aan de voeten van Octavianus Augustus om gespaard te worden en Maria Magdalena waste de voeten van Jezus met mirre. Dit zijn slechts enkele voorbeelden, maar het maakt wel duidelijk hoe wankel het hele argument is. Wat de hele zaak vooral twijfelachtig maakt, is dat vroege antichristelijke geschiedschrijvers niets geschreven hebben over de veronderstelde overeenkomst. Sterker nog, de Romeinse geschiedschrijver Tacitus schrijft in zijn Annales 15,44 (ongeveer 115 na Chr.) over de christenen: "De naam is afgeleid van de Christus die tijdens het bewind van Tiberius door toedoen van de procurator Pontius Pilatus was terechtgesteld." De echtheid van deze passage wordt door geschiedkundigen niet betwijfeld. De Joodse historicus Flavius Josephus schreef in "Antiquities" over Jezus als "de zogenoemde Christus".
De documentaire is gebaseerd op het boek van de Italiaanse linguïst Francesco Carotta: War Jesus Caesar? : 2000 Jahre Anbetung einer Kopie?, dat is uitgegeven in 1999 (vertaald als Was Jezus Caesar? Een onderzoek). "Dit is een ontdekking die gelijk staat aan de denkbeelden van Darwin en Galileo, Carotta's theorie zet de hele geschiedenis op zijn kop", schrijft de filosoof Paul Cliteur.

Een opmerkelijke dinosaurusvondst in Argentinië: Zeker 32 meter lang en 13 meter hoog, met een nek van 17 meter lang. Het is een Futalognkosaurus dukei (Foetalonkosaurus doekei) en is een van de grootste dino's die ooit gevonden is. (Zie BBC News en PhysOrg).  Een enkele wervel was al een meter lang. National Geographic noemde het een "behemoth" (zie Job 40:15-24).  Volgens het artikel is de vier verdiepingen hoge planteneter, die men ziet als een 'nieuwe soort', gevonden naast fossielen van vissen, krokodilachtige reptielen, een pterosaurus (zo'n vliegende met van die puntige vleugels en een grote bult op z'n kop), en een megaraptor (die had een klauw van 30 cm aan de eerste vinger van iedere voorpoot).

Het ruimteschip New Horizons, dat op weg is naar Pluto, heeft in februari even goed gekeken naar Jupiter, toen hij daar voorbijkwam. Vooral de vulkaanuitbarstingen op de maan Io trokken de aandacht. Het ruimteschip was getuige van een grote uitbarsting van de Tvashtar vulkaan op een van de polen, waardoor er metingen gedaan konden worden aan de zwavelachtige rookpluim. Hieruit bleek dat het stof uit de vulkanen van Io zelfs Europa, een andere maan, bereikt. Ook werden geladen deeltjes, die door het sterke magnetische veld van Jupiter worden vastgehouden, uit de vulkanen van Io helemaal rondom de planeet gemeten. ¹  'Achter' de planeet worden deze deeltjes door de zonnewind miljarden kilometers weggeblazen, elke seconde een halve ton. Volgens een tweede artikel² verliest het planetaire systeem in totaal wel een ton zwaveldioxidedeeltjes per seconde (plaatje).
  In nog een andere publicatie³ werden de vulkanen van Io verder beschreven (plaatjes). De 350 kilometer hoge pluim van Tvashtar (plaatje) had een hele opmerkelijke variabele structuur (filmpje). Tvashtar was de volle acht dagen van de observaties actief (plaatje), en was slechts een van verschillende actieve vulkanen (plaatje).
  Jupiter heeft ook enkele ringen, vermeld in een rapport van Showalter et al (plaatje).⁴  Ze waren verbaasd over 'kluiten' die in de ringen verschenen, die volgens hen een "uitdaging" vormen voor hun theorieën (filmpje).  Een ander mysterie is dat het ringensysteem continu aangevuld zou moeten worden, maar ze konden geen bronnen vinden behalve de al bekende manen Metis and Adrastea (filmpje).  De ringen van Jupiter zijn sinds Galileo ook behoorlijk veranderd en ze blijven ook veranderen, veel meer dan ze voorheen dachten.
  New Horizons heeft ook even een kijkje genomen bij Europa (plaatje) en Ganymedes (plaatje) ⁵. Het blijkt dat Io vuiligheid afzet op het ijsachtige oppervlak van Europa. Ganymedes is ook bedekt met een laagje "donker materiaal", behalve op plaatsen waar "recente inslagen" hebben plaatsgevonden. New Horizons heeft drie kraters geobserveerd, die nog niet eerder in kaart gebracht waren.
Op de site van New Horizons staat ook een galerij met plaatjes van het bezoekje.

Het oor is een buitengewoon nauwkeurig precisie-instrument. Onze kennis van de complexiteit van dit wonderlijke orgaan heeft er onlangs weer een dimensie bij gekregen. Wetenschappers aan het Massachusetts Institute of Technology (MIT) hebben ontdekt dat er nog een tweede membraan in het slakkenhuis (cochlea) actief betrokken is bij het overbrengen van geluidsgolven naar de trilhaartjes. Hun werk is gepubliceerd in PNAS.¹
  Voorheen dacht men dat alleen het basilair membraan (BM) erbij betrokken was, maar nu blijkt dat ook het tectoriale membraan (TM) een rol speelt. Het TM is heel klein, zeer fragiel, bestaat voor 97 procent uit water, is bijna transparant en zit aan de andere kant (de bovenkant) van de trilhaartjes. Het MIT team haalde de membraantjes uit caviaoren en observeerde ze met speciale, extreem gevoelige laserinstrumenten, die in staat zijn om bewegingen op nanometerschaal te meten. Ze ontdekten tot hun verrassing dat het TM niet alleen actief meedoet maar ook nog eens in een andere richting beweegt. Het BM beweegt vertikaal en het TM beweegt horizontaal, waardoor het oor in staat is om twee soorten golven tegelijk te meten en van elkaar te onderscheiden. Ze vermoeden dat het deze combinatie van metingen is die ons in staat stelt om bijvoorbeeld te horen wanneer er in een heel orkest één instrument vals is. Ze zijn er nog niet achter hoe het mechanisme precies werkt, of hoe de hersenen de gegevens verwerken. Het is een "mechanisme waar nog niemand aan gedacht had."
  Het oor kan een verschil van 0.3% over 10 octaven waarnemen. De trilhaartjes maken bewegingen op moleculair niveau. Met deze nieuwe ontdekking kunnen we met een gerust hart zeggen dat het oor een van de meest gevoelige instrumenten is die we kennen.

Niet als het aan Eugene Koonin ligt. Volgens hem loopt het af met een Big Bang!
Een "Biologische Big Bang" om precies te zijn. Eugene Koonin is een evolutionist en is werkzaam bij het National Center for Biotechnology Information van de National Institutes of Health in Bethesda, Maryland. Zijn vernietigende kritiek op het traditionele Darwinisme is te lezen op Biology Direct.¹  Hij constateert, zoals je hier op deze site al vaker hebt kunnen lezen, dat alle complexe basisvormen van het leven plotseling verschijnen in de onderste aardlagen. Dit feit kan niet langer worden genegeerd, blijkt duidelijk uit zijn verhaal. Om het klassieke Darwinisme te vervangen stelt Koonin een nieuwe theorie voor: de "Biologische Big Bang" (BBB). Evolutie zou in het begin heel snel gegaan zijn, waarna het tempo "dramatisch" afnam. Hij vergelijkt zijn verhaal met dat van wetenschappers die ongeveer hetzelfde beweren over het heelal (inflatietheorie). Dat zou ook eerst snel gegaan zijn en daarna langzaam, gebaseerd op het feit dat veel waarnemingen niet passen in het meest populaire Big Bang model van geleidelijke uitdijing van het heelal. Zo zou het leven ook niet geleidelijk maar min of meer plotseling ontstaan en daarna verder doorontwikkeld zijn. Niet als een boom, maar meer als een struik, met onderaan al allemaal stammetjes en takjes. Darwins "Stamboom van het Leven" wordt Koonins "Struik van het Leven". Hij was zich er wel van bewust dat dit door Intelligent Design wetenschappers opgepakt zou worden en zei in een reactie op een kritische beschouwing van William Martin (Universiteit van Duesseldorf): "Zal dit worden gebruikt door het ID-kamp? Misschien - als ze zover doorlezen in dit rapport. Ik ben echter bang dat, als het ons doel is om als evolutiebiologen te voorkomen dat we voorzien in het koren op de molen van ID, we simpelweg zouden moeten beweren dat Darwin 'in principe' alle problemen van de oorsprong van biologische complexiteit opgelost heeft in zijn verhaal over het oog, en dat er slechts wat kleine details overblijven om te worden ingevuld. Eigenlijk denk ik dat het standpunt van sommige ultra-Darwinisten daar heel dichtbij ligt. Ik geloof echter dat dit totaal niet productief is en dat zo'n idee regelrecht onwaar is. En de ID mensen zijn op hun eigen perverse manier slim, ze kijken dwars door zulke bedrieglijke eenvoud heen en nemen hun kans waar. Ik denk dat wij (evolutiewetenschappers) openlijk zouden moeten erkennen dat de opkomst van nieuwe niveaus van complexiteit een complex probleem is en dat we zouden moeten proberen om oplossingen te bedenken, waarvan sommigen wel eens overduidelijk onorthodox zouden kunnen zijn; ID is nou niet echt een levensvatbare oplossing voor welk probleem dan ook..."
Uiteraard ging die laatste opmerking niet gepaard met enige vorm van uitleg. ID kun je gewoon niet serieus nemen, punt uit.

Diatomeeën blijken zeer geschikt te zijn voor allerlei toepassingen. Deze plantachtige microscopisch kleine eencellige wezentjes die in een glazen huisje wonen, worden het meest gevonden in oceanen en zouden de vervaardiging van producten als iriserende cosmetica, verf en bankpashologrammen goedkoper en 'groener' kunnen maken. Aldus een artikel op de Science Daily site. Dit is het begin van een bloeiende samenwerking tussen mensen en deze cellulaire architecten. Wetenschappers hebben manieren gevonden om diatomeeën snel te laten groeien in een laboratorium. Zo snel zelfs, dat ze op industriële schaal kunnen worden toegepast. Eén diatomee kan in een maand tijd voor 100 miljoen nakomelingen zorgen. (Het spreekwoord 'bij de konijnen af' moet vanaf heden veranderd worden in 'bij de diatomeeën af'.) Diatomeeën hebben een soort schelp die allerlei kleuren vertoont, afhankelijk van onder welke hoek je ernaar kijkt. Dit effect wordt veroorzaakt door een complex netwerk van piepkleine gaatjes in de schelp, die interfereren met lichtgolven. Nu kunnen we op korte termijn uitzien naar biologisch afbreekbare hologrammen op onze creditcards, net zo milieuvriendelijke, hyperheldere kleuren in onze verfproducten en een stralend uiterlijk. Allemaal dankzij deze slimme miniatuur glasmaker van de zee, de diatomee.

De Darwinpartij roept z'n grote broer erbij. De Raad van Europa heeft 48 tegen 25 gestemd voor een resolutie die creationisme en intelligent ontwerp verwerpt als wetenschappelijke discipline in het onderwijs. De resolutie is niet bindend, maar de raad vond het wel nodig om haar lidstaten ernstig te waarschuwen tegen de creationisten die de scholen proberen te "infiltreren" (European Observer, Reuters en het AD). Laten we gelijk even iets rechtzetten: serieuze creationisten willen helemaal niet dat het creationisme als wetenschap wordt onderwezen. Ze willen hooguit dat zowel het evolutionisme als het creationisme onderdeel gaan uitmaken van de wetenschapsfilosofie en dat 'de wetenschap' zich beperkt tot observeerbare feiten en herhaalbare onderzoeken, zonder zich te buiten te gaan aan allerlei verregaande conclusies. Volgens de resolutie zou het creationisme een gevaar kunnen vormen voor de mensenrechten. Wellicht omdat veel gelovigen van verschillende religies geen voorstander zijn van democratie, maar van theocratie, wat extremisme in de hand zou kunnen werken. Het Bijbels creationisme heeft echter een toekomst van louter vrede en totaal herstel van de oorspronkelijke schepping in het vooruitzicht. Van volgelingen van Jezus Christus wordt verwacht dat ze in vrede leven met alle mensen, dus uit die hoek niets te vrezen. De opstellers van de resolutie gaan er vanuit dat de evolutietheorie gebaseerd is op waarnemingen en de scheppingstheorie niet. Dit is echter absoluut niet het geval, zoals hier en op vele andere creationistische websites duidelijk uiteen gezet wordt. Wie kritisch naar de natuur kijkt, ziet geen geleidelijke ontwikkeling maar ontwerp, van de meest 'eenvoudige' levensvorm tot de meest complexe biologische structuren.

De appendix is geen rudimentair overblijfsel van een evolutionair verleden. Dat wisten we al. Maar nu heeft Associate Press een artikel gepubliceerd over recent onderzoek (zie MSNBC News), waarin wordt aangetoond dat dit "schijnbaar nutteloze orgaan wellicht goede bacteriën voor je darmen produceert en beschermt."  Ons spijsverteringssysteem is afhankelijk van goede bacteriën en tijdens ziekte of een veranderd dieet, kan de hoeveelheid en samenstelling van bacteriën in het darmkanaal veranderen. Wetenschappers van de Duke University Medical School geloven nu dat de appendix de normale darmflora kan herstellen, als een soort "bacteriefabriek". Een ontstoken appendix kan dodelijk zijn en moet snel verwijderd worden, maar dat wil nog niet zeggen dat hij nutteloos is.
Evolutionisten hebben de appendix lang gezien als een nutteloos overblijfsel van onze voorouders. Dat de mens zonder kon, leek dit te ondersteunen. Het aantal vermeende rudimentaire organen is sinds 1895, toen een zekere Weidersheim er 180 op een rijtje zette, gedaald naar slechts enkele. Dat we niet weten waar iets voor dient, wil nog niet zeggen dat het nergens voor dient. En dat het nu geen functie heeft, wil nog niet zeggen dat het op weg is te evolueren tot iets nuttigs. Daarvoor zou je moeten aantonen dat onze voorouders bijvoorbeeld geen functionele appendix hadden en dat later een per ongeluk gevormd aanhangsel is uitgegroeid tot iets nuttigs. De meest voor de hand liggende verklaring voor rudimentaire organen is vooralsnog dat het goed geschapen is en later functie verloren heeft (vergelijk de tepels van de man).

Er is een kreeftachtige gevonden in de laagste regionen van het Cambium (de aardlagen waar volgens de evolutietheorie de 'oudste' fossielen liggen), die de "oorsprong van [kreeftachtigen] nog eens 25 miljoen jaar terugdringt." Deze wijsheid wordt ons aangeboden door Nature.¹    Het in China gevonden fossiel is alweer een toevoeging aan het grote 'raadsel' van de 'Cambrische explosie'. Voor evolutionisten een raadsel, maar voor creationisten een bewijs dat alle diergroepen plotseling en niet geleidelijk ten tonele verschenen.
Het fossiel ziet er niet alleen modern uit, maar het is ook nog eens zo goed bewaard gebleven dat zelfs zachte delen, haren en ogen zichtbaar zijn. Het lijkt op een beestje dat nu nog leeft, maar wel blind is. Dat zou betekenen dat de 'eerste' versie beter voorzien was dan die we nu kennen. De auteurs hadden het niet over de Cambrische explosie en plaatsten dit exemplaar gewoon "dichter bij het originele ontwikkelingspatroon van de stamvormen", maar konden niet duidelijk aangeven in welke opzichten het 'primitiever' zou moeten zijn dan zijn huidige soortgenoten. De oorsprong zelf moet volgens hen "voor het Cambrium" liggen. Bewijs daarvoor werd niet gegeven, hoewel ze zelf blijkbaar de positie in de aardlagen op zich al bewijs genoeg vonden. Er zit nu voor evolutionisten niets anders op dan de primitievere voorouders te gaan zoeken vóór het Cambrium.

Een artikel op Nu.nl herhaalt een bericht op Newscientist.com, over een ster die op onze zon lijkt. En we zijn natuurlijk niet verbaasd dat hierbij gelijk de mogelijkheid van leven op een planeet bij die ster geopperd wordt. Het zou een "ideaal zonnestelsel" zijn "om te zoeken naar buitenaards leven". "De omvang, massa, temperatuur en chemische samenstelling van de ster komen zoveel overeen met onze zon, dat telescopen op aarde het verschil niet konden waarnemen." Andere sterren vielen af door een te hoog lithiumgehalte en een grote dosis gevaarlijke straling, waardoor "de kans op leven" verkleind wordt. De ster zou een miljard jaar ouder zijn dan onze zon, "waardoor mogelijk leven veel langer de tijd heeft gehad om zich te ontwikkelen." En daar is het toverwoord weer: "tijd". De SETI (search for extraterrestrial intelligence) heeft nog zeventienduizend sterretjes die ze willen onderzoeken en deze ster krijgt geen voorrang, maar ze hebben in ieder geval nog wat te doen. Margaret Turnbull van het Wetenschappelijk Ruimtetelescoop Instituut in Baltimore zei: "We weten niet of we het beste in de buurt van zonachtige sterren kunnen zoeken om intelligent leven te vinden, maar ze zijn zeker een goed startpunt".

Een vreemde ontdekking leidt tot een vreemde conclusie: ons universum is niet homogeen. Wetenschappers gaan er al eeuwen vanuit dat het heelal een min of meer gelijkmatige verdeling van materie heeft en dat de aarde en de mens geen speciale, bevoorrechte plaats in het heelal innemen. Dit idee moet mogelijk weer bijgesteld worden. Sinds de zestiende en zeventiende eeuw is er een verschuiving gekomen in de manier waarop de mens naar de aarde en haar plaats in het heelal kijkt. Onder invloed van mythologie en religie was de gedachte ontstaan dat de aarde het middelpunt van het heelal is en dat alles om de aarde draait. Deze gedachte werd verdrongen door ontdekkingen van Copernicus en latere filosofische constructies van Hermann Bondi en Thomas Gold. Zij brachten deze visie op onze planeet terug tot een gedachte die erop neerkomt dat de aarde een totaal onbelangrijk stofje in een gigantische zee van stofjes is (het Copernisch principe en het kosmologisch principe). Hoewel we nu weten dat de zon, maan en sterren niet om de aarde draaien, gaan er toch weer stemmen op dat ons zonnestelsel wel degelijk een bijzondere plaats inneemt in ons melkwegstelsel en dat het heelal niet zo homogeen is als men dacht. Recent onderzoek aan de kosmische achtergrondstraling doet vermoeden dat het heelal een soort assenstelsel heeft. Er zijn verschillende 'polen' ontdekt in die achtergrondstraling; een soort 'uitlijningspunten', waardoor het heelal toch een vorm heeft en misschien zelfs roteert. Het lijkt er zelfs op dat de assen in het vlak van ons zonnestelsel liggen. En nog vreemder is, dat het lijkt alsof deze assen zijn uitgelijnd met de equinoxen. Adrian Cho schrijft hierover in Science¹. Sommige kosmologen voelen zich hier ongemakkelijk bij. Ze hebben de uitlijning "axis of evil" (de as van het kwaad) genoemd en beginnen te geloven dat het Copernisch principe niet klopt. Misschien heeft ons zonnestelsel dan toch een bijzondere plaats in het heelal. Misschien is er ergens op de voorgrond, in onze 'buurt', een effect dat invloed heeft op de kosmische achtergrondstraling, maar dat neemt niet weg dat er wat vreemde natuurkundige verschijnselen verklaard moeten worden. En dat is niet zo eenvoudig. We hebben namelijk geen heelal bij de hand waarmee wij het onze kunnen vergelijken. We hebben dus maar één heelal om te bestuderen; hypothesen van meervoudige universums ten spijt. We kunnen ook niet even buiten ons universum stappen en er van een afstandje naar kijken. Het is zoals het is en daar moeten we het mee doen.