Darwin beweerde dat het leven complexer werd naarmate de tijd vorderde. Wat de trilobieten betreft is de volgorde precies omgekeerd. Hoe dieper je de grond in duikt hoe complexer ze worden en er is meer diversiteit in de hogere aardlagen. De aardlagen worden door veel wetenschappers gezien als een 'verslag' van miljoenen jaren door sedimenten overdekte dode beestjes. Naarmate je dieper in de aardlagen komt, zou je volgens hen steeds verder terug kijken in de tijd. Organismen die je daar vindt zouden geleidelijk steeds ouder en steeds eenvoudiger moeten zijn. Science Daily heeft een artikel waarin geprobeerd wordt om die omgekeerde volgorde voor de trilobieten goed te praten. Er wordt toegegeven dat trilobieten 'verschenen' in een "ongeëvenaarde explosie van leven op aarde" in de Cambrische aardlaag. Het artikel geeft geen hint dat het een probleem is voor de evolutiefilosofie. Mark Webster (U van Chicago) werd aangehaald in een poging bewijs aan te dragen voor evolutie: "Vanuit een evolutionair perspectief: hoe meer variatie een soort kent, hoe meer ruw materiaal natuurlijke selectie heeft om mee te werken." Met andere woorden, trilobieten begonnen met meer variatie en later (onder druk van omstandigheden of iets dergelijks) specialiseerden ze. Er werd in ieder geval genoeg gespeculeerd in het artikel, maar het evolutieverhaal was er in geen geval minder betrouwbaar op geworden. Verklaren hoe die complexe lichamen 'plotseling' konden verschijnen, of er een evolutionair mechanisme voor geven, deed men in het artikel in ieder geval niet. (Waarom ben ik niet verbaasd?) In plaats daarvan werd gewoon gezegd dat trilobieten, met hun skelet, complexe ogen en ledematen, verbazingwekkend plotseling "verschenen" gedurende de Cambrische periode. In 'oudere' aardlagen zijn geen voorlopers van trilobieten gevonden. Ze verschenen dus volledig gevormd, met al hun organen en structuren.

Caltech heeft een nieuw record gevestigd met de Keck telescopen op Hawaii. Ze hebben een sterrenstelsel ontdekt dat bijna net zo oud is als het universum. Het licht dat van het stelsel naar ons toekomt heeft er naar hun zeggen ruim 13 miljard jaar over gedaan. En dat terwijl het heelal volgens de jongste berekeningen slechts 13,66 miljard jaar oud zou zijn. Dat is een verschil van 'slechts' 500 miljoen jaar. Wel een beetje weinig voor het ontstaan van een compleet sterrenstelsel. BBC News kwam met het bericht.
Er zijn astronomen die de nauwkeurigheid van de methoden die volgens het rapport gebruikt zijn in twijfel trekken, maar ze zijn het er wel over eens dat het onderzoek met zorg is uitgevoerd.

Hier zijn een paar nieuwsberichten die je aan het nadenken zetten over de manier waarop paleontologen onze vermeende voorouders presenteren. Je krijgt de indruk dat herseninhoud en grootte van het skelet belangrijke indicaties zijn voor hoe 'ontwikkeld' een mensachtige geweest moet zijn.
Een 2,4 meter lange man uit Mongolië is net getrouwd met een vrouw die ruim 3 koppen kleiner is dan hij (mooi plaatje op National Geographic.  Het tweede voorbeeld is een man met slechts een smal randje hersenweefsel aan de binnenzijde van zijn schedel (News@Nature). Een groot deel van zijn hoofd, waar hersenen zouden hebben gezeten, is gevuld met vloeistof. Afgezien van een probleem met een van zijn benen, was hij volkomen gezond. Het probleem met zijn benen is opgelost doordat ze het overtollige vocht via een omleiding naar zijn bloedbaan en centrale zenuwstelsel lieten afvloeien. De behandeling heeft de grootte van zijn hersenen niet veranderd. Hij heeft wel een IQ dat lager ligt dan het gemiddelde, maar nog binnen het 'normale bereik' valt. Hij is getrouwd, heeft twee kinderen en leidt een normaal leven.

Die harde ballen in ons zonnestelsel die we manen en planeten noemen, zijn volgens een aantal mensen miljarden jaren oud. Waarom zien sommigen er dan nog zo glad en jong uit? Twee voorbeelden die recentelijk het nieuws haalden zijn Charon (maan van pluto) en Iapetus (maan van Saturnus). Live Science en Space.com rapporteren over Charon. Ze schijnt een soort schoonheidscrème uit haar binnenste te produceren. Normaal gesproken zou een object wat zo oud is en zo ver van de zon staat, totaal geen verandering meer moeten vertonen. Maar wetenschappers hebben door het bestuderen van het licht wat van Charon afkomt ontdekt dat er ijs moet zijn, en dat het heel langzaam naar de oppervlakte komt. Hierdoor zou de maan haar jonge uiterlijk behouden. Men hoopt op meer informatie wanneer het New Horizons ruimteschip er in 2015 een bezoekje brengt.
Iapetus ziet er volgens JPL ook niet slecht uit voor haar leeftijd. Ze zou al drie miljard jaar dezelfde vorm hebben; een bobbel aan de evenaar, goed bewaard gebleven vanuit de tijd dat het zonnestelsel nog "jong" was. Om de bobbel te laten ontstaan moet er radioactiviteit geweest zijn (om het binnenste op te warmen) en een hele snelle omwenteling. Volgens het artikel is het een uitdaging om een model te ontwikkelen dat moet verklaren hoe Iapetus zo geworden is. Ten eerste moet ze heet genoeg zijn geweest om zo'n bobbel te vormen, maar er moet ook nog verklaard worden hoe en waardoor die hittebron plotseling stopte, zodat ze 'vastvroor in de tijd'. Ondanks die uitdagingen kunnen de wetenschappers ons toch vertellen dat Iapetus "grofweg 4.564 miljard jaar oud" is. Van Iapetus hoopt men op 10 september wat meer te zien, wanneer Cassini er op een afstand van 1600 km. langs scheert.

BBC News beschrijft een vogel met een spanwijdte van 7 meter, een gewicht van 70 kg en een actieradius van 320 km. De vogel zou zes miljoen jaar geleden in Argentinië hebben geleefd. De grootste vogels die nu leven worden niet zwaarder dan 18 kg. en hebben een spanwijdte van niet veel meer dan 3 meter. De grootste vliegende wezens die ooit geleefd hebben (voor zover we nu weten), waren de pterosauriërs met spanwijdtes van meer dan 10 meter (ongeveer net zo groot als een Cessna 152).
    News@Nature vermeldde pootafdrukken van een soort roadrunner (biep, biep) uit China, die verondersteld worden 110 miljoen jaar oud te zijn. Dat zou de roadrunner ongeveer 50 miljoen jaar ouder maken dan vergelijkbare soorten. Het bijzondere aan dit soort vogels is dat ze aan elke poot vier tenen hebben, waarvan twee tenen naar voren wijzen en twee naar achteren. Het vinden van een dergelijke vogel van die ouderdom was een grote verrassing. De evolutionistische kunstgreep van het 'onafhankelijk ontwikkelen van deze eigenschap' moest weer uit de kast getrokken worden.

Elke week komen de nieuwsmedia weer met de meest recente vondst die een bewijs zou zijn voor evolutie. Hier volgen een aantal recente voorbeelden. Maar je zou je kunnen afvragen of Darwin er eigenlijk wel iets mee te maken heeft:
1. Als je denkt dat evolutie zo langzaam gaat dat wij het in onze korte levens niet kunnen waarnemen, moet je MSNBC News eens lezen. Ze kondigden aan dat vlinders hun evolutie versnelden om aan de dood te ontkomen. Binnen 10 generaties ontwikkelden de mannetjes een immuniteit voor een dodelijke parasiet, die alleen hen aanviel en de vrouwtjes ongemoeid liet. Er was nog maar 10% van de mannetjes over toen ze ineens een afweermechanisme ontwikkelden en in een mum van tijd was de hoeveelheid mannetjes weer op pijl. Volgens Gregory Hurst (van het University College in London) was dit evolutie "in een oogwenk". Science Daily beweerde dat evolutie de vlinder "gered" had, en BBC News zei dat we hier "evolutie aan het werk" zien. Maar voor en na deze gebeurtenis was het dezelfde soort vlinder. Had Darwin het niet over de oorsprong van nieuwe soorten? Het enige wat hiermee bevestigd wordt, is dat verandering snel kan gaan.
2. Live Science had het over experimenten in de synthetische biologie. Er zouden structuren gemaakt zijn met, in plaats van vier, zes of meer nucleotiden, die genetische informatie zouden kunnen dragen. Ze zouden zelfs het potentieel hebben om te evolueren. Maar als ze door intelligente onderzoekers in elkaar worden gezet en gemanipuleerd, waar is dan die evolutie? Dat lijkt meer op intelligent ontwerp.
3. Een artikel op BBC News sprak over de oorsprong van de gedomesticeerde kat, speculerend dat de huiskat ongeveer 130.000 jaar geleden moet zijn ontstaan. Ze kwamen daarop door mitochondrisch DNA te vergelijken. Maar als er niemand geweest is die dit proces kon observeren, hoe kunnen ze dan weten wat er gebeurd is? Volgens het artikel zochten de katten het gezelschap van mensen en "kozen" ze ervoor om vriendelijker te worden. Evolutie ontstaat niet doordat een dier ervoor "kiest" om anders te worden, maar door natuurlijke selectie op willekeurige mutaties.
4. Volgens Science Daily is de afgelopen 100.000 jaar het genoom van de mens mogelijk tot 10% veranderd, en al die tijd bleef hij toch Homo sapiens. Maar ze moesten er wel snel bij vermelden dat dit onderzoek niet wil zeggen dat de ene groep mensen beter is dan de ander. Ja, je zou toch eens een racistische opmerking maken... Het gaat hier dus duidelijk om variatie binnen de soort. Als er geen verschil is tussen de groepen, waar is dan toch die evolutie?
5. National Geographic rapporteert over een mensachtig kaakbot, dat gevonden is in Ethiopië. Experts weten nog niet goed hoe ze het moeten classificeren en hebben moeite om het in het fossielenverhaal te plaatsen. Ze vinden het jammer dat er zo weinig fossielen zijn om de vragen te beantwoorden.

Jeremia vermeldt Sarsekim, overste van de eunuchs (Jer. 39:3). Zo ook de Babylonische schriftgeleerden. Times Online liet weten dat het British Museum een klein kleitabletje bezit waarop deze naam te lezen staat. Daarmee kan er weer een naam toegevoegd worden aan de lange lijst van mensen die in de Bijbel genoemd worden, waarvan ook in andere geschriften melding wordt gemaakt (Zie ook de blog van Todd Bolen). Waarom is dit zo bijzonder? Omdat er mensen zijn die niet geloven dat de Bijbel de werkelijke geschiedenis van de wereld weergeeft, maar dat het grotendeels verzonnen is. Dit soort vondsten bewijzen dat zelfs schijnbaar onbeduidende details in de Bijbel toch kloppen. Een artikel in de Engelse Telegraph noemt het een "fantastische ontdekking" en heeft een plaatje, met de volledige vertaling. Koning Nebuchadnezar was al ontdekt in niet-bijbelse bronnen, maar Sarsekim nog niet. Jeremia was volgens de Bijbel ooggetuige van de vernietiging van Jeruzalem in 586 v.Chr. en vermeldt hem als een van de mensen die daarbij betrokken was. Als een dergelijk detail zo goed blijkt te kloppen, dan versterkt dat het vertrouwen in de juistheid van de rest van het boek Jeremia.

Het genoom van een zeeanemoon is gepubliceerd. En geloof het of niet, maar dit schijnbaar onbeduidende wezentje heeft genen die ook voorkomen bij gewervelden, ja zelfs bij mensen. Science Daily noemt het genoom zelfs "bijna net zo complex als het menselijk genoom" en ziet dit niet als bewijs voor een gemeenschappelijke ontwerper, maar als iets wat "belangrijke inzichten verschaft in de gemeenschappelijke voorouder van niet alleen mensen en zeeanemonen, maar van bijna alle meercellige dieren." Het oorspronkelijke rapport is gepubliceerd in Science.¹  Het genoom lijkt zelfs meer op dat van mensen dan op het genoom van bijvoorbeeld fruitvliegen of nematode wormen. Het verbazende zit hem niet alleen in de overeenkomstige complexiteit, maar ook in gelijke aantallen en patronen. Veel genen die dicht bij elkaar liggen in de zeeanemoon, liggen ook dicht bij elkaar in mensen. Volgens Nicholas Putnam van het Joint Genome Institute, die duidelijk uitgaat van evolutie, liggen de genen "nog steeds dicht bij elkaar in mensen, zelfs na zes of zevenhonderd miljoen jaar."   In een verhaal van The Scientist, dat "verrassingen in het genoom van de zeeanemoon" heet, wordt nog een overeenkomst genoemd. De locaties van de zogenaamde 'introns' (stukjes in een gen die niet gebruikt worden om een eiwit te maken) komen voor 80% overeen. Vanuit hun filosofie noemen ze die overeenkomsten 'geconserveerd', wat betekent dat ze gedurende de vermeende evolutie van anemoon naar mens niet veranderd zouden zijn. Het oorspronkelijke artikel vond deze royale overeenkomst "opmerkelijk" omdat een onafhankelijke evolutie van ongeveer 700 miljoen jaar het "signaal van die verbondenheid wel zou doen verschralen". De zeeanemoon heeft ook nog eens 1500 unieke genen, vergeleken met andere eukaryote groepen. Een consequentie van deze studie is dat evolutionisten complexiteit weer verder terug in de tijd moeten plaatsen. Helemaal naar het Cambrium, waar de basisvormen 'verschenen'. Putnam zei dat de zeeanemoon al "alle elementaire mechanismen voor interactie met de buitenwereld heeft" die we zien in meer complexe wezens. Deze eigenschappen zouden plotseling verschenen en sindsdien nauwelijks meer veranderd zijn. Mensen als Elisabeth Pennisi (in Science²)  en Daniel Rokhsar (UC Berkeley) zien alleen maar 'verlichting' in dit soort ontdekkingen en zeggen dan gewoon dat de betreffende complexiteit er dus al eerder geweest moet zijn. Fruitvliegen en nematode wormen zouden die genen dan verloren zijn, volgens Putnam. "De genen van vliegen en wormen zijn ook door elkaar gehutseld tussen de chromosomen, wat het moeilijk maakt om de genen door de evolutie heen te traceren." Dat verklaart natuurlijk niet waarom de genen voor bijvoorbeeld spieren, zenuwen, zintuigen, reproductie en spijsvertering gedurende die lange perioden van 600 miljoen jaar tussen anemoon en mens niet door elkaar gehutseld zijn.
    Verklaringen van de evolutiegetrouwen voor deze "verrassingen" in het genoom van de anemoon komen ook in het oorspronkelijke artikel niet verder dan "mogelijk" en "misschien". Het komt er volgens het artikel in The Scientist toch op neer dat deze feiten in tegenspraak zijn met het wijd verbreide geloof dat organismen complexer worden door evolutie.

BBC News toont een plaatje van een prachtig geconserveerde bevroren mammoetbaby die gevonden werd in noordwest Siberië. Volgens het artikel is dit exemplaar mogelijk de best geconserveerde bevroren mammoet die op dit moment voor onderzoek beschikbaar is, compleet met ogen, vacht en slurf. Een onderzoeker zei dat het exemplaar geen mankementen vertoont, behalve dat zijn staart afgebeten is, en "wat betreft de staat van conservering is dit de meest waardevolle ontdekking [van een mammoet] ter wereld." Het is in mei van dit jaar ontdekt door een rendierherder, vlakbij de rivier Yuribei, in het Yamal-Nenets gebied in Rusland. Het karkas is naar Japan verzonden voor gedetailleerd onderzoek. Sommigen vragen zich af of het mogelijk is om van dit exemplaar DNA te onttrekken, zodat deze geweldige beesten weer tot leven kunnen worden gewekt. Het aantal karkassen dat daar gevonden wordt moet groot zijn, want "wetenschappelijk waardevolle exemplaren van de Siberische mammoet zijn verloren gegaan door een lucratieve handel in ivoor, huid haar en andere lichaamsdelen." Onderzoekers zijn bang dat "mogelijk meer karkassen in handen van handelaren vallen, dan er bij wetenschappers terechtkomen." Er zijn zelfs websites die fossiele mammoetresten verkopen.
Hoe is deze mammoetbaby gestorven? In het artikel wordt gespeculeerd dat het onduidelijk is wat hun grootschalige verdwijning aan het einde van de laatste ijstijd heeft veroorzaakt, "maar de schuld zou kunnen hebben gelegen bij klimaatsverandering, overmatig afslachten door menselijke jagers, of een combinatie van die twee."

Groenland was eens net zo bosrijk als Zweden, aldus Science Daily. Onderzoekers hebben modder onder 2 km dik ijs geanalyseerd en vonden DNA van verschillende boomsoorten, graan, vlinders, motten, vliegen en kevers. Volgens het artikel laat het onderzoek ons een plaatje zien van het verleden wat alle vorige aannames over het toenmalige leven en klimaat van Groenland overhoop gooit. De diversiteit van het bosrijke verleden duidt op temperaturen van rond de 10 graden Celsius in de zomer, zoals ook BBC News en National Geographic rapporteren.
Het onderzoekswerk van Eske Willerslev en consorten is gepubliceerd in Science.¹  Hun datering van 450.000 jaar is gebaseerd op een moleculaire klok analyse, die duidelijk in tegenspraak is met de datering van geologen die op 125.000 jaar ligt. Radiometrische datering gaf ook een veel hogere ouderdom van deze warme periode.
    National Geographic kwam nog met een verhaal van een ijsboring in Antarctica, die 800.000 jaar oud zou zijn, maar daar werd niet gesproken over DNA of leven. Wetenschappers hebben uit metingen afgeleid dat de temperatuur van de aarde in het verleden dramatische schommelingen heeft meegemaakt, met verschillen die opliepen tot wel 15 graden Celsius. Wat zou dat betekenen voor de aarde, als je bedenkt dat een paar graden opwarming van de aarde nu wereldwijd rampzalige gevolgen zou kunnen hebben?

In een artikel op Yahoo News lezen we dat de inwoners van een dorp in centraal China dinosaurusbotten hadden opgegraven. Ze kookten er soep van of vermaalden ze tot poeder om er medicijnen van te maken. Ze geloofden dat de botten van vliegende draken waren en een geneeskrachtige werking hadden. Volgens het artikel zijn de botten rijk aan calcium en werden ze samen met andere ingrediënten gekookt en aan kinderen gegeven als behandeling voor duizeligheid en krampen. Soms werd er een pasta van gemaakt die op breuken en andere verwondingen werd gesmeerd. Dit deden ze al zeker 20 jaar.

"Moderne hersenen hebben een oeroude kern," beweerde European Molecular Biology Laboratory zonder blikken of blozen. Hoe oud precies? In ieder geval terug tot aan de borstelworm die in de oerzeeën rondzwom. Het artikel gaat stoutmoedig verder: "Multifunctionele neuronen die de omgeving waarnemen en hormonen afscheiden vormen de evolutionaire basis van onze hersenen." De zenuwcellen in deze wormen en hun vermogen om hormonen te produceren was een verrassing, aldus het artikel, omdat deze ontdekking het ontstaan van die hersenfunctie verder terugdringt in de tijd. Als het in deze wormen aanwezig was, moet het veel eerder ontstaan zijn dan we dachten, zo gaat de redenatie. Hormonen zijn chemische signalen die gemaakt worden door speciale centra in de hersenen, waarna ze in de bloedbaan terechtkomen om vervoerd te worden naar de plaatsen in het lichaam waar ze nodig zijn. "Onderzoekers van het European Molecular Biology Laboratory [EMBL] onthullen nu dat de hypothalamus en zijn hormonen niet allen uitvindingen van gewervelden zijn, maar dat ze hun evolutionaire wortels in maritieme, wormachtige voorouders hebben." Met andere woorden, ze beschouwen het niet als een probleem voor de evolutietheorie. In plaats daarvan zeggen ze eenvoudig dat de vorming van deze hormoonproducerende zenuwcellen eerder plaatsgevonden heeft.
Ze ontdekten dat een vis, een gewervelde en een ringworm allemaal zulke zenuwcellen hadden met "verbazingwekkende overeenkomsten." De overeenkomsten tussen de hormonen van twee vissen en een worm "zijn zo groot, dat ze moeilijk te verklaren zijn door toeval," aldus het artikel. "In plaats daarvan geven ze blijk van een gemeenschappelijke evolutionaire oorsprong van de cellen."
Maar waarom heeft een worm zulke geavanceerde hersencellen nodig? In de oorspronkelijke publicatie in Cell,¹ werd ronduit toegegeven dat "de evolutionaire oorsprong van deze centra grotendeels onbekend is." Een verhaal verzinnen was blijkbaar niet zo moeilijk: Autonome cellen zouden "mogelijk" zijn gaan samenklonteren en "specialiseren", zodat ze complexe hersencentra vormden. Hoe deden die cellen dat, zonder het vermogen om vooruit te denken? Dat werd verder niet uitgewerkt. Alles wat "geconserveerd" is, moet dus ook "fylogenetisch oeroud" zijn, zeiden ze. "Aan het einde van dit proces kwamen er complexe hersencentra tevoorschijn, zoals de hypothalamus van gewervelden, die meervoudige sensorische input integreerden." Natuurlijk. Overduidelijk. Vanzelfsprekend. Het team liet weten hoe deze vondst "de manier waarop wij het brein zien revolutioneert." Het is niet alleen maar een computer met input en output, maar "we weten nu dat het brein zelf een sensorisch orgaan is, en dat al sinds oeroude tijden geweest is."

Een leugentje om bestwil, zou je het kunnen noemen. Jarenlang hebben de schoolboeken, musea en de media het verhaaltje verteld van de grote overeenkomst tussen mens en aap. Jon Cohen plaatste afgelopen week een opmerkelijke opmerking in Science: de populaire opvatting dat mensen en chimpansees 99 procent gelijk zijn is een mythe en moet worden losgelaten. We hebben vorig jaar al gezien dat de overeenkomst teruggebracht werd van bijna 99% tot 94% (20 dec. 2006), op basis van genduplicatie. Al sinds Allan Wilson er in 1975 over begon, wordt de schijnbaar grote overeenkomst tussen het DNA van apen en mensen benadrukt, maar nu moet het toch echt afgelopen zijn. Cohen haalde verschillende wetenschappers aan die zeggen dat het verschil absoluut niet zo klein kan zijn. Het is ook niet mogelijk om het precieze verschil te bepalen. Je moet namelijk naar een aantal soorten verschillen kijken. De eerste vergelijking was alleen tussen de genen, maar er zit veel meer in het DNA. Je kunt kijken naar missende stukken DNA, extra genen, het aantal chromosomen en de structuur ervan, verbindingen tussen gennetwerken, toevoegingen en verwijderingen, het aantal genkopieën en het aantal genen dat samen tot uitdrukking komt. In dit laatste geval is er bijvoorbeeld 17,4% verschil gevonden in de genen die in de hersenschors tot uitdrukking komen. Elke methode heeft een ander percentage tot gevolg. Dat maakt het heel lastig om met een correct percentage te komen, waarbij het totaalbeeld niet verloren gaat. Wetenschappers weten niet goed waar ze de prioriteit moeten leggen: "Het blijft een imponerende taak" en het is "heel moeilijk" om de belangrijkste verschillen naar voren te halen, zei een van de genetici. Een bepaald stuk DNA dat betekenisloos lijkt, zou heel belangrijk kunnen zijn voor het reguleren van genen. Het commentaar van Cohen luidt: "Vandaag de dag gaan we er gewoon vanuit dat de twee soorten genetisch 99% gelijk zijn. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ... het verschil van 1% niet het hele verhaal was" ... "'vele, vele jaren lang kwam het verschil van 1% ons goed van pas, omdat het ondergewaardeerd was, hoeveel we op elkaar leken' zegt Pascal Gagneux, ... 'Nu is het volkomen duidelijk dat het meer een belemmering is bij het begrijpen, dan een hulp.'" Aan het einde van het artikel haalt Cohen nog Svante Paabo aan die iets zei wat nog onthullender is. Na toegegeven te hebben dat het waarschijnlijk onmogelijk zou zijn om met een enkel percentage te komen, zei hij: "Uiteindelijk is het een politiek en sociaal en cultureel vraagstuk hoe wij onze verschillen zien."