Schepper en Zoon
Archief maart 2007
Filosofie Schepper en Zoon? Feiten Helder Denken Verwijzingen
De meeste artikelen zijn gebaseerd op de newsfeeds van Creation Evolution Headlines, naar eigen inzicht geschikt gemaakt voor het Nederlandse publiek. (Nadruk toegevoegd in alle aanhalingen, tenzij anders aangegeven)

1. De wanhopige zoektocht naar macro-evolutie
2. Apen die met stenen slaan is cultuur?
3. Werkt evolutie ook zonder seks?
4. Alweer een krachtige, ingewikkelde molecuulmotor
5. Evolutie van kaak naar oor?
6. Heeft Mars onder water gestaan?
7. Kan wetenschap bepalen of God gebed verhoort?
8. Enceladus verhit de discussie
9. Muziek maakt je slim
10. Science en fiction, waar ligt de grens?
11. Evolutionaire voorspellingen onderuit
12. Kleinere hoorns dinosaurus beter?
13. Het sprookje van de naakte aap
14. Graf van Jezus gevonden?
15. Een mot in spinnenkleren





[Meer artikelen...]

De wanhopige zoektocht naar macro-evolutie
[CEH 28 maart 2007]

De Intelligent Design beweging zit de Darwinisten op de hielen. Daarom zetten ze alles op alles om te redden wat er te redden valt, zoekend naar overgangsvormen en bewijzen voor evolutie op grote schaal (macro-evolutie). Het Amerikaanse Instituut voor Biologische Wetenschappen (AIBS) hield hier in oktober vorig jaar een symposium over, maar pas deze maand is daarover een verslag verschenen in BioScience.1  Het symposium moest meer duidelijkheid verschaffen over de belangrijkste bewijzen die evolutionisten op dit moment in handen hebben. Er werd veel aandacht besteed aan onder andere de Cambrische Explosie en de bewijzen voor macro-evolutie. In de openingszinnen werd al aangehaald dat "Sommigen in de anti-evolutie gemeenschap beweren dat micro-evolutie voorkomt, maar macro-evolutie niet, omdat ze geloven dat er geen bewijs voor is."  Welnu, wat zijn dan de beste bewijzen die ze hebben? Aangenomen dat verslaggever Oksana Hlodan het goed verwoord heeft, volgt hier de verzameling van topargumenten waarmee de vijf sprekers van het symposium kwamen:

  1. Choanoflagellata, worden beschouwd als de directe voorouders van de (meercellige) sponzen, omdat men veronderstelt dat ze de eerste organismen waren die kolonies vormden. Ze komen voor in het water en schijnen eiwitten te bezitten die 'hogere' diersoorten gebruiken voor celsignalering en onderlinge aantrekkingskracht tussen cellen. "Genen die gedeeld worden door choanoflagellata en dieren waren hoogst waarschijnlijk aanwezig in hun gemeenschappelijke voorouder en kunnen misschien licht werpen op de overgang naar meercelligheid." Nicole King (U of Berkeley) stelde voor dat deze eencellige organismen misschien al voorbereid waren op meercelligheid.
  2. Onderzoek naar ontwikkeling werd als bewijs aangehaald door Nipam Patel (U of Berkeley). Hoe verschillende soorten lichaamsbouw zouden kunnen zijn ontstaan, zoals symmetrie en aantallen segmenten. Hij gaf voorbeelden van fruitvliegjes met vier vleugels en met poten op de plaats waar antennes hadden moeten zitten.
  3. De moleculaire klok zou een verklaring kunnen geven voor de verschijning van meercellige dieren en de plotselinge diversiteit in de Cambrische Explosie. De 'moleculaire klok' is een hypothese die veronderstelt dat de variaties in het erfelijk materiaal van organismen een indicatie zijn van de tijd die nodig is om bepaalde macro-evolutionaire veranderingen te laten plaatsvinden. Jeffrey S. Levinton (State U of New York) stelde voor dat de diversificatie misschien al vele miljoenen jaren voor de Cambrische Explosie plaatsvond.
  4. Uitsterven werd door David Jablonski (U of Chicago) als bewijs aangedragen. Maar hoe kan een verlies van 95% van alle levende wezens (zijn schatting) in vijf belangrijke perioden van uitsterven nu als bewijs gelden voor macro-evolutie? De verklaring: "Massaal uitsterven is belangrijk bij macro-evolutie omdat het de regels van het overleven verandert, door dominante groepen van die tijd te elimineren en aanpassingen toe te staan..." Het veroorzaakt volgens hem een versnelling in het evolutionaire proces.
  5. Walvissen: Phillip Gingerich (U of Michigan) presenteerde een serie fossielen die de veronderstelde evolutie van walvissen liet zien. Hij beschouwde het als "een overgang van land naar zee die voorheen onverklaarbaar geacht werd in evolutiethermen."
  6. Bloemen: Scott Hodges (UC Santa Barbara) redeneerde dat planten met bloemen die nectar bevatten meer variatie vertonen dan planten die ze niet hebben. Zijn verklaring: "Het vinden van deze associatie suggereert dat nectarsporen invloed hebben op het proces van soortvorming of uitsterven."

Hierna werd besproken hoe deze bewijzen in de openbare scholen moesten worden onderwezen. Kathleen Smith (U of North Carolina) vatte het bewijs samen door te zeggen dat de 'genetische gereedschapskist' belangrijk is bij het bestuderen van macro-evolutie. "dezelfde genen worden steeds weer gebruikt, zodat belangrijke evolutionaire veranderingen niet noodzakelijk belangrijke genetische veranderingen nodig hebben. Er is complexiteit in het tempo en de modus van evolutie. Er zitten veel verschillende patronen in micro-evolutionaire gebeurtenissen. Micro-evolutie en macro-evolutie zijn voortdurende processen.
Laten we nog een voorbeeld aanhalen van Live Science: "Wat is er zo bijzonder aan Darwins vinken?" Het artikel bevat een samenvatting van de geschiedenis van Darwin en zijn vinken, met het interessante detail dat Darwin tijdens het verblijf op de GalŠpagos eilanden weinig aandacht schonk aan de herkomst van de vinken en pas jaren later het gebrek aan gegevens probeerde goed te maken door wat notities te lenen van Robert FitzRoy2, de kapitein van de Beagle (het schip waarop Darwin meevoer). De uitleg aan het einde van het artikel, over waar Darwins vinken in het evolutieverhaal passen, is opmerkelijk: "In de afgelopen decennia hebben biologen Peter en Rosemary Grant van Princeton University vinkenpopulaties bestudeerd en aangetoond dat de gemiddelde grootte van de snavels van opeenvolgende generaties veranderden om zich aan te passen aan nieuwe voedselbronnen op Daphne Major, een GalŠpagos eiland." Eigenlijk veranderden de snavels maar een klein beetje en ook weer terug in hun oude vorm, afhankelijk van het beschikbare voedsel. Er was geen trend te bespeuren voor de langere termijn.


1Oksana Hlodan, "Macroevolution: Evolution Above the Species Level," BioScience, Volume 57, Nummer 3, maart 2007, pag. 222-225(4).
2FitzRoy was een christen die Darwins evolutiegedachten afwees en het zeer betreurde dat hij deel had gehad aan de geloofsafval van Darwin.

Dat is het dus? Meer niet? De voorbeelden van bloemen en walvissen gaan over variatie binnen de soort. De rest is allemaal speculatie. Planten kunnen heel veel verschillende vormen aannemen, dat zullen creationisten niet ontkennen, maar er zijn beperkingen. Hoe worden de grenzen van de soorten overschreden? Daar gaat het om. Walvisevolutie is al vele malen weerlegd door ID-groepen en creationisten: het Discovery Institute, op TrueOrigin (1) en True Origin (2), door Answers in Genesis, Creation Ministries International, Creation Research Society, ICR, en vele anderen. Het AIBS en andere verspreiders van Darwin propaganda, doen net of dit soort kritiek niet bestaat. Het zou goed zijn als wetenschappers eerst eens de beschikbare literatuur doorzoeken voordat ze met hun stellingen komen. Maar dat gebeurt zelden. Ze presenteren hun vooringenomen kant van het verhaal alsof niemand er ooit problemen mee gehad heeft.
De rest van de zogenaamde bewijzen voor macro-evolutie bestaan allemaal uit suggesties van wat er allemaal zou kunnen worden verklaard als er maar wat meer onderzoekswerk gedaan zou worden (en wat meer geld beschikbaar was). Dit alles met niet meer dan een sprankje hoop dat toekomstige ontdekkingen misschien "licht werpen" op de grote vraag: hoe toch al die verschillende soorten plotseling in het fossielenverhaal verschenen. Zulk soort excuses werpen geen licht; ze proberen de krachtige lichtbundel te doven die 'intelligent ontwerp' heet.
Het meelijwekkende artikel van LiveScience over Darwins vinken maakt de zaak ook niet veel beter. Ook hier wordt alle kritiek gemakshalve vergeten. Jonathan Wells schreef er een heel hoofdstuk over in zijn Icons of Evolution. Dit boek bevat overigens ook een hoofdstuk over fruitvliegjes met vier vleugels. Dr. Patel had kunnen weten dat deze zeldzame mutanten geen schijn van kans hebben om in het wild te overleven. Ze zijn dus niet relevant voor de evolutietheorie. Deze mensen hebben zeker niet gehoord dat Peter en Rosemary Grant in dertig jaar onderzoek niet meer dan een fractie van een millimeter verschil in vinkensnavels konden waarnemen. En dat die kleine variaties weer omgekeerd werden toen het klimaat veranderde. Toch wordt dit nog steeds aangedragen als iets bijzonders, omdat het een aanwijzing zou zijn voor macro-evolutie. Zulke kleine variaties binnen een vinkensoort zijn toch geen bewijs? Creationisten zouden er geen problemen mee hebben als blijkt dat alle vinkensoorten afstammen van ťťn vinkenpaartje. Het is en blijft een vogeltje wat wij toevallig 'vink' genoemd hebben.
Kortom, mensen die het Darwinisme kritisch bekijken kunnen gerust zijn. Darwins discipelen hebben nog steeds geen bewijs. Hoelang het nog duurt voordat het Darwinisme helemaal instort kunnen we alleen maar raden. Misschien kunnen we het einde bespoedigen door ons ervoor in te spannen dat de leugens en halve waarheden van de evolutiemythe uit de schoolboeken geschrapt wordt, zodat kinderen niet al van jongs af aan geÔndoctrineerd worden met deze filosofie. Het symposium was er duidelijk op gericht om de ontstaansfilosofie met meer overtuiging op de scholen te presenteren. Wetenschap is de zoektocht naar de waarheid, de dingen die het weten waard zijn. Moeten dan niet alle bewijzen op tafel? Moeten niet alle mogelijkheden eerlijk bekeken worden? Moeten de kinderen van deze generatie niet de kans krijgen om zelf de feiten op een rijtje te zetten en hun eigen keuzes te maken?


[Meer artikelen...]

Apen die met stenen slaan is cultuur?
[CEH 23 maart 2007]

De respectabele Universiteit van Cambridge kwam met het volgende persbericht:

Nieuw bewijs voor "menselijke" cultuur onder primaten
23 maart 2007
Onderzoek doet vermoeden dat het met stenen slaan van Zuid Amerikaanse apen een sociaal aangeleerde vaardigheid is

Nieuwe bewijzen die doen vermoeden dat apen op dezelfde manier als mensen vaardigheden van elkaar kunnen leren, zijn ontdekt door een onderzoeker van de universiteit van Cambridge.
    Dr Antonio Moura, een Braziliaanse onderzoeker van de afdeling Biologische Antropologie, heeft aanwijzingen gevonden dat Kapucijner aapjes in BraziliŽ met stenen slaan als een soort signaal om eventuele roofdieren op een afstand te houden.
    Hoewel het nog niet helemaal vaststaat, voegt zijn onderzoek toe aan een steeds groter wordende hoeveelheid bewijzen die doen vermoeden dat andere soorten iets hebben wat de menselijke cultuur benadert.
Aan het einde van het artikel wordt nog de hoop uitgedrukt dat, wanneer er meer bewijzen opduiken, deze ontdekking meer inzicht zal verschaffen over de ontwikkeling van menselijk gedrag...

De diepten waartoe de dogmatische Darwinisten bereid zijn af te dalen benadert soms een onbeschrijflijke mate van waanzin. Een aap slaat met een steen en we noemen het de eerste fase van een culturele ontwikkeling... nog even en ze evenaren Shakespeare. Van aanleren van trucjes naar het vestigen van een cultuur is een waanzinnig grote stap. Hier zouden conferenciers zich eens wat meer in moeten verdiepen; evolutionistische publicaties zijn een goudmijn voor de echte grappentapper. Hoe is het mogelijk dat ze dit soort onzin kunnen publiceren? Letten journalisten dan niet op? Zijn ze in het geval van de wetenschap ineens al hun objectiviteit kwijt, dat ze zomaar alles herkauwen wat ze door academische paplepel wordt ingegoten? We hebben een nieuwe generatie van journalisten nodig die niet zomaar alles papegaaien wat ze door de wetenschappelijke elite wordt voorgeschoteld, maar kritische vragen stellen als: "Hoe weet u dat? Is het niet een beetje raar dat apen die met stenen slaan iets te maken zouden hebben met de ontwikkeling van de menselijke cultuur? Wat heeft u te zeggen tegen de meerderheid van de mensen die het niet eens zijn met uw gedachtegang? Is het niet een beetje roekeloos om een eenvoudige handeling als deze in verband te brengen met de menselijke cultuur? En hoe zit het dan met papegaaien en honden, hebben die niet een veel uitgebreider assortiment signaleringen dan Kapucijner aapjes? U zou toch niet willen beweren dat de menselijke cultuur is voortgekomen uit die van honden en papegaaien, wel? Kun je dit soort redenering niet ook toepassen om te beweren dat architectuur is geŽvolueerd uit de vermogens van bevers om dammen te bouwen? Wat maakt het slaan met stenen nou zo bijzonder in het dierenrijk? Hoe kan uw hypothese getest worden? Hoe kan het gefalsifieerd worden? Heeft u deze verklaring met uw collega wetenschappers doorgesproken? Zijn zij het met uw conclusies eens? Waar is die steeds groter wordende hoeveelheid bewijzen waar u over spreekt? Hoe weten wij dat dit niet meer is dan speculatie? Heeft u ook de steeds groter wordende hoeveelheid bewijzen gezien dat het Darwinisme op zijn retour is? En waarom verspilt u uw tijd aan dit soort speculaties, in plaats van het bedrijven van het soort van wetenschap waar de mensheid beter van wordt?"
Dit is het soort vragen waarvoor iemand die een politicus interviewt niet zal terugschrikken. Reporters, doe jullie huiswerk voordat je een Darwinist interviewt. En breng dan gelijk een lachzak, feestmuts en wat confetti mee, want het wordt een echt journalistiek feestje. Veel plezier!


[Meer artikelen...]

Werkt evolutie ook zonder seks?
[NRC.nl 22 maart 2007]

Een vette kop kondigt aan dat evolutie ook zonder seks werkt. Pardon? Ik dacht dat volgens het evolutieverhaal het hele avontuur juist zonder seks begonnen is. Of je moet het spontaan bij elkaar komen van chemische elementen, in een door de bliksem getroffen oersoepje, seks noemen. Maar laten we eens kijken wat ze beweren: "Seks is niet nodig voor de vorming van soorten. Dat concluderen Britse en Italiaanse biologen deze week in het vakblad PLOS Biology, na uitgebreid onderzoek aan de familiestructuur van de zogeheten bdelloÔde rotiferen (de 'b' wordt niet uitgesproken, red), microscopisch kleine raderdiertjes die leven in meren, poeltjes en op mossen. Deze diergroep is een fenomeen, want zij doet misschien al 100 miljoen jaar niet meer aan seks. De populaties bestaan geheel uit vrouwtjes, die zich klonaal voortplanten. Toch bestaan er wereldwijd bijna 400 soorten. Hoe die zijn ontstaan en kunnen overleven is een wetenschappelijk raadsel. De vooraanstaande Britse evolutiebioloog John Maynard Smith noemde de bdelloÔde raderdiertjes daarom ooit 'evolutionaire schandalen' omdat ze spotten met de theorie." Combinaties van ongunstige mutaties zouden dit soort beestjes geen kans geven om te overleven. Door de seksuele voortplanting worden genen van man en vrouw gesplitst en weer gecombineerd waarbij er een selectie plaatsvindt die de meeste ongunstige combinaties uitfiltert. "Evolutionaire aanpassing kan op die manier snel verlopen," aldus het artikel. Wat er precies bedoeld wordt met die 'evolutionaire aanpassing' wordt niet uitgelegd. In het oorspronkelijke artikel van Liza Gross in PLoS1, wat ook een smeuÔg plaatje heeft van een paar variaties met hun kaken, wordt nog gezegd dat de manier waarop deze beestjes zich voortplanten algemeen geschouwd werd als "evolutionaire zelfmoord". Toch schijnen ze zich aardig goed te kunnen aanpassen. Net zo goed als "soorten die wel aan seks doen. Daarmee is het schandaal van Maynard Smith nog pregnanter geworden." Zo eindigt het artikel, maar daarmee is het verhaal natuurlijk nog niet afgelopen. De oorspronkelijke publicatie gaat nog verder in op een mogelijk gemeenschappelijke voorouder. Veel verder dan variaties in de vorm van de kaak komen ze echter niet. Wie was de voorouder van deze raderdiertjes? Voor zover de wetenschap dat kan bepalen: een raderdiertje.


1 Fontaneto D, Herniou EA, Boschetti C, Caprioli M, Melone G, et al. (2007)Independently evolving species in asexual bdelloid rotifers. doi:10.1371/journal. pbio.0050087

Tussen al dat jargon van die doorwinterde evolutionisten is het soms lastig om de larie te detecteren. In dit geval zit het in de term 'variatie'; ook wel eens misleidend 'micro-evolutie' genoemd. Vanuit een creationistisch standpunt is er niets tegen variaties binnen een soort. God heeft de oorspronkelijke soorten zo gemaakt dat er een bijna eindeloze reeks variaties mogelijk is; binnen de soort. Evolutionisten willen meestal graag een discussie beginnen over wat nu precies die oorspronkelijke soort was, maar daarmee creŽer je een rookgordijn, wat de werkelijke vraag verbloemt: waar komen al die verschillende soorten vandaan? Het enige dat kan worden aangetoond is dat er veel variatie mogelijk is binnen verschillende soorten bloemen, bomen, paarden, honden, kippen, muizen, dinosauriŽrs, olifanten, mensen, ... en raderdiertjes. De evolutietheorie moet verklaren waar vlinders, vleermuizen, vliegen en vlooien vandaan komen; en hoe totaal nieuwe, complexe, samenwerkende organen zoals het visuele systeem en het gehoorsysteem kunnen ontstaan, om er maar een paar te noemen. Beweren dat die, en vele andere prachtig ontworpen systemen, zomaar zijn ontstaan is geen wetenschappelijke conclusie, maar een filosofische stelling; of, zoals ik wel vaker zeg: 'science fiction'.


[Meer artikelen...]

Alweer een krachtige, ingewikkelde molecuulmotor
[CEH 20 maart 2007]

Het DNA is een extreem lang molecuul dat wordt ingepakt in een hele kleine ruimte, door speciaal daarvoor bestemde moleculaire machientjes. Na de menselijke celdeling worden de moleculen strak opgewonden tot klosjes, die op hun buurt weer worden opgekruld in lussen. Deze klosjes en lussen vormen samen een chromosoom wat we onder een microscoop in de celkern kunnen zien.
    In Bacillus subtilis bacteriophage Phi-29 wordt het DNA na de celdeling door een unieke machine ingepakt in een holle schil. Hoe deze machine werkt was het doel van een onderzoek door een team van wetenschappers. Er waren al verschillende theorieŽn die het DNA erin lieten draaien of duwen, maar het onderzoek toonde aan dat er geen rotatie plaatsvindt. Het DNA wordt door een ring van moleculen naar binnen getrokken. De ring rekt uit en krimpt weer in, zoiets als wat je mond doet wanneer je een sliert spaghetti naar binnenwerkt met je handen op je rug. Een beschrijving van het project is online gepubliceerd in de Public Library of Science.1   In het artikel wordt het proces ook vergeleken met het proberen om tandpasta terug te stoppen in de tube.


1Hoff M (2007) Does Bacteriophage Phi-29 Pack Its DNA with a Twist? PLoS Biol 5(3): e91 Public Library of Science,  20 february 2007 online gepubliceerd; doi:10.1371/journal.pbio.0050091.

Alweer zo'n verbazingwekkende machine in een cel; een robot aan de lopende band, met als enige taak het DNA in te pakken. Ringen van moleculen trekken het DNA in een opslagcontainer, waar het veilig bewaard wordt. De auteur van het artikel beschrijft de machine als "een complexe en krachtige moleculaire motor." Misschien kunnen evolutionisten verklaren hoe de cel zichzelf kon redden voordat deze complexe machine per ongeluk ten tonele verscheen om de slordige kluwen DNA, die de cel begon te storen bij zijn werkzaamheden, eens netjes op te bergen. De auteur doet geen suggesties; evolutie wordt niet genoemd in het artikel.


[Meer artikelen...]

Evolutie van kaak naar oor?
[CEH 19 maart 2007]

Hoe kan een wetenschapper aantonen dat evolutie van een bepaald onderdeel van een lichaam heeft plaatsgevonden? Chinese wetenschappers publiceerden afgelopen week in Nature.1 hun poging om de evolutie van het oor in zoogdieren te verklaren, door een 'missing link' te presenteren. Ze ontdekten een fossiel 'primitief' zoogdier waarvan zij beweerden dat het een gat dicht in de evolutie van het middenoor.
    Luo et al beschreven een nieuw soort zoogdier, Yanoconodon, dat ze vonden in de fossielrijke provincie Liaoning in China en wat volgens hen een overgangsvorm moest zijn. Naast een aantal vergelijkingen met andere zoogdieren betreffende de bouw van het skelet, ging de publicatie hoofdzakelijk over de ontwikkeling van de botjes in het middenoor. Ze deden hun uiterste best om te verklaren hoe uit de botjes aan de achterkant van de kaak zeer geleidelijk de hamer, het aambeeld en de stijgbeugel ontstonden. Volgens het evolutieverhaal zouden zoogdieren uit reptielen zijn ontstaan, waarbij deze botjes nog aan de kaak vastzitten. Gedurende de lange tijdperken die de evolutiefilosofie nodig heeft, zouden deze botjes langzaam los zijn gekomen van de kaak. Het voordeel zou zijn geweest dat de botjes zich dan vrijer konden bewegen, zodat ze zich helemaal aan de taak van het horen konden wijden. De onderzoekers konden bij Yanoconodon onderdelen vinden die ze hamer en aambeeld noemden, maar een stijgbeugel vonden ze niet. De botjes zouden nog niet helemaal losgekomen zijn van de kaak, wat een aanwijzing zou zijn dat het om een tussenvorm gaat. Volgens de auteurs ontstond het specifieke gehoorsysteem van zoogdieren in twee takken onafhankelijk van elkaar.


1Zhe-Xi Luo, Peiji Chen, Gang Li en Meng Chen, "A new eutriconodont mammal and evolutionary development in early mammals," Nature 446, 288-293 (15 maart 2007) | doi:10.1038/nature05627.

Een van de meest voor de hand liggende problemen met dit voorbeeld is dat er in de zogenaamde evolutionaire geschiedenis meerdere soorten dieren zijn met een complex gehoorsysteem. Evolutionisten noemen dit 'convergente evolutie'; dat houdt in dat eenzelfde structuur op meerder plaatsen onafhankelijk ontstond. Een ingewikkeld oor komt ook al voor bij dieren die volgens dezelfde theorie ouder zouden zijn. Komt Yanoconodon dan niet een beetje te laat om nog een overgangsfossiel te zijn? Blijkbaar niet als je er vanuit gaat dat zoiets ingewikkelds als het gehoorsysteem meerdere malen spontaan kan vormen. Een ander probleem met dit soort redenaties is dat je niet zomaar kunt aannemen dat de ene structuur uit de andere voortkomt. Je kunt alle skeletten van honden die we nu kennen op een rijtje zetten en daar miljoenen jaren van ontwikkeling in zien. We weten echter dat al die hondenrassen in korte tijd door ons gefokt zijn. Wat zou een evolutionist zeggen als hij de skeletten van een Deense Dog en een Chihuahua in een laag zou vinden die verondersteld wordt miljoenen jaren oud te zijn. Zou hij de twee met elkaar in verband brengen? Hoogst onwaarschijnlijk. En stel je dan eens voor dat al die verschillende honden begraven zouden zijn in meerdere lagen. We kunnen alleen maar raden op welke manier een paleontoloog deze vondsten aan elkaar zou verbinden, als hij dat al zou doen. Misschien zou hij wel concluderen dat de Chihuahua een verre evolutionaire voorouder was van de Deense Dog. In werkelijkheid zijn beide onder begeleiding van bewuste, intelligente selectie voortgekomen uit dezelfde voorouder. Het op een rijtje zetten van verschillende skeletten omdat 'ze uit elkaar lijken te zijn ontstaan' is pure fantasie. Je kunt niet zeker weten of die botjes van beesten waren die kindjes kregen waar een net iets beter gehoororgaan in zat; dat is geen historisch feit. Het enige wat we van dit fossiel weten is dat het een beest was wat wie weet wanneer, wie weet waar geleefd heeft; dat het wie weet waarom door wie weet wat om het leven gekomen is (vul zelf maar in...)
    Het hele 'missing link' concept is misleidend, want het neemt al bij voorbaat aan dat er een lineaire ontwikkeling is van eenvoudig naar complex. De zogenaamde 'missing links' die aangedragen worden passen alleen maar in het verhaal als je in het verhaal gelooft. Ze bewijzen op zichzelf niets, want elke 'tussenvorm' kan net zo goed een variatie zijn op een door God geschapen basisvorm. De fossielen die achtereenvolgens gevonden worden in de lagen die steeds jonger zouden zijn, volgen ook lang niet altijd het verwachtte patroon van 'eenvoudig' naar 'complex'. Vaak worden complexere vormen juist in 'oudere' lagen gevonden. Sterker nog: bijna alle basisvormen worden in het zogenaamde Cambrium gevonden en 'voor' het Cambrium vindt men vrijwel alleen maar eencellige organismen. Hoe verklaar je een ontwikkeling van eenvoudig naar ingewikkeld, als het 'begin' meer op struikgewas met allemaal verschillende stammetjes lijkt dan op een boom met ťťn stam, waaruit alles voortgekomen is?
    De beste manier om feiten te interpreteren is door logische conclusies te trekken. Wat is de meest voor de hand liggende conclusie wanneer je een complex werkend mechanisme als een oor ziet, zonder een duidelijk aanwijsbare voorgeschiedenis? Je denkt aan ontwerp. Iemand heeft dat zo verzonnen. Dat is de meest logische conclusie. Dat het per ongeluk op die manier in elkaar gevallen is, kan zeker als een zeer onwaarschijnlijke hypothese worden gezien. Mensen die nog niet verblind, of bevooroordeeld zijn door Darwinistische indoctrinatie, zullen zeker kiezen voor de ontwerphypothese.


[Meer artikelen...]

Heeft Mars onder water gestaan?
[CEH 18 maart 2007]

Er zit genoeg ijs onder de zuidpoolkap van Mars om het oppervlak van de planeet te bedekken met een 11 meter dikke laag water, volgens het Jet Propulsion Laboratory. Beelden van het MARSIS radarinstrumentarium aan boord van de ESa-NASA Mars Express laten zien dat de ijskap op sommige plaatsen wel 3,5 kilometer dik is. Volgens een verslag van National Geographic News zijn er mogelijk zelfs sporen van inslagkraters gedetecteerd onder de ijskap. Als dat zo is, zou dat betekenen dat het ijs ooit in vloeibare toestand verdeeld is geweest over de planeet. Het artikel vermeldt ook de veronderstelling dat deze grote hoeveelheid water slechts een fractie is van het H2O wat de rode planeet ooit bedekt heeft, maar wat nu onder de oppervlakte of in de ruimte verdwenen is.
Nu we het toch over water hebben; er is een nieuwe bron gevonden op onze eigen thuisplaneet. In een persbericht van de Washington State Universiteit in St. Louis van vorige maand, leidde men uit seismisch onderzoek af dat er diep onder de aardkorst van AziŽ een waterreservoir ter grootte van de Noordelijke IJszee zit.

Mars kan nooit een totale overstroming gehad hebben. Waar kwam dat water vandaan? Waar is het naar toe gegaan? Dit soort argumenten zijn ook vaak tegen de Bijbelse zondvloed ingebracht. Mars is nu een droge woestenij en vloeibaar water zou nooit standhouden op het oppervlak van de planeet. Maar dat houdt geologen niet tegen om toch naarstig te zoeken naar water op onze rode buurman. Ze blijven het maar hebben over vloeibaar water op mars, in de hoop dat er toch ergens in het magische elixer een keer ťťncellige marsmannetjes zouden kunnen zijn ontstaan. Best, maar waarom zou er dan niet ooit een wereldwijde overstroming geweest kunnen zijn op Aarde? Waarom neemt men dat dan niet serieus? Het antwoord is dat seculiere geologie de Bijbel al lang geleden afgeschreven heeft als een betrouwbare bron van informatie over de geschiedenis van onze planeet. De seculiere geologie van Hutton en Lyell was veel meer een emotionele, theologische reactie die zich richtte tegen een Bijbelse geologie, dan een conclusie uit de beschikbare feiten. Schepping en zondvloed werden in hun tijd niet echt ter discussie gesteld, totdat mensen in de zogenaamde 'Verlichting' zich genoodzaakt voelden om God uit de geschiedenis te schrappen. Ze wilden een wereld "zonder aanwijzing van een begin, zonder vooruitzicht op een einde" (Hutton) die langzaam en geleidelijk door natuurlijke processen gevormd was. Dit was een voorkeur, een geloof wat de manier waarop ze naar de wereld keken kleurde. Het uniformitarisme werd rond 1830 dominant in Engeland, hoofdzakelijk door toedoen van Charles Lyell (eigenlijk een jurist). Maar dat was voordat wetenschappers in de twintigste eeuw besloten dat Lyell het bij het verkeerde eind had en dat hij zijn gegevens verkeerd interpreteerde. Nu is het catastrofisme (het tegenovergestelde van het uniformitarisme) weer terug van weggeweest (zie deze engelse artikelen: 25-10-2006 en 22-5-2003)
    Frank Sherwin van ICR zegt dat wij onze planeet eigenlijk geen Aarde zouden moeten noemen maar Water, omdat het oppervlak voor 70% uit water bestaat. Nu blijkt er ook nog een grote hoeveelheid water onder AziŽ te zitten. Maar dan moeten we wel wat uitdrukkingen aanpassen: "hemel en water bewegen", "er is meer tussen hemel en water" en "dat heeft heel wat voeten in het water". Het is in ieder geval overduidelijk dat er meer dan genoeg water op Water is voor een zondvloed. In kilometers diepe troggen en onder de aardkorst, waar volgens de Bijbel het water uitspoot, toen de fonteinen van de grote diepte openbraken. Als die troggen er niet zouden zijn en de bergen ook nog eens minder hoog zouden zijn, kan de aarde (sorry, Water) makkelijk helemaal onder water komen te staan. Er zijn zondvloedmodellen gepresenteerd waarin het vormen van bergen en dalen terugkerend thema is, zoals de modellen van Walter Brown en John Baumgardner et al. (Zie ook de zondvloed.) En nu hebben we een nog beter beeld van waar al dat water van de zondvloed heen gegaan zou kunnen zijn.


[Meer artikelen...]

Kan wetenschap bepalen of God gebed verhoort?
[CEH 16 maart 2007]

Een onderzoeksteam uit Arizona heeft aanwijzingen gevonden voor de theorie dat voorbede werkt, aldus EurekAlert. David R. Hodge deed 17 studies naar voorbede, inclusief sommigen waar geen effect gemeten werd. Zijn uiteindelijke conclusie spreekt een eerdere studie van Harvard (2006 door Benson) tegen, dat gebed geen invloed heeft op de gezondheid van de patiŽnt. Hij kon niet met zekerheid zeggen of gebed alleen voldoende is als behandeling.

Hoe goedbedoeld deze studies ook zijn, er kleven een aantal bezwaren aan zo'n benadering. Dit is niet het soort fenomeen dat kan worden gereduceerd tot iets dat door wetenschappelijke experimenten kan worden verklaard. Het is bijvoorbeeld ondoenlijk om de volledige complexiteit van de 'onderzoeksobjecten' (degene die bidt en degene waarvoor gebeden wordt) volledig te doorgronden. In Jacobus 5:16 staat weliswaar dat het gebed van een rechtvaardige veel effect heeft, maar je kunt niet meten hoe hoog de mate van integriteit is van de bidder, nog de mate waarin degene waarvoor gebeden wordt in staat is om Gods zegen te ontvangen of te willen ontvangen. Kan de hoeveelheid oprechtheid in een persoon gemeten worden? En als er nou volhardend gebed nodig is; dat komt ook meerder malen in de Bijbel voor. Daar komt nog bij dat je God niet in een wetenschappelijk doosje kunt stoppen. Zijn wegen zijn niet onze wegen (Jesaja 55:8). Hij werkt door middel van intelligent ontwerp en niet (alleen) door natuurwetten. Proberen om Gods wegen te doorgronden met behulp van de wetenschap is net zoiets als proberen een kip met een ei te vermenigvuldigen en daar de wortel uit te trekken. Intelligente wezens kunnen kiezen om tegen de verwachtingen in te gaan. God is niet verplicht om te reageren, alsof Hij een machine is met knopjes en lampjes en een beeldscherm. Hij kijkt over de huidige crisis heen en doet dingen zoals Hij het wil. En dat wil ook weer niet zeggen dat het geen zin heeft om te bidden, want God wil juist wel graag dat we Hem dingen vragen. Hij behoudt echter altijd het recht om "ja" of "nee" te zeggen. Zelfs rechtvaardige mensen als Mozes, Job en Petrus baden wel eens tegen een 'koperen hemel'.
    Beantwoordt God gebeden? Miljoenen weten uit ervaring dat God Zijn beloften nakomt en soms machtige en voor ons menselijke verstand onbegrijpelijke dingen doet, maar de wetenschap heeft geen methode om zulke dingen te onderzoeken.
    Addendum, 30 maart 2007:
Zijn er dan wel gedocumenteerde medische wonderen, of niet? Beoordeel het zelf, maar oordeel niet te snel. De wetenschap kan misschien niet bepalen of God het gedaan heeft, maar er is wel heel veel indirect bewijs. En hoe meer je daarvan hebt, hoe zekerder je zaak wordt.


[Meer artikelen...]

Enceladus verhit de discussie
[CEH 13 maart 2007]

Enceladus, een maan van Saturnus, is al een poosje een bron van heftige discussies. Deze maan is op het eerste gezicht al bijzonder omdat hij bijna al het zonlicht weerkaatst (hij heeft een albedo van meer dan 0,9 - het grootste weerkaatsingsvermogen van ons zonnestelsel). In 2005 werd met behulp van de Cassini ruimtesonde ontdekt dat de maan een soort geisers heeft die waterdamp uitspuwen tot een hoogte van bijna 500 kilometer. Maar hoe kan een kleine ijsklomp als Enceladus, waarvan wordt aangenomen dat hij 4,5 miljard jaar oud is, nu nog warm zijn en geisers produceren? In een publicatie in Icarus1 wordt toegegeven dat het een groter probleem is dan gedacht. Er zou een enorme hitte uit de diepte voor nodig zijn om het proces gaande te houden. De aanwezigheid van stikstof in de fontein, waarvan men veronderstelt dat het afkomstig is van de ontbinding van ammonia, leidt tot een geschatte temperatuur van 230 tot 560įC in het inwendige van de maan: een "hele hete omgeving" voor ongewone chemische reacties en explosieve effecten. In het artikel vragen de schrijvers zich af hoe zo'n hoge temperatuur in Enceladus mogelijk is; en dat er "nog steeds" geologische activiteit is. Waar de hitte vandaan komt is een "enorme uitdaging voor theoretische modellen van de temperatuurgeschiedenis van de maan." Ze opperden een paar mogelijkheden: dat de opwarming efficiŽnter is dan gedacht, of dat er in de kern een langdurige radioactieve reactie aan de gang is. Ze verklaarden echter niet hoe lang dit dan zou kunnen doorgaan, of waarom het niet bij andere manen gebeurt die op Enceladus lijken, zoals Mimas. Aan het einde van het artikel speculeerden ze nog even kort over hoe de warmte in de maan een "rijke, warme, waterige, organische 'soep' onder de oppervlakte" zou kunnen brouwen, die misschien zelfs aminozuren (de basis bouwstenen van het leven) zou bevatten; puur hypothetisch natuurlijk. De ingrediŽnten worden wellicht bekend als Cassini er in slaagt om volgend jaar (12 maart 2008) door een fontein te vliegen. Hoewel de auteurs het L-woord (leven) niet noemden, werd de mogelijkheid wel geopperd door populaire nieuwsmedia als BBC News en Space.com.


1Matson, Castillo, Lunine en Johnson, "Enceladus' plume: Compositional evidence for a hot interior," Icarus, Volume 187, Issue 2, april 2007, pagina's 569573, doi:10.1016/j.icarus.2006.10.016.

De evolutiegedachte zit er zo diep in, dat de eerste de beste denkbeeldige warme soep gelijk een associatie van vroeg leven wekt. Wetenschappers en journalisten zouden er beter aan doen om eens te zien welke consequenties deze ontdekking heeft. Waar gaat het nou eigenlijk echt om? Als Enceladus een jonge maan blijkt te zijn, dan is ons zonnestelsel misschien ook wel jong. De onderzoekers geven toe dat de bekende hittebronnen samen en afzonderlijk niet voldoende zijn om de hitte in de maan te verklaren, maar toch zijn de geisers er en bespuiten ze met hun ijsfonteinen de naburige manen. Als dit het enige probleem was bij het bepalen van de ouderdom van ons zonnestelsel dan was er misschien nog een oplossing te bedenken. Maar we hebben het oppervlak en de atmosfeer van Titan (CEH 4 mei 2006, CEH 9 juni 2005, CEH 18 oktober 2006, CEH 14 september 2006), de ringen van Saturnus (CEH 6 september 2005), Io's vulkanen, het oppervlak van Venus, onze maan (CEH 9 november 2006), kometen (CEH 10 juni 2006) en nog veel meer in ons zonnestelsel wat een hoge ouderdom onwaarschijnlijk maakt. Dateringsmethoden hier op aarde hebben zo hun eigen problemen (bijvoorbeeld: CEH 8 augustus 2006, CEH 8 mei 2006). De geisers kunnen maar kort bestaan en het oppervlak van Enceladus is jong. Waarom zouden we niet accepteren dat de hele maan jong is? Als Darwin niet zoveel tijd nodig had, zou het voor niemand een probleem zijn. Deze "enorme uitdaging" zal toch moeten worden aangegaan en de consequenties moeten onder ogen worden gezien.


[Meer artikelen...]

Muziek maakt je slim
[CEH 12 maart 2007]

Een muzikale training in de kinderjaren kan helpen bij het ontwikkelen van taalkundige vaardigheden, volgens een nieuwsbericht op EurekAlert. Wetenschappers aan de Northwestern University ontdekten dat Engels sprekende volwassenen die een muzikale training gehad hebben, beter in staat zijn om de intonaties van het Chinees te volgen dan mensen die zo'n opleiding niet hebben gehad.
    Het onderzoek sprak een evolutionaire aanname over de hersenstam tegen. "Vanuit een evolutionair standpunt gezien een oude structuur, werd de hersenstam geacht slechts een passieve rol te spelen in het verwerken van geluid," stelt men in het artikel. "Wij hebben ontdekt dat iemand door het spelen van muziek -- een actie waarvan werd gedacht dat het een functie was van de neocortex -- mogelijk zelfs de hersenstam aan het stemmen is," zei Nina Kraus, een van de onderzoekers die hun resultaten publiceerden in Nature Neuroscience. "Dit doet vermoeden dat het verband tussen de hersenstam en de neocortex dynamisch en wederkerig is. Het vertelt ons ook dat ons basis zintuiglijke systeem vormbaarder is dan we voorheen dachten."

Doe je hersenen een lol en leer van goede muziek te houden. Voed je kinderen op met een waardering van intelligente muziek en niet die vulgaire kakofonische herhalingen in onverdraaglijk hoge decibellen.
Viel het je ook op dat er weer een evolutionaire voorspelling de mist in ging? (zie dit artikel)


[Meer artikelen...]

Science en fiction, waar ligt de grens?
[CEH 9 maart 2007]

Wat is nog wetenschap en waar begint de fictie? Je zou denken dat net-doen-alsof iets is voor kinderen en wetenschap voor volwassenen. Sommige recente evolutieverhalen lijken echter zonder problemen de grens tussen verbeelding en testbare wetenschappelijke hypothesen te kunnen overschrijden. Kijk maar eens:

  1. Darwin in cyberspace: Als het in een computersimulatie gebeurt is het dan wel evolutie? National Geographic liet een nieuw computerspel zien wat spelers in staat stelt om een willekeurig schepsel te maken wat ze tegen elkaar kunnen inzetten in een survival-of-the-fittest competitie. De beschrijving maakt geen onderscheid tussen wat er in het spel gebeurt en wat er in werkelijkheid zou gebeuren. De woorden 'evolutie' en 'natuurlijke selectie' worden in het artikel in beide contexten gebruikt. Iemand noemde dit "natuurlijke selectie op zijn best". Maar als natuurlijke selectie plaatsvindt in software die ontworpen is door programmeurs, is het dan nog wel natuurlijk?
  2. Ontworpen evolutie: Science magazine vermeldde deze week dat ontwerpers een salamander-achtige robot hadden laten "evolueren" die naar het land kon zwemmen en op het droge klimmen.1,2 Dat is een knap staaltje, maar is het evolutie? Ook dit artikel maakte geen onderscheid tussen het natuurlijke en het kunstmatige. Het impliceerde dat de robot dezelfde stappen neemt die organismen in het verleden genomen zouden hebben. Frank Fish (West Chester U, PA) vond het experiment een prachtige "fusie van biologie en robotica", en dat "robots gebruikt kunnen worden als surrogaat voor levende en fossiele systemen" bij het testen van evolutionaire hypothesen. Hij legde niet uit in welke opzichten deze door mensen gemaakte robot, die geen DNA heeft en zichzelf niet voort kan planten, vergeleken kan worden met biologische organismen.
        In Live Science schrijft Jeanna Brynner dat "studies van de robot laten zien dat onze visachtige voorouders waarschijnlijk hun primitieve hersens gebruikten om de evolutionaire sprong van water naar vaste grond te maken." Hebben de vissenhersenen hun eigen intelligentie gebruikt om een opwaartse evolutie te bewerkstelligen? In Science Digest staat ook een dergelijke opmerking: "Dit viervoetige gele schepsel openbaart een heleboel over de evolutie van de bewegingen van gewervelden... Het laat ook duidelijk zien dat robots gebruikt kunnen worden om biologische concepten te testen en te verifiŽren, en dat de natuur zichzelf heel vaak ideale oplossingen aanbiedt voor ontwerpen in robotica." Is dit niet duidelijk een personificatie van de natuur, alsof zij haar eigen ontwerper is?
  3. Wat nu als...?: Je proberen voor te stellen hoe dingen gegaan zouden zijn als alles anders was begonnen, werpt in het dagelijks leven niet veel vruchten af. Je kunt beter leven in het hier en nu en er het beste van maken. Maar als je een spelletje 'wat als...' gaat spelen met een verhaal dat op zichzelf al niet betrouwbaar meer is, wat dan? Dat gebeurt in het artikel van BBC News, waarin het volgende gezegd wordt: "Het is de droom van iedere paleontoloog: de kans om te leven in een wereld waar dinosauriŽrs niet iets zijn wat uit de grond wordt opgegraven, maar waar ze onder ons leven. Het klinkt misschien ver gezocht, maar dinosauriŽrs hadden eigenlijk behoorlijk pech. De kans op de meteorietinslag die ze tot uitsterven doemde, was ťťn op miljoenen. Wat nu als de meteoriet gemist had? Als de dinosauriŽrs het hadden overleefd, zou de wereld vandaag heel anders geweest zijn. Als mensen naast hen hadden kunnen overleven, dan zouden we niet het gezelschap gehad hebben van de meeste, zo niet alle, zoogdieren die we nu kennen. Giraffen, olifanten en andere zoogdieren zouden geen ruimte hebben gehad om te evolueren. Zouden we nu op HadrosauriŽrs jagen in plaats van op elanden? Of zouden we een boerderij hebben met Protoceratops in plaats van varkens? Zouden dinosauriŽrs gehouden worden als huisdieren? En zouden de slimmere dinosauriŽrs kunnen hebben geŽvolueerd in iets menselijks?"

Alles is mogelijk in onze fantasie. De schrijvers van dit laatste stukje vermeldden niet dat de inslagtheorie op zichzelf al controversieel is, laat staan elke theorie die daar weer op gebaseerd is. Als de inslagtheorie verbeelding blijkt te zijn, dan is hun verhaal verbeelding op verbeelding.


1Ijspeert, Crespi, Ryczko and Cabelguen, "From Swimming to Walking with a Salamander Robot Driven by a Spinal Cord Model," Science, 9 maart 2007: Vol. 315. no. 5817, pp. 1416-1420, DOI: 10.1126/science.1138353.
2Elisabeth Pennisi, "Robot Suggests How the First Land Animals Got Walking," Science, 9 maart 2007: Vol. 315. no. 5817, pp. 1352-1353, DOI: 10.1126/science.315.5817.1352a


Beste intelligente lezer, niemand hoeft u te vertellen dat deze fantasieŽn niets toevoegen aan de toch al zo zwakke filosofische basis van de evolutietheorie. Toch komt dit soort flauwekul regelmatig in wetenschappelijke publicaties, musea, populair wetenschappelijke programma's en scholen naar voren. Het eerste verhaal wordt gepromoot door het prestigieuze National Geographic Society, het tweede werd gepubliceerd door het prominente Amerikaanse vakblad Science en nummer drie is bedoeld voor het onderwijs in Groot-BrittanniŽ. Het maakt niet uit of het niet te testen is, onlogisch, dubbelzinnig of vaag is, personifieert, parallellen trekt, reduceert, subjectief is, zichzelf tegenspreekt, of wellicht volledig de plank misslaat. Darwins verhaaltje is zo heilig geworden dat schijnbaar niemand er meer iets tegenin durft te brengen. Laten we de wetenschap weer terugbrengen tot een rationele zoektocht naar een realistisch begrip van de natuurlijke wereld - de echte wereld.


[Meer artikelen...]

Evolutionaire voorspellingen onderuit
[CEH 8 maart 2007]

Er zijn recentelijk wat verwachtingen van evolutionisten in rook opgegaan. Hier volgen een aantal voorbeelden van evolutionaire missers:

  1. Dinovogelgenen bakken roereieren:  Wetenschappers hadden verwacht dat de dinosauriŽrs een steeds kleiner wordend genoom (dat is al het DNA van een organisme) zouden krijgen voordat ze evolueerden in vogels. De gedachte was dat het behouden van een groot genoom niet gunstig was voor het ontwikkelen van de vliegkunst. Echter, in Nature1 zegt een team dat kleinere genomen 230 miljoen jaar geleden evolueerden, lang voordat de vroegste vogel zijn lied zong. En niet alleen dat, maar de niet-vliegende dinosauriŽrs (ornithischia) hadden eenvoudiger genomen dan de vliegende dino's (saurischia). De grootte van het genoom werd niet direct gemeten maar indirect afgeleid van een relatie tussen celgrootte en genoomgrootte. Dit betekent dat evolutionisten niet kunnen aannemen dat de grootte van het genoom iets te maken heeft met de evolutionaire ontwikkeling van de soort.
        Carl Zimmer gaf zijn commentaar op deze publicatie in Science1a. Ook ging hij in algemene zin in op het vraagstuk van de grootte van de genomen. Hij kwam echter niet met een verklaring hoe natuurlijke selectie een voorkeur zou kunnen hebben voor grote of kleine genomen. Ook Live Science doet een duit in het zakje door de aanname te herkauwen dat dinosauriŽrs veren hadden, waar CMI weer tegenin gaat.
  2. Hond verslaat aap: Chimpansees kunnen elkaar niet goed duidelijk maken wat ze denken door hun bewegingen. Bijvoorbeeld: als de een naar een plaats wijst waar voedsel verborgen ligt, zal de ander dat niet begrijpen. Honden zijn daar echter veel beter in, aldus een artikel op EurekAlert. Honden zouden lager op de evolutionaire ladder zitten maar toch scoren ze hoger in het tolereren van menselijk gezelschap. Maar of dat betekent dat chimpansees dezelfde tolerantie zouden kunnen ontwikkelen zeiden ze niet.
  3. Mensen napraten: Ryan Jaroncyk had het in een verslag op Creation Ministries Intl over N'kisi, de wondervogel. Deze papegaai spreekt betekenisvolle Engelse zinnen en heeft een woordenschat van 950 woorden. Het verslag, dat gebaseerd is op een artikel in de nieuwste nummer van BBC Wildlife Magazine, wordt gesteld dat "vogels een grotere linguÔstische capaciteit [hebben] dan chimpansees". Dit "gaat in tegen evolutionaire voorspellingen." Als chimpansees dezelfde woordenschat zouden hebben, ze deze woorden in een goede context zouden gebruiken en eenvoudige zinnen zouden formuleren zoals N'kisi de papagaai, dan zou de wetenschappelijke wereld op z'n evolutionaire kop staan.
  4. Wespengedrag: Het wordt tijd om de evolutionaire geschiedenis van wespen te herschrijven, aldus een persbericht van de Universiteit van Illinois. Er klopt niets van. Wetenschappers aldaar hebben een genetische analyse gedaan van wespen, waardoor ze tot de conclusie zijn gekomen dat de stamboom van de wespen moet worden gereviseerd. Ook lieten ze weten dat de manier waarop gekeken werd naar de evolutie van het sociale gedrag totaal op de schop moet. In de studie, die op 21 februari werd gepubliceerd in de Proceedings of the National Academy of Sciences, waarin de onderzoekers genetisch bewijs aandroegen dat eusocialiteit (specialisatie bij de voortplanting die we zien in sommige insecten en andere dieren) "onafhankelijk evolueerde in twee groepen" van een wespensoort. Het artikel ging er verder niet op in hoe moeilijk het was dat deze eigenschap zich ontwikkelde door evolutie, afgezien van een opmerking dat de "evolutie van eusocialiteit in wespen al heel lang een bron van discussie is." Deze ontdekking spreekt een ouder model tegen waarin de groepen samen geplaatst werden in een enkele afstammingslijn met een gemeenschappelijke voorouder. Hierdoor worden evolutionaire speculaties voor hen overigens niet minder betrouwbaar. Ze voelden zich zelfs gesterkt door het feit dat de nieuwe gegevens de voorspelling tegenspreken. Dat eusocialiteit onafhankelijk ontstond in twee groepen wespen "schijnt licht op de complexiteit van het evolutionaire proces, aldus [Sydney] Cameron. Wetenschappers proberen te generaliseren en de wereld te vereenvoudigen. Maar de wereld is niet altijd eenvoudig en evolutie is niet eenvoudig. Deze ontdekking wijst op de complexiteit van het leven."
  5. Op de vleugels van migratie: Is er dan een eenvoudige evolutionaire verklaring voor vogeltrek? Nee, ook niet. Volgens een persbericht in EurekAlert over een studie aan de Universiteit van Arizona, is een universele aanname bij vogeltrek geweest dat korte afstand migratie een evolutionaire stap was richting lange afstand migratie. Het werk van dit team spreekt dat idee tegen door te laten zien dat er een groot verschil is tussen de vogels die korte afstanden afleggen en hun wereldreizende neefjes en nichtjes. De beschikbaarheid van voedsel is blijkbaar de bepalende factor, en niet evolutie.
  6. Gaaien : Sommige vogels plannen vooruit. De 'Scrub Jay' (een gaaiensoort) lijkt een lijst te maken van dingen die hij gaat doen. Hun gedrag werd in Nature,2 beschreven, waarin de auteurs zeggen: "Kennis van en plannen voor de toekomst is een complexe vaardigheid die door velen beschouwd wordt als uniek voor mensen... Wij laten zien dat gaaien voorzieningen treffen voor toekomstige noden. Zowel door selectief voedsel op te slaan op plaatsen waarvan ze geleerd hebben dat ze de volgende morgen honger zullen hebben als door op verschillende manieren voedsel op te slaan op plaatsen waar dat soort voedsel de volgende morgen niet beschikbaar zal zijn." Dat is een langere periode dan gelijksoortig gedrag bij ratten en duiven. Die kunnen maar heel kort vooruit plannen. Zelfs kraaien en apen kunnen niet zover vooruit kijken. De resultaten van dit onderzoek suggereren dat de gaaien die plannen onafhankelijk van hun huidige behoefte kunnen maken. Daardoor wordt het idee aangevochten dat dit een uniek menselijke vaardigheid is.
  7. Duizendpoten en biologen in het donker: De universiteit van Northern Arizona rapporteerde twee identieke in grotten levende duizendpoten die niet aan elkaar gerelateerd kunnen worden. "We wisten dat de duizendpoten waarschijnlijk twee verschillende soorten vertegenwoordigden, omdat de twee populaties gescheiden warden door de Grand Canyon," zei medeontdekker J. Judson Wynne. "Het feit dat deze twee soorten tot een volkomen nieuw genus behoren was een grote verrassing voor ons." Hij noemde ze "levende fossielen."
  8. Neanderthaler slotaccoord: Het idee van een eenvoudige vervanging van Neanderthalers door moderne mensen, is niet meer gangbaar. Dit is een onderdeel van de menselijke evolutie waar driftig over gediscussieerd wordt. PNAS3 heeft bevestigd dat lagen in grotten waarin botten van beide groepen gevonden worden, elkaar overlappen en doorkruisen. De lagen zijn niet later met elkaar verweven, maar zijn duidelijk uit dezelfde tijd. Het valt nu niet meer te ontkennen dat Neanderthalers en moderne mensen elkaar kenden en lange tijd samen geleefd hebben.

1Organ, Shedlock, Meade, Pagel en Edwards, "Origin of avian genome size and structure in non-avian dinosaurs," Nature 446, 180-184 (8 March 2007) | doi:10.1038/nature05621.
1aCarl Zimmer, "Evolution: Jurassic Genome," Science, 9 maart 2007: Vol. 315. no. 5817, pp. 1358-1359, DOI: 10.1126/science.315.5817.1358.
2Raby, Alexis, Dixon en Clayton, "Planning for the future by western scrub-jays," Nature 445, 919-921 (22 februari 2007) | doi:10.1038/nature05575.
3Mellars, Gravina en Ramsey, "Confirmation of Neanderthal/modern human interstratification at the Chatelperronian type-site," Proceedings of the National Academy of Sciences USA, 10.1073/pnas.0608053104, online gepubliceerd op 21 februari 2007.

Evolutionisten hebben er blijkbaar moeite mee om goede voorspellingen te doen met hun theorieŽn. Waar ze ook kijken, organismen werken niet echt mee met de verwachtingen van Charlie D. Is de evolutietheorie eigenlijk wel ergens goed voor? Heeft Darwin ons geen vruchteloze manier van wetenschappelijk onderzoek aangepraat? Zijn discipelen hebben kennelijk geen idee. Moeten ze wellicht op het matje geroepen worden om verantwoording af te leggen voor het net doen alsof ze wetenschappelijke kennis hebben, zonder bewijs aan te kunnen dragen?


[Meer artikelen...]

Kleinere hoorns dinosaurus beter?
[CEH 5 maart 2007]

Je weet maar nooit welke weg de beste is voor een evolutionaire ontwikkeling. Het kan groter of kleiner zijn, sneller of langzamer, betere camouflage of juist opvallender. Michael Ryan (Cleveland Museum) vond dat het tijd was voor 'korter'. Kortere hoorns op zijn dinosaurus betekende volgens hem dat het beest beter kon overleven. CNN vertelt over zijn ontdekking van een bijna 7 meter lange dinosaurus in Alberta, die op weg was om kortere hoorns te ontwikkelen. Associated Press begon met: "Een nieuwe dinosaurussoort was een planteneter met hoorns van een meter lang boven zijn wenkbrauwen, die een tussenstap doen vermoeden tussen een oudere dinosaurus met nog langere hoorns en schepsels met kleine hoorns die volgden, zeiden de experts."
    Een dinosaurus die 12 miljoen jaar ouder zou zijn had ook grotere hoorns. Dinosaurussen die verderop (volgens de evolutietheorie betekent dit: 'later') in het fossielenverhaal voorkomen hadden kleinere hoorns. Er is een paleontoloog die had voorspeld dat er een dergelijk fossiel gevonden zou moeten worden. Toen het gebeurde zei hij: "Ziet en aanschouwt, de evolutietheorie werkt echt."

... sja, 't is maar net hoe je het bekijkt. Deze paleontoloog had blijkbaar geen twijfels. Wat moet hij blij geweest zijn dat zijn collega de verkregen data in de veronderstelde aannamen kon passen. Dit is een soort kaarttruc, waarbij de goochelaar vraagt om een 'willekeurige' kaart te kiezen, zonder dat hij het ziet, en je vervolgens de juiste kaart aanreikt. Meestal met een hoop uiterlijk vertoon van magische handelingen. Evolutie is een conclusie die getrokken is voordat alle gegevens er waren en nu wordt elke nieuwe ontdekking koste wat het kost in de theorie gepast. Als de hoorns nu groter zouden zijn geworden, hadden we over evolutie kunnen spreken. Maar op deze manier kun je alles wel aan je verwachtingen laten voldoen. En dan betichten ze creationisten er nog van dat ze God gebruiken om de gaten op te vullen...
Nee nu weer even serieus, kom eens met een echte verbetering in kleine stapjes, dan kunnen we zien of evolutie ťcht werkt.


[Meer artikelen...]

Het sprookje van de naakte aap
[CEH 3 maart 2007]

Er is een boek gepubliceerd over de fysiologie van de menselijke huid. Nina Jablonski schreef Skin: A Natural History (UC Berkeley, 2006) en Qais Al-Awqati (Universiteit van Columbia) schreef er een recensie over in Science.1   Al-Awqati merkte op dat het hoofdthema van het boek evolutie is en dat "bijna elke pagina het woord bevat". Nou, hoe heeft Jablonski het er vanaf gebracht? Zal ze de hoop van de lezer bevredigen, dat Darwin de naakte aap kan verklaren? Al-Awqati vindt blijkbaar van niet; hij schrijft: "Hoewel de auteur een evolutionair perspectief wil bieden ... de beschrijvingen die ze geeft stijgen zelden uit boven het bieden van plausibele hypothesen." In gewoon Nederlands: ze probeert een bewijs te leveren voor evolutie, maar biedt niet meer dan aannemelijk klinkende verhalen. "Is het echt waar dat we zijn geselecteerd om haarloze, zwetende wezens te zijn? Dat klinkt als iets wat mogelijk is, maar wat is het daadwerkelijke bewijs voor zo'n bewering? ... Je zou graag het bewijs willen zien... " Het boek ging zelfs nog kort in op de evolutionaire implicaties van het verschil in huidskleur. Aan het einde van de recensie deed Al-Awqati nog een goed woordje voor het werk van Jablonski, maar er zat zo weinig diepgang in het evolutionaire getheoretiseer, dat er weinig meer te redden viel.


1Qais Al-Awqati, "Anthropology: Showing Some Skin," Science, 2 maart 2007: Vol. 315. no. 5816, p. 1223, DOI: 10.1126/science.1138921.


Als zelfs een mede-evolutionist gaat zoeken naar bewijzen voor de evolutiemythen en ze niet kan vinden, waarom zou iemand anders er dan nog aandacht aan willen besteden? Het is niet alleen het huidskleurprobleem dat Darwin een doorn in het vlees is. Warmteregulatie in harige apen is heel anders dan de zweetreactie in de menselijke huid. Zweetklieren zijn complexe structuren die worden bestuurd door het zenuwstelsel. De huid is niet alleen maar een oppervlak; het heeft meerdere lagen met vaatjes, aders, klieren, zenuwen, spiertjes voor de haren, poriŽn en gespecialiseerde ontvangers voor aanraking, warmte en pijn.
    Werner Gitt zegt in The Wonder of Man dat ťťn vierkante centimeter huid 6 miljoen cellen bevat; 100 zweetklieren, 15 talgklieren, 5000 zenuwuiteinden, 200 pijnpunten, 25 drukpunten, 12 koudegevoelige punten en 2 warmtegevoelige punten. Huid ontdoet zich van dode cellen, terwijl het in een perfecte balans nieuwe cellen aanmaakt. Het is een belangrijke bescherming tegen ziekteverwekkende bacteriŽn, verwonding en uitdroging. Het maakt vitaminen aan en heeft zelfs een ademhalingsfunctie; het neemt namelijk een deel van de zuurstof en kooldioxide op die ons lichaam verbruikt.
    De menselijke huid is een onvergelijkbaar materiaal. Mensen met brandwonden krijgen geen kunstmatige plastic transplantaten, maar levende huid van een donor. Hoe verklaart evolutie het feit dat een baby wordt geboren met een speciale vetlaag om de huid te beschermen? Welk evolutionair proces heeft geleid tot de precieze timing van vele kleine veranderingen die in de juiste volgorde plaatsvinden tijdens de geboorte van een kind? En dat zijn allemaal zaken van leven of dood; zonder die bijzondere gebeurtenissen zou er geen menselijk ras zijn.
    Voor al deze geobserveerde feiten moeten evenveel oorzaken zijn. Creationisten hebben geen problemen met dit soort vragen. Jablonski schreef een heel boek over de evolutie van de huid, waarbij ze het E-woord op bijna elke pagina noemde. De evolutionist wiens knuisten jeuken en handenwringend zoekt naar bewijzen, krijgt slechts een rode kleur van opwinding, het zweet breekt hem uit, zijn nekharen gaan overeind staan en hij krabt zich op zijn achterhoofdhuid van ontzetting. Het mag echter niet baten. Ook dit boek geeft hem niet meer dan een oppervlakkige beschouwing.


[Meer artikelen...]

Graf van Jezus gevonden?
[Nu.nl 27 februari 2007]

Voor de mensen die zich zorgen maken over dit bericht, of wel eens willen weten hoe de vork in de steel zit, toch maar even een berichtje hierover. De filmmaker James Cameron, regisseur van onder meer Titanic en The Terminator verklaart in een documentaire dat Jezus, Maria Magdalena en hun zoon Judah samen begraven liggen in een graf in Jeruzalem.
"Het draait allemaal om tien kalkstenen doodskisten die in 1980 in Jeruzalem in een tombe zijn aangetroffen", maar "...archeologen en theologen betwisten de conclusies van Amerikaan en noemen ze ongefundeerd, aldus de BBC."
"Statistisch onderzoek en DNA-analyses ondersteunen de ideeŽn dat de tombe van Jezus en zijn familie was, aldus Cameron. Op zes kisten staat onder meer geschreven 'Jezus', 'Judah, zoon van Jezus' en 'Mariamene e Mara'. Deze laatste in het Grieks geschreven naam is volgens Cameron de echte naam van Maria Magdalena. Wetenschappers denken echter dat Cameron slechts uit is op publiciteit. Archeologen zeggen dat de kisten vermoedelijk van een joodse familie waren met dezelfde naam als Jezus." Cameron blijft echter overtuigd van zijn gelijk.

Hoe serieus moet je zo'n bericht nou nemen? Het idee dat Jezus getrouwd was en kinderen heeft gekregen is natuurlijk al bekend van de hype rond de DaVinci code. Hoe ongeloofwaardig zulke berichten ook zijn, er blijken toch altijd weer mensen te zijn die deze verhalen voor waar aannemen en ze zien als een reden om de betrouwbaarheid van de Bijbelse geschriften te betwijfelen.
Zoals het bericht op nu.nl al aangeeft is het verhaaltje al bijna 30 jaar oud, maar het wordt weer nieuw leven ingeblazen door een regisseur die ongetwijfeld het succes van de DaVinci code gezien heeft en ziet dat er brood in zit. Het is ook makkelijker te geloven dat Jezus van Nazareth gewoon gestorven is en ergens begraven ligt, dan dat Hij drie dagen na Zijn dood weer opstond, door een aantal mensen gezien werd en vervolgens onder het toeziend oog van Zijn leerlingen in de lucht verdween. Desondanks is er nu, na bijna 2000 jaar, nog geen reden om het verhaal van deze ooggetuigen te betwijfelen. Bijna al die volgelingen hebben het verhaal van Jezus verkondigd tot ze erbij neervielen. Ze bleven eraan vasthouden, zelfs als dat hun dood betekende. Het is wat moeilijk te geloven dat zoveel mensen hun leven zouden willen geven voor iemand die gewoon in Jeruzalem begraven ligt. We vinden ook geen aanwijzingen in de Bijbel dat Jezus een verhouding had met een vrouw. Hier volgen nog een aantal gedachten:
1. Jezus was als pelgrim in Jeruzalem, het is niet waarschijnlijk dat hij daar uiteindelijk begraven zou zijn. Hij woonde in Gallilea en er is geen historisch bewijs dat Hij ergens anders gewoond zou hebben of een tweede begrafenis zou hebben gehad. Mensen werden normaliter begraven waar ze woonden.
2. Er is ook een Mattheus begraven in hetzelfde graf, maar er zijn geen aanwijzingen dat er een Mattheus in Jezus' familie voorkwam.
3. Jezus was in het graf van Jozef van Arimathea begraven. Waarom zou Zijn familie eerst een verhaal verzinnen over Zijn lichamelijke opstanding en Hem vervolgens toch herkenbaar begraven in een ander graf?
4. De naam Mariamene is dan wel een variant van Maria, maar er waren zoveel Maria's in die tijd.
5. Maria wordt in alle geschriften aangeduid als Maria Magdalena, waarom zou ze op haar grafkist anders genoemd worden?
6. Op haar grafkist staat niet dat ze de vrouw van Jezus was. Slechts twee van de zes inscripties noemen een relatie (Jezus, zoon van Jozef; Judah, zoon van Jezus).
7. Als DNA-onderzoek zou uitwijzen dat de Judah die er begraven ligt ook een zoon is van de Jezus en Maria is dat nog geen bewijs dat de Bijbelse Jezus Christus een zoon had.
  Er is misschien geen 'houten staak' of 'zilveren kogel' waarmee we dit soort verhalen definitief kunnen uitroeien, maar het idee dat Jezus Christus en Maria Magdalena getrouwd waren en een zoon hadden is wel heel onwaarschijnlijk.


[Meer artikelen...]

Een mot in spinnenkleren
[CEH 28 februari 2007]

National Geographic News heeft een mooi verhaal met filmpjes gepubliceerd waar je kunt zien hoe een mot de dreigende houding van een spin nadoet en daarmee zelfs de spin voor de gek kan houden. Wetenschappers hebben een strijdtoneel in scŤne gezet waarbij motten die spinnen nadoen en andere motten die dit vermogen niet hebben samen met springspinnen in een glazen bak gestopt werden. De motten die de spin konden imiteren wonnen glansrijk. De spinnen gingen de 'normale' motten in 62% van de gevallen te lijf, maar deinsden in 94% van de gevallen terug van hun imitators. De spinnen vertoonden zelfs territoriaal gedrag tegenover sommige na-aap motten. Choreutidae motten uit Costa Rica maken imponerende bewegingen met hun vleugels wanneer ze zich bedreigd voelen. Volgens Jadranka Rota van de Universiteit van Connecticut, ťťn van de onderzoekers, heeft deze mot vanwege het imitatiegedrag mogelijk een evolutionaire voorsprong op andere motten.

Het nadoen van eigenaardigheden van andere soorten is iets wat veel voorkomt in de natuur. Evolutionisten verklaren dit als een resultaat van natuurlijke selectie. En dat is ook zo, maar niet in de macro-evolutionaire zin die nodig is voor de filosofie van Darwin. De motten hebben al vleugels, poten en gespecialiseerde software voor pigmentatie. Als het na-apen van andere soorten een bepalende factor was, zou elke prooi zijn belager nadoen. Als de niet na-apende motten net zoveel evolutietijd hebben gehad als de motten die wel imiteren, waarom zijn ze er dan nog? Hebben ze niet opgelet tijdens de biologieles over Darwin? En als de roofdieren dezelfde tijd hadden, waarom hebben ze het trucje dan nog niet door? Veranderingen binnen een soort kunnen heel snel plaatsvinden. Een groep honden die geÔsoleerd wordt in het poolgebied zal snel de voorkeur geven aan langharige variaties, als de genen daarvoor aanwezig zijn. Woestijnplanten zullen geselecteerd worden op exemplaren die diep kunnen gaan met hun wortels, als ze de genen hebben om zoiets te kunnen doen, anders sterven ze uit in die streek. Als er een mot komt die geleidelijk een machinegeweer produceert, dan zullen creationisten wellicht hun oren spitsen. (En laat dan ook even een aantal tussenvormen zien.) Tot nu toe zijn ze nog niet erg onder de indruk van de neo-Darwinistische benadering.


[Meer artikelen...]