Het nieuws van BBC sprak over een artikel in Current Biology dat gaat over de ontdekking van chimpansees in Senegal die speren gebruiken om te jagen. Het maken van speren is een proces waarvoor meerdere stappen nodig zijn en wat nog nooit eerder in beesten gezien is. Veel soorten maken gebruik van takjes en stenen om aan voedsel te komen, maar een speer maken vergt wel zo'n 5 verschillende handelingen zoals het op lengte maken van een stok, de bast eraf halen, en knagen aan het uiteinde om er een scherp puntje aan te maken. In het verslag werd al gauw een verband gelegd tussen het gebruik van gereedschappen door chimpansees en intelligentie in de vroege mens, door te stellen dat het inzicht en de intellectuele complexiteit "hoogst waarschijnlijk" wel vergeleken kon worden met vroege menselijke familieleden. Reuters en National Geographic News vermeldden dit artikel ook.

Vergeet niet af en toe nieuwe artikelen op de site van Werkgroep in Genesis te bekijken. Er is nu een mooi artikel bijgekomen over de geschiedkundige betrouwbaarheid van de Bijbel met betrekking tot (onder andere) het verblijf van de Joden in Egypte. (Sorteer de artikelen op datum en kijk bij 20 februari 2007.)
Het artikel eindigt met een citaat van Dr. Clifford Wilson, de vroegere Directeur van het Australische Institute of Archaeology: "Ik ken geen archeologische ontdekkingen die na zorgvuldige bevestiging met de Bijbel in tegenspraak zijn. De Bijbel is het nauwkeurigste geschiedenisboek dat de wereld ooit gezien heeft."

Een opmerkelijk artikel over een opmerkelijke machine: Chemical and Engineering News publiceerde een artikel over het ribosoom, een moleculaire machine die van vitaal belang is voor alles wat leeft. Het artikel van Stu Borman vertelt in geuren en kleuren over de details van deze fabriek met lopende band die RNA in eiwitten vertaalt. Hij vertelt over de geschiedenis van de onderzoeken naar de geheimen van het ribosoom en over de nieuwe dingen die recentelijk ontdekt zijn. Er zijn enkele prachtige animaties in het artikel opgenomen die het huidige begrip van het fabricageproces illustreren. Ze laten zien hoe het tRNA zich gedraagt als een veer wanneer hij het ribosoom binnenkomt en meer van die speciale effecten. Deze zijn echter niet verzonnen in Hollywood, maar laten zien wat er in elke cel van je lichaam, met soms wel een paar miljoen ribosomen per cel, gebeurt. Het wordt pas echt spannend wanneer de actiefilm de werkelijke vertalingsnelheid nadert.

De populair wetenschappelijke programma's en tijdschriften brengen het alsof het een feit is: de maan is lang geleden ontstaan uit de restanten van een botsing tussen de Aarde en een object ter grootte van Mars. Dat wordt gepresenteerd met gelikte computeranimaties om te laten zien hoe het allemaal gebeurde. Hoe betrouwbaar is die theorie eigenlijk? In het Planetary Report van The Planetary Society van deze maand somt Dave Stevenson, professor van planetaire wetenschap bij Caltech, een aantal ontnuchterende punten op.

In veel opzichten is onze maan het best bestudeerde hemellichaam, naast de Aarde... Als we al zoveel te weten zijn gekomen, wat verwachten we dan nog te winnen door terug te gaan [naar de maan]? ... ik veronderstel ... dat we de maan eigenlijk helemaal niet zo goed begrijpen, en dat het begrijpen van dit hemellichaam prominent aanwezig is in onze pogingen om uit te vinden wat er gebeurd is toen de planeten werden gevormd.

Het Apolloprogramma en de daarop volgende onderzoeken heeft uitgewezen dat onze maan een vreemd ding is.

Wat is er toch mis met de standaard maantheorie, dat we meer uitleg nodig hebben om het verhaal goed te krijgen?... Een gedeelte van het antwoord ligt in iets wat heel vaak gebeurt in de wetenschap: we hebben een verhaal wat breed geaccepteerd is, maar het is een verhaal wat eigenlijk incompleet is en slecht getest. Tot op zekere hoogte heeft de zogenaamde reuzeninslag oorsprong van de maan eerder acceptatie verworven vanwege het falen van alternatieven, dan vanwege zijn overduidelijke correctheid.

Er zijn verscheidene alternatieven voor de inslag oorsprong voorgesteld... Al deze alternatieven hebben erg belangrijke en uitgebreid onderzochte tekortkomingen. Dit is echter niet hetzelfde als zeggen dat we zeker weten dat de reuzeninslag heeft plaatsgevonden - het lijkt slechts waarschijnlijker dan rivaliserende hypothesen.

Stevenson verwees ook naar de recente ontdekking van activiteit op het oppervlak van de maan, waaruit kan worden opgemaakt dat de binnenkant van de maan mogelijk nog heet is. Hoewel hij toch nog wat puntjes vond die in het voordeel zijn van de leidende theorie, is de algehele toon van het artikel duidelijk: er zitten nog steeds grote hiaten in onze kennis. Zelfs na de Apollo missies, waardoor we nu in het bezit zijn van gesteente van de maan. En als we niet eens zekerheid kunnen hebben over de oorsprong van onze eigen maan, hoe kunnen we dan weten of theorieën over de oorsprong van andere objecten in ons zonnestelsel kloppen?

Het is een wereldwijd fenomeen dat wezens die in grotten leven blind worden. Sommige vissen raken hun ogen zelfs helemaal kwijt. Bij anderen verschrompelen de ogen en verliezen ze hun functie en bij veel grotvissen verandert ook de kleur van de schubben. Zijn deze geleidelijke veranderingen het gevolg van natuurlijke selectie (Darwins mechanisme voor evolutie) of genetische verschuiving? Darwin zelf zag geen nut in functieloze ogen. Hij schreef de blindheid toe aan onbruik - een idee van Lamarck.
Een aantal Amerikaanse biologen hebben de veranderingen in grotvissen onderzocht.¹   Hun publicatie in het volgende nummer van Current Biology werd samengevat in Science Daily. Waar het in hun conclusie op neerkomt is dat de verandering in pigmentatie veroorzaakt wordt door genetische verschuiving, omdat de pigmenten soms lichter en soms ook donkerder worden. Maar omdat de ogen altijd afstierven, schreven ze de blindheid toch toe aan natuurlijke selectie - "regressieve evolutie" noemden ze het. Evolutie 'verkiest' blindheid vanwege de hoge 'kosten' voor het onderhouden van ogen. Hun verklaring van deze kosten breng wel wat verbazingwekkende feiten over ogen aan het licht. In hun verhaal stellen ze ter discussie of het uitgangspunt van Darwin wel correct was. "Zijn ogen in een grot nadelig, en zo ja, waarom?" Het maken van een oog kost veel minder energie dan het vervangen van het oog door ander weefsel, omdat de ogen eerst beginnen te ontwikkelen en pas afsterven na vele celcycli van weefselgroei en -vervanging. De 'onderhoudskosten' voor het oog zijn hoger dan die van de hersenen. Het kost zelfs nog meer energie om een oog te onderhouden in het donker; er wordt dan ongeveer 50% meer zuurstof verbruikt voor het opbouwen van het netvlies. Het onderhouden van de structuur van het oog geeft nog eens een kostenverhoging van 10% omdat de lichtgevoelige cellen een continue vernieuwing ondergaan. Jaarlijks kan de complete structuur wel zo'n 35 keer vervangen worden, aldus de schrijvers.
Dus eigenlijk trekken ze Darwins idee om dit fenomeen te verklaren in twijfel en benadrukken ze nog eens hoe moeilijk het is om zo'n complex systeem werkend te houden, laat staan spontaan te laten ontstaan door een blind proces.

Er is een belangrijke beschouwing van het onderzoek naar de oorsprong van het leven gepubliceerd in Scientific American.  Robert Shapiro is een chemicus, doet kankeronderzoek, is emeritus professor en auteur van boeken op dit gebied. In het artikel ontkracht hij het experiment van Miller, de RNA-wereld hypothese en andere populaire experimenten als zijnde onrealistische, doodlopende wegen. Er kunnen bijvoorbeeld miljoenen soorten organische moleculen gevormd worden die niet alleen nutteloos zijn voor de ontwikkeling van RNA, maar ze kunnen ook nog eens in de weg zitten en gunstige reacties tegengaan. Extrapolatie van het Miller experiment heeft veel wetenschappers de valse hoop gegeven dat de bouwstenen van het leven makkelijk gevormd konden worden en dat ze aanwezig waren in meteorieten en andere buitenaardse objecten. Dit is niet het geval, zei hij, omdat er nog geen enkel experiment is geweest wat aminozuren heeft geproduceerd met meer dan 3 koolstofatomen. Levende organismen gebruiken soms aminozuren met wel zes van die atomen. Geen van de Miller-achtige experimenten heeft ooit nucleotiden of nucleosiden geproduceerd die essentieel zijn voor DNA en RNA.
Shapiro omschrijft de ingewikkelde stappen die chemici vaak nemen om tot bouwstenen te komen, waarbij ze omstandigheden gebruiken die zeer onwaarschijnlijk zijn voor een vroege aarde. Verder werd er in de experimenten na de vorming van goede bouwstenen voor gezorgd dat 'vijandige' elementen verwijderd werden uit de omgeving. Cytocine wordt bijvoorbeeld vernietigd door een eenvoudige reactie met water. Hierdoor gaat het element verloren en kan niet mee meedoen in de vorming van DNA. Als de reactie gewoon door zou kunnen gaan werd alle cytocine vernietigd. In onze cellen wordt het DNA onderhouden door speciale enzymen, die de beschadigingen repareren.
Er lijkt ook een enorm verschil te zijn tussen de echte wereld en de RNA-wereld. Het RNA-wereld scenario kreeg grote populariteit na de introductie door Gilbert in 1986. Het idee dat het leven begonnen zou zijn met RNA werd als mogelijke realiteit gepresenteerd in vele schoolboeken, wetenschappelijke publicaties en de media. Allerlei voorstellen werden gedaan om het concept te laten werken: bevroren oceanen, uitdrogende baaien, droge woestijnen en andere onwaarschijnlijke omgevingen waar het zou zijn begonnen. Maar het komt er toch op neer dat je iets moet verzinnen waarbij niet-levende materie beslissingen gaat nemen en spontaan een code gaat vormen. Je moet dan geloven dat stof ineens 'zin kreeg' om RNA te gaan vormen. Dit is zo immens onwaarschijnlijk dat het grenst aan het absurde. Moleculen die de reactie tegenwerken zouden net zo makkelijk ontstaan. De "stofwisseling eerst" theorieën hebben hetzelfde probleem, maar die schuiven het DNA probleem gewoon voor zich uit naar een latere ontwikkeling. Volgens Shapiro is er maar weinig onderzoek naar gedaan en alleen de mogelijkheid van bepaalde individuele stappen is onderzocht. Hoe het hele proces zou moeten leiden tot het DNA en RNA wat we nu kennen, wordt met deze theorieën niet uitgelegd.
Shapiro blijft zelf toch speculeren over een mogelijke reeks chemische wonderen die het leven zouden hebben laten beginnen: "Een mogelijke gebeurtenis of omstandigheid zou kunnen hebben geleid tot de verbinding van nucleotiden om RNA te vormen." Waar kwamen die nucleotiden dan vandaan? Had hij niet zelf toegegeven dat het zeer onwaarschijnlijk was dat die zouden ontstaan? Hij vervolgt: "Er zouden nog veel meer stappen nodig zijn om de overvloed aan mechanismen voor replicatie en specifieke synthese van eiwitten die we vandaag de dag in het leven zien, uit te vinden"
Hij eindigt met een theorie die er vanuit gaat dat alles toch nog met kleine moleculen begonnen is...

Een artikel op Nu.nl trok mijn aandacht, aangezien het goed liet zien dat het aloude sprookje van de gemeenschappelijke voorouder van mensen en apen nog steeds leeft onder de prehistoriegelovigen. "Chimpansees in West-Afrika gebruikten duizenden jaren geleden al gereedschap om noten te kraken. Dat meldden archeologen die vorig jaar opgravingen hebben gedaan in de enige bekende prehistorische nederzetting van chimpansees, in het huidige Ivoorkust in West-Afrika." Zo begint het artikel. Nog niets aan de hand, zo lijkt het. Alleen dat "prehistorisch" klinkt een beetje raar, want als je verder leest dan zie je: "De Canadese archeologen vonden stenen ter grootte van een meloen, die duidelijk werden gebruikt om noten open te breken. De 'hamers' zijn ongeveer 4300 jaar oud. In het gebied woonden destijds geen mensen, dus de apen konden de techniek niet van de mens hebben afgekeken, schrijven de wetenschappers in Proceedings of the National Academy of Sciences." Het woord 'prehistorisch' betekent 'voorhistorisch', dus voordat er geschreven werd. Maar 4300 jaar geleden werd er wel degelijk geschreven. Verder wordt verondersteld dat er geen mensen "woonden". Misschien hebben ze daarin wel gelijk, maar we kunnen niet zeker weten of deze apen nooit mensen gezien hebben waarvan ze de techniek konden afkijken. En dan komt de klap op de vuurpijl: "Het feit dat deze apen het niet van de mens kunnen hebben overgenomen, impliceert dat ze het ofwel onafhankelijk van de mens hebben ontwikkeld of dat mens en aap deze vaardigheden van een gemeenschappelijke voorouder miljoenen jaren eerder hebben geërfd, stellen de auteurs." En waar halen "de auteurs" die wijsheid dan vandaan? Waren ze erbij, of geloven ze dat? Het artikel gaat verder: "De ontdekking roept bovendien de vraag op waarom deze vaardigheden alleen worden aangetroffen bij bepaalde chimpanseepopulaties, aldus professor antropologie Michael Chazan van de universiteit van Toronto. 'Waarom en hoe kon deze groep van chimpansees dit gedrag van noten kraken wel behouden, terwijl andere chimpanseegroepen die leefden in locaties met dezelfde noten deze vaardigheden niet ter beschikking hadden.'"

Een artikel in National Geographic News moet toch de interesse wekken van menig visliefhebber: "Fossiel vlees gevonden in 380 miljoen jaar oude vis." Dit is nogal opmerkelijk als je bedenkt hoe snel vis bederft als je het laat liggen. Maar het is waar, gefossiliseerde spieren met "bundels spiercellen, bloedvaten en zenuwcellen" zijn duidelijk zichtbaar in deze vondst uit west Australië.¹
Deze uitgestorven pantservissoort moet "licht laten schijnen" op evolutie. Het artikel laat snel het bewijs van zacht weefsel rusten om zich te concentreren op de vraag waar placoderma (pantservissen) passen in het evolutionaire verhaal van vissen en landdieren.
Er zijn twee dingen die de onderzoekers verrassend vinden aan dit fossiel: (1) het bewaard blijven van zacht weefsel en (2) de "vele kenmerken die een gelijkenis vormen met die van moderne landdieren." Het artikel suggereert dat het grootste gedeelte van de evolutie van gewervelden vroeg heeft plaatsgevonden; dat we de misvattingen van langzaam en geleidelijk ontwikkelen moeten loslaten. John Long verklaarde:

De meeste mensen hebben een "Hollywood beeld van evolutie," waarin een vis vervormt en een amfibie wordt, gevolgd door een reptiel, een zoogdier, een primaat, en tenslotte een mens, zei hij [John Long, Victoria museum]
    "Maar wanneer we kijken naar de Gogo vis, zien we dat zoveel van de ontwerp van het menselijk lichaam teruggaat tot in de vissen. Zelfs zoveel, dat de oorsprong van al onze anatomische systemen - 90 procent ervan - in de vissen plaatsvond," zei hij.
    "Nadat de vissen de zee verlieten en het land veroverden, was de rest eigenlijk meer een fijnafstelling van een bestaand patroon."

Hij liet het aan de verbeelding van de lezer over hoe al die complexiteit ontstond in de voorouders van de pantservis.

"Bij vliegende insecten zijn verfijnde zintuiglijke vermogens geëvolueerd..." Zo begint een Darwingetrouw artikel in Science van 9 februari, waarin de bijzondere werking van de antennes van motten beschreven wordt (zie ook dit artikel). En het gaat verder met een beschrijving van de prachtig ontworpen zintuiglijke vermogens. Het blijkt dat de motten bij het vliegen gebruik maken van een gyroscoop. In vliegtuigen wordt een gyroscoop gebruikt om recht te blijven vliegen. Als je wel eens zo'n test gedaan hebt met een draaiend wiel wat je aan twee kanten vasthoudt aan de as, dan weet je hoe het werkt. Wanneer je het draaiende wiel probeert heen en weer te bewegen, voel je weerstand. Die weerstand vertelt je dus dat je aan het draaien bent, maar ook in welke richting je draait. De mot doet ongeveer hetzelfde met zijn antennes, die continu in beweging zijn. Men wist al dat de mot met deze antennes kan ruiken, maar men dacht dat de antennes bij het vliegen alleen maar gebruikt werden voor het voelen van de luchtstroom. De onderzoeker haalde (hoe wreed kunnen onderzoekers zijn?) de antennes eraf en observeerde hoe het beestje zijn balans totaal kwijt was en overal tegenaan botste, achteruit begon te vliegen en zelfs ondersteboven. Toen de antennes weer met superlijm werden bevestigd, werd het vluchtpatroon weer normaal. Motten hebben kleine orgaantjes die deze bewegingen meten. Een beweging over de lengte van één molecuul kan al gedetecteerd worden! Wat ze meten wordt ook wel het corioliseffect genoemd. Vliegen gebruiken voor de balans twee speciale vleugels die een vergelijkbare functie hebben. Insecten die dit mechanisme niet bezitten, zoals libellen, maken bij het vliegen gebruik van visuele informatie om op koers te blijven.

Het lijkt wel alsof evolutionisten een soort mantra opdreunen zodra ze weer iets ontdekt hebben wat complexer en ingenieuzer blijkt te zijn dan ze eerst dachten: "...het is zo geëvolueerd," zeggen ze dan. Alsof er niet eens meer bij nagedacht hoeft te worden. Het is er nou eenmaal, dus het moet wel geëvolueerd zijn. Het lijkt voor veel wetenschappers erg moeilijk te zijn om deze gedachte los te laten. Proberen te verklaren hoe het ontstaan is, wordt allang niet meer gedaan. Daar is het allemaal veel te ingewikkeld voor. Men neemt gewoon aan dat het geëvolueerd is. Geef het maar genoeg tijd - een paar miljard jaar of zo - dan is alles mogelijk. Voor Darwin, vandaag precies 198 jaar geleden geboren, was zelfs de meest ingewikkelde cel niet meer dan een ondefinieerbaar klein dingetje; meer kon hij er niet van maken. Als dat werkelijk het geval zou zijn, is het misschien nog te rechtvaardigen dat je gelooft in een spontaan ontstaan van leven over een hele lange tijd. Maar nu, bijna 150 jaar na het uitkomen van zijn inmiddels wereldberoemde boek, zijn we erachter gekomen dat de meest eenvoudige cel ingewikkelder is dan de meest complexe fabriek. En iedere keer wordt er meer ontdekt waarover onderzoekers zich verbazen. Die verbazing en bewondering klinkt toch in ieder nieuw artikel door, en terecht, of de onderzoeker nou gelooft in evolutie of in een ontwerper. Het geloof in een Schepper ligt echter steeds meer voor de hand, naarmate de complexiteit van het leven wordt bestudeerd.

[Meer artikelen...]

Stuart Burgess is Professor in ontwerp en natuur op de afdeling werktuigbouw bij de Universiteit van Bristol. Hij argumenteert dat Intelligente Ontwerp net zo'n geldig wetenschappelijk concept is als evolutie:

"De huidige wetenschappelijke filosofie sluit de betrokkenheid van een schepper volkomen uit. Maar er is geen wetenschappelijke rechtvaardiging voor het maken van een dergelijke brede veronderstelling. De wetenschap zou altijd onbevooroordeeld moeten zijn.

"Newton, Kelvin, Faraday en Pascal hadden geen probleem met een schepper en met ontwerp. Er is geen reden waarom een moderne wetenschapper niet eenzelfde standpunt kan innemen als deze eminente wetenschappers. Driehonderd jaar geleden was er zo veel steun voor Intelligent Ontwerp dat het leven moeilijk kon zijn als je een atheïst was. Nu is het tegengestelde waar; het leven kan moeilijk zijn als je ook maar het kleinste beetje sympathie voor Intelligent Ontwerp toont.

"Evolutie kan niet als wetenschappelijk feit worden aangenomen, wegens de tweeslachtigheid van het bewijsmateriaal (dat bewijsmateriaal op meerdere manieren kan worden uitgelegd - red.) Het fossiele verslag kan bewijsmateriaal vóór en tégen evolutie zijn, vanwege de hiaten. Overeenkomsten in de code van het DNA kunnen net zo goed bewijsmateriaal voor een gemeenschappelijke ontwerper zijn, als voor evolutie. En bovendien zijn wetenschappers er in 60 jaar nog niet in geslaagd om de spontane generatie (vorming - red.) van het leven te reproduceren.

"Ik heb al meer dan 20 jaar systemen zoals ruimtevaartuigen ontworpen. Eén van de lessen die ik heb geleerd is dat er voor het ontwerpen van complexe systemen een immense hoeveelheid intelligentie vereist is. Ik heb heel wat onherleidbare complexiteit in techniek gezien. Ik heb ook organen in de natuur gezien die ogenschijnlijk onherleidbaar zijn. Een onherleidbaar complex orgaan is een orgaan waar verscheidene delen tegelijkertijd nodig zijn om het systeem nuttig te laten functioneren, dus het kan gewoon niet stukje bij beetje geëvolueerd zijn.

"Het kniegewricht van een zoogdier is een orgaan dat onherleidbaar lijkt te zijn. Iedereen heeft een verbinding met vier pezen in z'n knie. Ingenieurs weten dat alle vier de pezen nodig zijn om het te laten werken. Telkens als wij lopen, gebruiken wij onherleidbare mechanismen. Evolutionisten hebben niet kunnen verklaren hoe het kniegewricht stap voor stap geëvolueerd zou zijn. We kunnen niet bewijzen dát een intelligent wezen het heeft ontworpen, maar op dit moment kan ook niemand bewijzen dat het geëvolueerd is.

"Er is een reëel verschil tussen Intelligent Ontwerp en creationisme. Creationisme gaat over Wie de Ontwerper is en waarom Hij de wereld maakte.

"Om deze reden, denk ik niet dat creationisme in een wetenschapsles zou moeten worden onderwezen. Maar Intelligent Ontwerp is iets heel anders. Het richt zich slechts op de vraag óf er een intelligente ontwerper nodig is geweest om het leven mogelijk te maken. De waarschijnlijkheid van een ontwerper zou, zei het misschien kort, moeten worden vermeld.

"Ik kan begrijpen dat de implicaties van het bestaan van een schepper sommige mensen ongerust maakt, maar het is niet wetenschappelijk om iets uit te sluiten omdat je de implicaties niet leuk vindt."

Christenen willen dat hij gearresteerd en opgesloten wordt. Wetenschappers willen hem op het podium hebben. Het Podium is het Nationaal museum in Kenia, de jongen is de "Turkana Jongen", een fossiel dat door evolutionisten geclassificeerd is als Homo erectus en waarvan wordt beweerd dat hij 1,6 miljoen jaar oud is. Op de site van CNN staat een artikel hierover. Evangelische christenen in Kenia willen het fossiel niet in het museum zien en vinden dat ze het maar ergens moeten opbergen. Evolutie is volgens hen puur theoretisch en geen feit. Bisschop Boniface Adoyo zei: "Ik ben niet geëvolueerd uit de Turkana Jongen of iets dergelijks. Dit soort dwaze denkbeelden maken ons geloof kapot."
De evolutionisten hebben ook een duidelijk standpunt: "Of de bisschop het nou leuk vindt of niet, [de] Turkana Jongen is een ver familielid van hem", aldus Richard Leakey, de ontdekker van "Lucy", en oprichter van de afdeling prehistorie van het museum. Vanwege de opschudding heeft men miljoenen geïnvesteerd voor extra beveiliging en verzekeringen.

Enkele wetenschappers van Yale hebben ontdekt dat ze proteïneachtige moleculen konden bouwen door gebruik te maken van aminozuren die niet worden gebruikt in levende wezens. Ze ontdekten dat bèta-aminozuren in dezelfde vormen kunnen buigen als proteïnen in levende wezens, die uit alfa-aminozuren zijn opgebouwd. Bèta-aminozuren hebben een extra koolstofatoom in de basis. "Chemici van Yale laten zien dat de natuur andere bouwstenen voor proteïnen gebruikt zou kunnen hebben," staat er in de titel. Een van de onderzoekers zei: "De structuur die we zien is intrigerend, omdat het suggereert dat natuurlijke proteïnen ook uit bèta-aminozuren had kunnen bestaan, maar ze zijn daarvoor niet uitgekozen." Over Wie die keuze gemaakt heeft werd verder niet uitgewijd.
Een ander persbericht van Howard Hughes Medical Institute beredeneerde dat door de mens gemaakte proteïnen, die bestaan uit bèta-aminozuren, goed gebruikt kunnen worden in de farmaceutische industrie omdat ze niet worden beïnvloed door de enzymen in levende cellen. In het artikel wordt gezegd dat cellen wel bèta-aminozuren aanmaken, maar ze niet gebruiken in het bouwen van proteïnen. Het feit dat cellen ze dus niet helemaal vermijden, wekt een "prikkelend biologisch vraagstuk" op. Waarom bestaan er geen bètagebaseerde proteïnen in cellen? De keuze lijkt vooralsnog willekeurig. Het is echter wel duidelijk dat het kan. Jack Szostak van het HHMI zei: "de implicatie is dat het leven niet van de standaard macromoleculen gebruik maakt omdat ze daarvoor speciaal geschikt zijn, maar op z'n minst ten dele vanwege andere overwegingen, zoals synthesegemak, of een mogelijk historisch ongelukje."

Een artikel op de site van EurekAlert zet de tijdlijn weer eens op scherp:

Het is een mysterie waarom de snelheid en complexiteit van evolutie met de tijd lijkt toe te nemen. Bijvoorbeeld, het fossielenverhaal geeft aan dat eencellig leven voor het eerst ongeveer 3,5 miljard jaar geleden verscheen en toen deed meercellig leven er nog eens 2,5 miljard jaar over om te evolueren. Dan houd je nog maar iets van een miljard jaar over voor de evolutie van diverse planten, zoogdieren, insecten, vogels en andere soorten die de aarde bevolken.

Het is duidelijk dat de schrijver van die zin zich niet afvroeg of de snelheid en complexiteit van evolutie toenam, maar waarom dat gebeurde. Het artikel lijkt het logisch te willen maken dat evolutie logischerwijs steeds sneller moet gaan; logisch toch? Verderop in het artikel wordt door Michael Deem geïmpliceerd dat het hele complexe systeem van het menselijke immuunsysteem een eenvoudige vergissing was: "Bijvoorbeeld, wij kunnen de ontwikkeling van het adaptieve immuunsysteem van de mens en andere gewervelden, terugtraceren naar een HGT insertie¹ van ongeveer 400 miljoen jaar geleden". Erg overtuigend allemaal, Michael.

Er is een Stegosaurusfossiel gevonden in Portugal, aldus een bericht in Live Science. Voorheen werd deze soort, met zijn prominente rij platen op de rug en grote 'spijkers' op zijn staart, alleen in Noord-Amerika gevonden. Er is al een tand, een aantal botten van poten en een gedeelte van de ruggengraat opgegraven. Tot nu toe lijkt het fossiel niet te onderscheiden van zijn Noord-Amerikaanse soortgenoten. De enige Noord-Amerikaanse dinosaurus die tot nu toe gevonden was in Europa is de Allosaurus.

Zonder goede beveiliging en snelle reacties van de kwaliteitscontrole, zouden cellen uit elkaar vallen en doodgaan. Hier zijn een paar recent gepubliceerde voorbeelden van minihelden in actie.

1. Plantcontrolepunten: Wie heeft er als kind niet vol verwondering staan kijken hoe uit een zelf geplant zaadje zo'n bleek sprietje groeide? Binnen een paar uur werd het groen en de volgende dag begonnen er al blaadjes aan te komen. Een kind heeft geen idee wat daar allemaal gebeurt in dat kleine groene dingetje, niet totdat het kind een volwassen wetenschapper is geworden met speciale apparatuur. De verandering in het plantje vereist een goed geregeld transport van belangrijke elementen door gespecialiseerde controlepunten, zo meldde een internationaal team in PNAS.¹
   Het plantje laat de lichtgevoelige cellen (die eigenlijk kleine fabriekjes zijn) pas ontwikkelen als de tijd er rijp voor is. De cellen worden ook niet zomaar aan het werk gezet. Voordat ze aan de slag kunnen, moeten ze eerst een groot aantal eiwitten importeren en dan moeten ze nog door een dubbel membraan heen. Speciale poortjes laten alleen geautoriseerde onderdelen door. Een bepaald lichtgevoelig onderdeel heeft zijn eigen unieke poortje. Het team besloot te kijken wat er zou gebeuren als ze een gen in dat proces muteerden. De resultaten waren niet zo best. De lichtgevoelige moleculen moesten buiten blijven en deden hun werk buiten de cel, waardoor de cellen heel snel verbleekten en stierven.

2. Moet je horen: Volgens een ander artikel in PNAS² zijn er twee proteïnen (= eiwitten) nodig die samenwerken om haartjes te laten groeien in ons gehoororgaan. Een mutatie in één van de twee is funest voor de samenwerking en is verantwoordelijk voor de helft van alle gevallen van doofheid. Nu is het verrassend dat één van de twee zodanig kan worden aangepast dat het 'gat' wordt gedicht, wat een mogelijke oplossing zou kunnen zijn om doofheid in zulke gevallen te voorkomen of te genezen. Ze hebben al tests gedaan op muizen die één van de twee proteïnen misten en het gehoor werd volledig hersteld. Dit soort samenwerking tussen proteïnen komt ook voor in de lens van ons oog.

3. Slechte vertaling niet gewaardeerd: De vertaling van DNA die plaatsvindt in onze cellen blijkt ook behoorlijk nauw te luisteren. Een verkeerde vertaling leidt tot aanmaak van verkeerde proteïnen die ziekten en celdood veroorzaken, aldus Bacher en Schimmel in PNAS.³ De grootste veroorzakers van verkeerde vertalingen zijn proteïnemachines die hun taak niet meer goed uitvoeren omdat ze 'kapot' zijn. Dit soort defecten in de vertaling kan ook mutaties veroorzaken. De onderzoekers veroorzaakten een defect in één van de vertalers en keken wat het effect was. Die machines kunnen normaal gesproken behoorlijk goed hun eigen fouten herkennen, maar door het defect ging het aantal mutaties drastisch omhoog. Uiteraard veroorzaakte dit weer een reeks erfelijke veranderingen die weer konden worden gekoppeld aan ziekten.

Darwins "Stamboom van het Leven" (SvhL) is een mythe. Het is gebaseerd op een cirkelredenering. Het is een patroon dat op de beschikbare gegevens gelegd wordt, geen feit dat kan worden afgeleid uit bewijzen. We moeten het opgeven om te zoeken naar een SvhL als een beschrijving van de geschiedenis van het leven op aarde, want het is een "Don Quichotte jacht" die tot mislukken gedoemd is - en de feiten spreken het tegen. Wie zei dit? Het was geen creationist die dit zei, maar een nieuw lid van de National Academy of Sciences in zijn eerste publicatie voor de Proceedings¹ van de academie.
    W. Ford Doolittle en Eric Bapteste schreven een uitgebreid verslag van hun bevindingen die geen spaan heel lieten van de traditionele visie op de SvhL. De SvhL is altijd de dominante verklaring geweest van het ontstaan van leven op aarde. Het begon met een paar eenvoudige organismen, waaruit stapje voor stapje steeds ingewikkelder leven voortkwam, met steeds meer takken van verschillende organismen. Echter, "er is geen onafhankelijk bewijs dat de natuurlijke orde een inclusieve hiërarchie is, en het betrekken van prokaryoten in de SvhL is in het bijzonder problematisch," aldus de schrijvers. De volgorde van de genen spreken het verhaal volgens hun ook tegen en je kunt wel proberen om er algoritmen voor te bedenken, maar "aan de basis berust een universele SvhL op een onbewezen aanname..." Volgens hen is minder dan 5% van de beschikbare gegevens zinvol voor een SvhL benadering. Ze vervolgden hun verhaal gek genoeg toch met de volle overtuiging dat evolutie een feit is en dat een enkele stamboom niet de enige mogelijke verklaring is. "Patroon pluralisme" is nu het woord. Dit betekent (zet je schrap!) dat er "verschillende evolutionaire modellen en representaties van relaties geschikt zullen zijn..." Hetgeen door hen als een "aantrekkelijk alternatief" wordt gezien. Ze vervangen dus gewoon het ene fictieve verhaal door het andere. Darwin maakte volgens de schrijvers een fout door 'patronen' te verwarren met 'processen'. Doolittle en Bapteste zeggen dat generaties van wetenschappers opgegroeid zijn met deze verwarring en beweren dat de SvhL onnodig is vanwege ander sterk bewijs voor evolutie (wat ze niet verder uitwerkten), maar hun overtuiging is blijkbaar rotsvast. Ze noemden Darwins redeneringen "semi-circulair", maar waarom is niet duidelijk. En in plaats van met bewijzen te komen, zeiden ze simpelweg dat het zou kunnen lijken op een web, een netwerk, een ring of iets dergelijks. Ze lieten wel heel duidelijk weten dat hun artikel niet door de critici gebruikt zou moeten worden tégen evolutie. De SvhL wordt door hen gezien als een soort 'ladder' waarlangs de wetenschap opgeklommen is om bij een nieuwere, betere theorie te komen en "nu hebben we de ladder niet meer nodig". Ze gaven echter geen voorbeelden van hoe evolutie dan wél zou hebben plaatsgevonden. Ze stelden gewoon vast dat het gebeurd is. Hoe dan ook: Darwins boom is gevallen!

Een inktvis, wiens wetenschappelijke naam "vampier uit de hel" betekent, heeft lenzen met super speciale specificaties. Elisabeth Pennisi schreef in Science¹ over een lezing die gegeven werd op een wetenschapsconferentie in Arizona. Het ging over de vampierinktvis, wiens "lenzen ontworpen zijn voor het zien van details, zelfs in bijna volledige duisternis." Onderzoekers die de inktvis bestuderen, vonden interessante optische eigenschappen in de lens van deze soort. "Om onder water scherp te kunnen zien is een speciale sferische lens nodig, met een hoge brekingsindex in het midden, maar een lagere index bij de rand," verklaarde Pennisi. In de vampierinktvis "wordt deze gradatie bereikt door steeds lager wordende concentraties, vanuit het midden naar de rand van de lens, van eiwitten met de naam cristallines."
Hoe goed werkt dit ontwerp? "Na haar onderzoek is [Alison] Sweeney [Duke Universiteit] diep onder de indruk van het gezichtsvermogen van inktvissen. Inderdaad, merkte ze op, de tests op het schip toonden aan dat de lens van de vampierinktvis, die vroeg in de evolutionaire geschiedenis van de inktvissen verscheen, 'een visuele nauwkeurigheid heeft die beter is dan een state-of-the-art Zeiss stereomicroscoop.'" Pennisi verklaarde: "Voor het transparant zijn van de lens moeten de cristallines gevouwen en gelijkmatig verspreid blijven om een glasachtige staat te creëren." Een ontwikkelingsbioloog werd aangehaald met de opmerking: "Het is verbazingwekkend hoe fijn de lens van de inktvis afgesteld is voor zijn taak."