Schepper en Zoon
Dino's
Home Filosofie Schepper en Zoon? Helder Denken Verwijzingen
<= Vorige pagina             Volgende pagina =>

Dino's, prehistorisch?

Dat mensen en mammoeten samen geleefd hebben zal niemand betwijfelen, maar mensen samen met een Tirannosaurus of een Triceratops? Dat zien we alleen in Hollywood films. Want alle dino's zijn toch 65 miljoen jaar geleden uitgestorven? Op het plaatje hiernaast zie je hoe botten van dinosauriŽrs waarschijnlijk in elkaar gezeten hebben. Deze foto heb ik genomen in het Natural History Museum in Los Angeles. Ze worden niet in deze stand in de grond gevonden dus het is een zo goed mogelijke benadering. Aangezien we deze beesten niet meer in levende lijve aantreffen, zullen we moeten proberen er een voorstelling van te maken. We kunnen het uiterlijk van dinosauriŽrs benaderen door ze te vergelijken met bijvoorbeeld olifanten. Daarom werden ze door kunstenaars vaak grijs afgebeeld (zie tweede plaatje).
Tegenwoordig zien we afbeeldingen van dinosauriŽrs vaak in allemaal bonte kleuren, versierd met riggeltjes en andere kleine aanhangsels, omdat wetenschappers en kunstenaars in toenemende mate beseffen dat het eigenlijk hele grote hagedissen waren. En die vind je in de meest fantastische kleuren, met allemaal prachtige vormen en uitsteeksels. De meeste wetenschappers geloven dat dinosauriŽrs 65 miljoen jaar geleden zijn uitgestorven en dat ze daarna niet meer voorkwamen. De vroege voorloper van de mens verscheen volgens hen pas enkele miljoenen jaren geleden op het toneel.
Dino's en mensen zouden elkaar dus nooit gezien hebben. Stel nu dat God de dinosauriŽrs en de mensen ongeveer 6000 jaar geleden samen gemaakt heeft (zoals we in de Bijbel lezen) en dat mensen en dinosauriers wel samen geleefd hebben. Wat zou dat betekenen? We zouden in ieder geval verhalen moeten hebben van mensen die grote reptielen gezien hebben. Wellicht zullen we kunstobjecten met afbeeldingen van dinosauriŽrs vinden. Heel misschien fossiele resten van dino's en mensen samen; maar dat is erg onwaarschijnlijk. Dat mensen en dinosauriŽrs samen waren op het moment van fossilisatie is vrij onwaarschijnlijk. De meeste fossielen zijn volgens ons tijdens de zondvloed ontstaan. Zou het theoretisch mogelijk zijn dat mensen en dino's toch samen begraven zijn? Ik denk van niet, want als er tijdens de zondvloed mensen in de buurt van dino's waren, zouden ze logischerwijs toch op verschillende manieren gevlucht zijn voor het wassende water, waardoor ze niet bij elkaar in het fossielenbestand terecht kwamen. Sommige onderzoekers beweren voetsporen van dino's en mensen samen gevonden te hebben, maar de betrouwbaarheid van die claim is niet honderd procent zeker. Bedenk ook dat er in verhouding veel minder mensen waren dan beesten (enkele miljoenen t.o.v. vele miljarden), dus als we nu gaan zoeken tussen de fossielen is het niet erg voor de hand liggend dat we mensen en beesten samen vinden. Mensen zullen door hun intelligentie en mobiliteit sowieso niet snel door sediment bedekt worden. En de mensen die bedekt en gefossiliseerd worden zullen niet zo snel gevonden worden omdat het aantal potentiŽle menselijke fossielen in verhouding tot de hoeveelheid fossielhoudend gesteente heel erg klein moet zijn. Het is jammer voor de mensen die een concreet bewijs zouden willen zien, maar dat lijkt vrijwel onmogelijk. Stel dat er 10 miljoen mensen waren ten tijde van de zondvloed en dat al hun lichamen bewaard zouden zijn gebleven. Er is 700 miljoen kubieke kilometers fossieldragend sediment. Dat betekent dat bij een gelijkmatige verdeling maximaal ťťn menselijk fossiel per 70 kubieke kilometers sediment gevonden kan worden. Dat maakt het al onwaarschijnlijk om er ťťn te vinden, laat staan een mens samen met een dinosaurus. Zijn er dan eigenlijk wel aanwijzingen te vinden? Dat zullen we nader onderzoeken...

Volgens de Bijbel
Als de Bijbel betrouwbaar is, dan moet geen enkel wetenschappelijk feit een juiste interpretatie van de tekst van de Bijbel tegenspreken. De aarde en alles wat daarop leeft, werd volgens Gods eigen woorden (in Exodus 20:11) in zes dagen geschapen. Dat is niet anders te lezen dan: in zes dagen. We hebben ook al gezien dat we via verschillende geslachtsregisters kunnen bepalen hoe oud de aarde volgens de Bijbel zou moeten zijn: ongeveer 6000 jaar (mogelijk meer als er in de geslachtsregisters namen van onbelangrijke personen weggelaten zijn, maar dan zou de aarde volgens de Bijbel toch nog niet ouder kunnen zijn dan zo'n acht Š tienduizen jaar). Dat betekent dan dat Adam en Eva samen met de dinosauriŽrs, zo'n 6000 tot 10.000 jaar geleden geschapen moeten zijn. Deze gigantische reptielen passen op zich goed in de beschrijving van grote land- en zeedieren die in de Bijbel genoemd worden. De vloek die over de aarde kwam vanwege de keuze van Adam, bracht ziekte en dood. Toen alles net geschapen was, noemde God het 'zeer goed'. Alles is in dezelfde week geschapen, dus de dinosauriŽrs kunnen volgens het Bijbelse wereldbeeld niet 'uitgestorven' zijn voordat de mens ten tonele verscheen. De botten van dinosauriŽrs die gevonden zijn laten ons zien dat ze vaak onder gewelddadige omstandigheden om het leven gekomen zijn. Er zijn in fossielen ook sporen van ziektes gevonden, zoals kanker. Dat kun je toch niet 'zeer goed' noemen. Sommige mensen proberen de 6 dagen van de Bijbel op te rekken tot miljoenen jaren, maar dat laat de tekst niet toe, want dan zouden de planten miljoenen jaren zonder zonlicht hebben gezeten, aangezien de zon maan en sterren na de planten gemaakt werden. Bovendien laat de Hebreeuwse tekst niet toe dat de dagen als lange perioden geÔnterpreteerd moeten worden. Een 'dag' in die tekst is gewoon een dag zoals wij die vandaag de dag ook nog meemaken.
Dus volgens de Bijbel moeten mensen en dinosauriŽrs ongeveer 6-10.000 jaar geleden samen geleefd hebben.

Het is zeer onwaarschijnlijk dat alle dinosauriŽrs al voor de zondvloed verdwenen waren, dus moeten ze meegegaan zijn in de Ark van Noach (waarover straks meer). Het woord 'dinosaurus' is nog niet zo lang geleden bedacht (in 1842, door de Engelse palaeontoloog Richard Owen). Dus als we in oude literatuur kijken, moeten we niet zoeken naar het woord 'dinosaurus', maar bijvoorbeeld 'draak' of 'monster'. "Draken? Die komen toch alleen voor in sprookjes en fabeltjes?" Nou, nee. Er zijn ook veel serieuze drakenverhalen, zoals we verderop zullen zien. In Genesis 1:21 staat: "En God schiep grote zeemonsters". In het Hebreeuws staat daar: Tannim (enkelvoud = Tannin). In oude vertalingen werd dit woord met 'draak' vertaald en een paar keer met 'slang'. Het woord komt 23x in de Bijbel (OT) voor. In sommige teksten staat zelfs: "(vurige) vliegende draak/slang" (Jes. 14:29 en 30:6). Ook in andere oude literatuur komen beschrijvingen van draken voor. Zouden dinosauriŽrs misschien de oorsprong van drakenverhalen kunnen zijn?

Deze varaan wordt in het Engels 'komodo dragon' (draak) genoemd. Probeer je maar eens voor te stellen dat dit lieverdje drie of vier meter hoog zou worden; dan zou je toch wel de indruk krijgen van een dinosaurus. We hebben al gezien dat veel organismen vůůr de zondvloed groter werden dan nu. Probeer je eens verschillende hagedissen voor te stellen die heel groot werden. Je moet ook bedenken dat de gemiddelde dinosaurus ongeveer de grootte had van een schaap. Je had hele grote dino's, maar ook heel veel kleintjes. De varaan zou je kunnen zien als ťťn voorbeeld van een dinosaurus die nog niet uitgestorven is. Hetzelfde zou je kunnen zeggen van de leguaan en de krokodil.
Het valt niet te ontkennen dat achter elke mythe een waarheid zit. Zo ook bij de drakenverhalen. Er zijn vele verhalen bekend van mensen die draken gezien hebben of ermee gevochten hebben. De beschrijvingen die we kennen uit de literatuur zijn (of lijken) vaak sterk overdreven, maar vergelijk de volgende plaatjes eens en stel je voor dat je oog in oog staat met zo'n beest, wanneer hij 2 meter boven je uit torent. Je hebt je harnas aan, schild en zwaard in de aanslag. Een luid hissend geluid komt uit z'n bek en hij neemt een drijgende houding aan om bijvoorbeeld zijn vrouwtje en jongen te beschermen. Als je het beest doodt ben je de held van het dorp, want iedereen is er bang voor. Jaren later worden de verhalen over je heldendaad nog rondverteld, aangedikt met wat levendige fantasie...








De apocriefe boeken vind je niet in iedere bijbel, maar bijvoorbeeld wel in een katholieke bijbel. Daniel heeft daarin een aantal extra hoofdstukken.
DaniŽl 14:22-27: "En er was een grote draak in die streek en de BabyloniŽrs aanbaden hem. En de koning zei tegen DaniŽl: 'Luister, u kunt toch niet zeggen dat dit geen levende god is? Aanbid hem dan'. En DaniŽl zei: 'Ik aanbid de Here mijn God, want Hij is de levende God. Maar dat is geen levende god. Maar als u mij toestaat, o koning, zal ik deze draak doden zonder zwaard of knuppel'. En de koning zei: 'Ik sta het u toe'. Toen nam DaniŽl pek, vet en haar, kookte het mengsel, maakte er bundeltjes van en stopte ze in de bek van de draak. En de draak barstte uit elkaar. En toen zei hij: 'Kijk nu eens naar hem die jullie aanbidden.'"
DaniŽl was slim, hij nam pek (kleverig spul), vet (dat zoutig smaakt - bijna alle dieren houden van vet) en haar (dat verteert niet). Toen de draak dat gegeten had, kreeg hij natuurlijk een verstopping van de darmkanalen. De rest kun je wel verzinnen... Het beest was uniek (DaniŽl hoefde slechts die ene draak te doden) en moet ook wel indrukwekkend geweest zijn, anders zouden ze hem niet aanbeden en gevreesd hebben.

In Job 40:15-24 wordt "Behemoth" (beest der beesten) beschreven: "Machtige spieren in zijn lendenen en buik", hij "beweegt zijn staart als een ceder", "de pezen van zijn liezen zijn gevlochten", "zijn botten als bronzen buizen, als ijzeren staven", "hij is de voornaamste van Gods ondernemingen", "hij ligt onder de lotusplanten, verbergt zich in moerassen", "hij staat stevig in een sterk stromende rivier", "niemand kan hem temmen". Deze beschrijving in het boek Job (waarvan wordt aangenomen dat het uit de tijd vlak na de zondvloed stamt) zou heel goed op een dinosaurus kunnen slaan. Sommige bijbeluitleggers hebben hier een nijlpaard of een olifant in gezien, maar dan moet je het volgende plaatje eens zien...
Ceders zijn aardig indrukwekkende bomen. Ik heb er naast gestaan. Groot en dik. En natuurlijk was het eerste waar ik aan dacht: "Hť, dat lijkt net een staart van een olifant of een nijlpaard..." Niet dus.
Ik acht het zeer waarschijnlijk dat Job over een Brachiosaurus of Diplodocus schreef. Die staarten komen qua vorm dichter in de buurt van een boom. Ze voldeden in ieder geval uitstekend aan de titel "hoofd" of "voornaamste van Gods ondernemingen"

Job 41 beschrijft "Leviathan" (groot zeemonster): "Afschrikwekkende tanden rondom", "sterke schilden", "lichtschijnsel als hij niest; zijn ogen lichten op als de dageraad", "uit zijn bek komen vlammen en vurige vonken", "uit zijn neusgaten komt rook, zijn adem laat kolen ontbranden", "het zwaard van zijn belager doet hem niets en hij laat de diepte borrelen als in een kookpot", "op de aarde is niets met hem te vergelijken", "hij kijkt overal op neer, hij is de koning van alle trotse dieren". Vuur en rook uit zijn bek? Sommige mensen zeggen 'krokodil', maar dan hebben we toch een klein probleempje met die vlammen en zo... Ja, en hoe verklaar je een groot krokodilachtig beest dat vuur spuwt? Nou komen toch echt de sprookjes tevoorschijn, of niet? Misschien moeten we toch even verder kijken dan onze neus lang is. Er zijn vandaag de dag in elk geval beesten die fosforescerende stoffen produceren, zoals glimwormpjes. We hebben al gezien dat er een torretje is dat twee chemicaliŽn mengt om een explosie te veroorzaken en we kennen sidderalen. Veel beesten produceren methaan; als je dat combineert met een vonk of een klein vlammetje, krijg je een behoorlijke steekvlam. Sommigen hebben dat uitgeprobeerd, maar dit kan zo een onsmakelijk onderwerp worden...
Waarom zou God geen vuurspuwende hagedis- of krokodilachtige kunnen maken? De recente ontdekking van een 15m lang pliosaurusfossiel met machtige kaken en afschrikwekkende tanden, een dikke nek en krachtige flippers, geeft toch wel te denken. We kunnen uit zo'n fossiel op zich niet afleiden welke functies de organen hadden. Net zo min als je van de graat van een sidderaal kunt afleiden dat hij elektriciteit produceert. Wie weet had die pliosaurus wel de mogelijkheid om vuur en rook te produceren. Het feit dat een dergelijk beest serieus beschreven wordt in een oud boek als Job, geeft aan dat wij het ook serieus kunnen nemen. Zou Job misschien een pliosaurus gezien kunnen hebben? Dan is hij dus nog door mensen beschreven en is hij niet 'prehistorisch' (van voor de geschreven geschiedenis)...



Dat er grote zeemonsters in onze oceanen hebben rondgezwommen is in ieder geval een feit, gezien berichten als deze van National Geographic News. Misschien was dat wel het beest waarop de Vikingen hun drakenkoppen hebben gebaseerd.
Natuurlijk kunnen veel monsterverhalen worden afgedaan als 'zeemansverhalen', maar toch is het waarschijnlijk en ook logisch dat een aantal in het water levende dinosauriŽrs de zondvloed overleefd hebben. Noach hoefde de waterbeesten niet mee te nemen in de ark en ondanks de gigantische omvang van de ramp moeten er plaatsen op aarde geweest zijn waar het tumult iets minder was, zodat ze konden overleven. Het overleven van die oude 'zeemonsters' kan vanuit een bijbels wereldbeeld makkelijk verklaard worden. Op dit moment zijn ze mogelijk allemaal uitgestorven, maar toch komen er nog steeds meldingen van mensen die grote monsters in het water zien. Denk bijvoorbeeld aan het monster van Loch Ness, het monster van Lake Champlain, Nahuelito in Argentinie, het monster van het StorsjŲn meer in Zweden en Ogopogo uit het Canadese meer Lake Okanagan.



http://www.bible.ca/tracks/tracks-acambaro.htm

Zie ook: dino-art (Bible.ca) en dino artifacts, dit artikel, hoofdstuk 19 uit het Creation Answers Book (meer over dino's op creation.com) en deze plaatjes.
Een opgeheven staart of de enkele rij platen op de rug van een stegosaurus waren nog niet bekend in 1945, daardoor wordt vervalsing heel onwaarschijnlijk.



Sommige mensen zouden zeggen dat het hier om een mythologische afbeelding gaat, maar is het niet logisch om te concluderen dat het om beesten gaat die daadwerkelijk door mensen gezien zijn?

In 326 voor Christus waren de soldaten van Alexander de Grote in wat nu India is. Ze zeiden bang te zijn voor grote draken die daar in grotten leefden. Een zekere Beowulff zou draken gedood hebben en werd uiteindelijk zelf gedood tijdens een gevecht met een gevleugelde draak (pterodactilus?).
Dit zijn slechts enkelen van de duizenden drakenverhalen. Moeten wij in deze 'moderne' tijd nu echt de hooghartige houding aannemen dat de volken van toen zo beÔnvloedbaar waren en zomaar alles geloofden wat ze gezegd werd? Zouden we moeten concluderen dat er nooit zulke beesten samen met mensen bestaan hebben, alleen maar omdat we ze nu niet meer in dierentuinen kunnen bewonderen? Zouden echt al die verhalen moeten worden toegeschreven aan de bijgelovigheid of de sensatiezucht van de vertellers?


Uit de kunst van oude culturen kunnen we de conclusie trekken dat ze bekend waren met draken (dinosauriŽrs). Zoals deze grafsteen uit Ica, Peru (AD500-1500).
We kunnen drakenkunst ook terugvinden in Indiaanse Petrogliefen. Rots- en kliftekeningen in Utah en Colorado tonen ruwe afbeeldingen van bepaalde dinosaurussoorten (gedateerd tussen 400 en 1300 na Christus). Kijk ook eens naar het Gilgamesh epos, Fafnir, Beowulf en andere Legenden. Er bestaan vele beroemde legenden, waaronder de Egyptische, Griekse en Romeinse mythologie, die specifieke beschrijvingen van draken en andere dinosaurus-achtige wezens bevatten. Dinosaurus-achtige wezens worden voorgesteld op Babylonische markeringen, Romeinse mozaÔeken, Egyptische gewaden voor begrafenissen, en vele andere kunst verspreid over de hele oudheid.
Er zijn ook heel recente verhalen van draakachtige wezens. Marco Polo schreef aan het einde van de dertiende eeuw over draken die hij zag op een van zijn reizen door China. Hij beschreef enorme slangen van tien passen lang, met een lichaamsomtrek van tien handlengten. Aan de voortkant, dicht bij het hoofd, twee korte poten, elk met drie klauwen als van een tijger, met ogen groter dan een brood van vier denari, die je intens aanstaarden. De kaken waren breed genoeg om een man te verslinden en grote, scherpe tanden. Overdag leefden ze in grotten en in de nacht gingen ze op zoek naar voedsel. Hij beschreef nauwkeurig hoe ze werden gejaagd, geslacht en welke delen werden gegeten. Hij wist zelfs te vertellen dat de galblaas een geneeskrachtige werking had.

In 1822 werden voor het eerst dinosaurusbotten gevonden door Mary Mantell in Engeland. De naam 'dinosaurus' is, zoals hierboven gezegd, bedacht door Richard Owen. Het is dus heel opmerkelijk dat kunst die dateert van veel verder terug zo duidelijk dinosauriŽrs laat zien.
Zie ook http://www.bible.ca/tracks/peru-tomb-art.htm
Lees ook eens over Dr. Roy P. Mackal, William Gibbons en Mokele mbembe, deze artikelen: Answers in Genesis over zeemonsters en flying reptiles

Volg het nieuws over de interessante ontdekking van zacht weefsel bij dinosauriŽrs: 11 november 2006, 23 november 2006 en 1 augustus 2008

In de Jurassic Park films wordt fantasie en wetenschap gecombineerd met een spannend verhaal. En hoewel het klonen van dinosauriŽrs misschien nooit werkelijkheid zal worden, is het heel duidelijk dat mensen en dino's samen geleefd moeten hebben. Het verslag van de Bijbel is betrouwbaar.



<= Vorige pagina             Volgende pagina =>