<= Vorige pagina
Volgende pagina =>
De zondvloed
Een alles verwoestende zondvloed moet over de hele wereld het volgende achter hebben gelaten: Miljoenen dode wezens, planten en bomen, begraven in vele door water afgezette lagen zand, steen en mineralen. Wat een wonderbaarlijk toeval... als we gaan kijken zien we miljoenen dode wezens, planten en bomen, begraven in vele door water afgezette lagen zand, steen en mineralen.
Het zou volgens de Bijbel zo'n 4400 jaar geleden moeten hebben plaatsgevonden. Dat lijkt niet zo lang als je denkt aan de miljoenen jaren waar veel wetenschappers tegenwoordig mee strooien. Zij denken dat de aarde zo oud moet zijn, omdat op dit moment de afzetting van lagen in de zee en op het land heel langzaam gaat. Ze veronderstellen dan dat het altijd zo langzaam gegaan is en dan is een 'eenvoudig' (natuurlijk niet altijd zo eenvoudig) rekensommetje gauw gemaakt, met als uitkomst: miljoenen jaren. Dit idee is populair gemaakt door James Hutton en wordt ook wel het uniformitarisme genoemd, omdat men er vanuit gaat dat de geologische processen die we nu zien door de hele geschiedenis heen uniform zijn geweest (dat alles geleidelijk en langzaam ging, net zoals het nu gaat). Dit is natuurlijk een veronderstelling en daar zit hem nu juist de kneep. Je kunt je altijd afvragen: waren zij erbij? Was ik erbij? Nee, natuurlijk niet. Het is een 'geloof' (ik noem het ook wel eens 'science fiction', omdat wetenschap vermengd wordt met fictie); een geloof in de aanname dat alle natuurlijke processen altijd met ongeveer hetzelfde snelheid zijn gegaan en in de berekeningen die daarop uitgevoerd worden. Die berekeningen kunnen heel ingewikkeld worden en dat maakt het allemaal heel interessant en je kunt je er helemaal in verliezen. Maar als je uitgangspunten verkeerd zijn, dan kloppen de uitkomsten van de berekeningen die uitgaan van die uitgangspunten ook niet. En als je heel erg intelligent bent - en dat zijn wetenschappers meestal wel - dan kun je heel overtuigend overkomen en het allemaal heel mooi verklaren. Je kunt dan zelfs jezelf overtuigen.
Maar stel nu dat die processen in het verleden wel een keer heel snel zijn gegaan... Bijvoorbeeld in een grote overstromingsramp die de hele aarde omvatte. Vele verschillende lagen die in een vrij korte tijd (ongeveer een jaar, volgens de Bijbel) opgestapeld werden. In die ramp kwamen alle beesten om die niet in de Ark zaten. Grote bossen en enorme hoeveelheden plantaardig materiaal werden ontworteld en gevangen in lagen en kwamen onder grote druk te staan. Zo werden onder andere de olie- en steenkoollagen gevormd. Het is bekend dat de dingen die we nu in de aardbodem vinden allemaal snel kunnen ontstaan. Dus waarom dan niet door de zondvloed? Het is dus het één of het ander. Wat geloof jij?
 
Kijk eens naar deze luchtfoto's van canyons in Arizona. Zet je een 'evolutiebril' op (ik bedoel daarmee een uniformitarianistische bril), dan zie je een geul die uitgesleten is door miljoenen jaren van sedmentatie en erosie. Je kunt ook je 'Bijbelbril' opzetten en zeggen: "hier is duidelijk heel veel water heel snel weggestroomd, en er is nu nog een klein stroompje over". Dit proces is heel makkelijk na te bootsen. Probeer het maar eens uit op het strand: maak een grote krater en vul hem met water. Dan maak je een klein geultje richting de grote plas en je zult zien dat je een vergelijkbaar resultaat krijgt. Persoonlijk kan ik mij niet voorstellen hoe iemand hierin een proces van miljoenen jaren kan zien, als je in een korte tijd precies dezelfde resultaten kunt krijgen. Vergelijk deze plaatjes nu eens met de volgende:
Deze foto maakte ik na de vlucht over Arizona. Toen ik de overeenkomsten zag tussen die gigantische canyons en deze, in een vrij korte tijd ontstane mini-canyon, waarin je duidelijk de lagen afzetting ziet, was het voor mij overduidelijk. Dit was aan het strand van Malibu (Californië). Let maar eens op de laagstructuur, dan zie je dat alles mooi recht op elkaar ligt. De conclusie dat dit allemaal door water is afgezet en daarna heel snel is uitgesleten, lijkt mij duidelijk. Dit heeft geen miljoenen jaren gedruurd. Nu stroomt het water er rustig tussendoor, maar je kunt je voorstellen dat het beekje eerst een flinke plas water heeft veroorzaakt, die op een bepaald moment overstroomde en deze geul in enkele uren tijd veroorzaakte. De zondvloed heeft die lagen in Arizona neergelegd en toen het water terugtrok zijn die geulen (canyons) ontstaan. De lagen die door de zondvloed zijn afgezet, zijn alleen veel harder omdat ze onder grotere druk hebben gestaan. En mede door de grotere omvang, krijg je iets andere vormgeving, maar de overeenkomsten zijn duidelijk zichtbaar. Grote ingesloten meren die na de zondvloed ontstonden liepen op een bepaald moment door stijdende en dalende landmassas over de rand weg naar een oceaan, waarbij ze grote geulen in de pasgevormde lagen veroorzaakten.
Mt. St. Helens (1980) - Daar werd in een paar dagen een canyon gevormd van 150m diep.
Hier hetzelfde verhaal, maar dan iets groter. Je ziet het voor je ogen gebeuren. Toch willen veel wetenschappers niet van het idee af dat de Grand Canyon en andere geulen miljoenen jaren nodig hebben gehad om te vormen. Hebben ze soms iets te verliezen, dat ze blijven vasthouden aan het sprookje van miljoenen jaren? Zijn ze overmoedig in hun berekeningen en dateringsmethoden? Zijn er belangen mee gemoeid, dat ze niet meer terug kunnen? Of zijn ze er werkelijk van overtuigd dat het waar is?... De Bijbel heeft over bepaalde mensen iets te zeggen (wie de schoen past, trekke hem aan): 2 Petrus 3:3-7. Ze willen bewust niet weten dat de aarde eens door water vergaan is en spotten met het geloof in een Verlosser die terugkeert om mensen te oordelen.
Op veel plaatsen vind je gebogen lagen. Probeer je maar eens voor te stellen dat die lagen gedurende miljoenen jaren, laagje voor laagje ontstaan zijn. De lagen zouden na zo'n lange tijd al helemaal hard geworden zijn en dan zou het buigen van het lagenpakket resulteren in breukvlakken en andere duidelijke tekenen van de frictie die zoiets teweegbrengt. Nu zou een uniformitarianist daar vast wel een 'verklaring' voor hebben, maar niet zo'n goede als de meest voor de hand liggende: De lagen waren nog zacht toen het gebeurde, en dat was vlak na, of tijdens de zondvloed, waarin de lagen vrij snel na elkaar gevormd zijn. Door de enorme omvang van de zondvloed en de verschuiving van de continenten, werden sommige stukken land tegen elkaar aangedrukt. En net als en los vloerkleed, als je het verschuift, gaat bobbelen, ging de aarde opbollen en indeuken. Je kunt natuurlijk processen bedenken die hetzelfde doen over miljoenen jaren, maar dan is dat meer een geforceerde manier om de meest logische conclusie (gebaseerd op een historisch betrouwbaar ooggetuigenverslag in Genesis 7) te omzeilen.
Het buigen gebeurde niet alleen op kleine schaal, zoals we kunnen zien bij dit 'plooiingsgebergte'. Het is niet zo moeilijk om je een voorstelling te maken van wat hier gebeurd is, lijkt mij. De zondvloed heeft een gigantisch dik pak lagen neergelegd van verschillende soorten zand en gruis. De aarde komt in beweging en begint op te stuiken. Er ontstaan grote bobbels en ineens zakt de nieuw gevormde berg aan één kant in elkaar, waardoor dit grote stuk bloot komt te liggen. Heeft er iemand een beter idee? Hier zijn geen miljoenen jaren voor nodig.
In Genesis 7:11 lezen we: "In het zeshonderdste jaar van het leven van Noach, in de tweede maand, op de zeventiende dag van de maand, op diezelfde dag zijn alle fonteinen van de grote afgrond opengebroken, en de sluizen van de hemel geopend." We zien rondom de hele aarde een soort 'scheur'. De scheur begint ergens in Israel, en splitst midden in de Indische Oceaan in tweeën. Rechtsaf, onder Australië door, de Grote Oceaan in en langs Noord Amerika omhoog. Linksaf, de Atlantische Oceaan in en helemaal naar boven. Langs de grootste scheuren zie je links en rechts allemaal water. We zien vandaag de dag nog steeds dat er op die plaats magma omhoog komt dat het water opwarmt. Ging dat tijdens de zondvloed heel hard? Werd het water daar superheet en kwam het als stoom omhoog? Was er water onder de aarde dat omhoog geperst werd? Is de aarde toen snel gaan schuiven en veroorzaakte dat de zogenaamde 'continental drift' die we nu nog zien (zij het langzaam)? De rode gebieden zijn de plaatsen waar de aardkorst is opgestuikt. Die kwam daar door de enorme druk van de schuivende aardplaten omhoog en vormde bergen. Op andere plaatsen deukte de aarde juist in (de donkerblauwe gebieden langs de continenten, vaak vlak bij de rode gebieden), waardoor de troggen gevormd werden. Dr. Walt Brown heeft hierover een interessant boek geschreven, vol met voorbeelden, verwijzingen en voorspellingen. Hij vindt dat er goede redenen zijn om aan te nemen dat de fonteinen zo krachtig waren dat grote brokken steen en grote hoeveelheden water de ruimte in gelanceerd zijn. Dit zou kunnen verklaren waarom er op de maan en Mars water gevonden wordt en waarom er kometen en meteoren zijn die voornamelijk uit ijs bestaan. Het is zelfs denkbaar dat er op zulke brokstukken of misschien op de maan of op Mars restanten van organisch materiaal gevonden zullen worden. Evolutionisten zouden dan kunnen beweren dat er buiten de aarde ook leven ontstaan is. Sommigen beweren dat het leven ooit door kometen op aarde gebracht is, omdat daar sporen van aminozuren op gevonden zijn. De omgekeerde wereld dus. De theorie van Brown is niet allesomvattend, er zijn namelijk meerdere zondvloedmodellen, maar hij heeft wel een aantal interessante punten die zinvol zijn in het totaalplaatje. Walt Brown had bij het samenstellen van zijn model bijvoorbeeld nog geen inzicht in het werk van Stef Heerema, wat ook een belangrijke bijdrage levert aan het geheel van inzichten.
Hoe de zondvloed precies verliep is nog iets dat verder onderzocht kan worden. Maar dat het heeft plaatsgevonden staat voor mij als een paal boven water (bewuste woordspeling ;-)
<= Vorige pagina
Volgende pagina =>
|
|
